พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย อัฏฐกนิบาต วรรคที่ไม่ได้สงเคราะห์เข้าในปัณณาสก์ · สติวรรค
ปฏิสารณียสูตรที่ ๒ เล่ม ๒๓
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๙๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๒/๑๓ ในสติวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย อัฏฐกนิบาต วรรคที่ไม่ได้สงเคราะห์เข้าในปัณณาสก์ สติวรรค ปฏิสารณียสูตรที่ ๒ (ฉบับหลวง เล่ม ๒๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๓)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๓ หน้า ๔๔๒–๔๔๒
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อต้องการ สงฆ์พึงทำปฏิสาราณียกรรมแก่ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๘ ประการนี้แล{๑๙๙} ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อต้องการ สงฆ์พึงระงับปฏิสาราณียกรรมแก่ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๘ ประการ ธรรม ๘ ประการคืออะไรบ้าง คือ(๑) ไม่พยายามเพื่อความเสื่อมลาภแก่คฤหัสถ์ทั้งหลาย
(๒) ไม่พยายามเพื่อความฉิบหายแก่คฤหัสถ์ทั้งหลาย
(๓) ไม่ด่าว่า ไม่บริภาษคฤหัสถ์ทั้งหลาย
(๔) ไม่ยุยงคฤหัสถ์ทั้งหลายให้แตกจากคฤหัสถ์ทั้งหลาย
(๕) สรรเสริญพระพุทธเจ้า (๖) สรรเสริญพระธรรม
(๗) สรรเสริญพระสงฆ์
(๘) ทำสิ่งที่รับปากไว้กับคฤหัสถ์อันชอบธรรมให้เป็นจริง
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อต้องการ สงฆ์พึงระงับปฏิสาราณียกรรมแก่ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๘ ประการนี้แล”
๑๐. สัมมาวัตตนสูตร
ว่าด้วยธรรมที่ภิกษุผู้ถูกลงตัสสปาปิยสิกากรรมต้องประพฤติ
{๒๐๐} [๙๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ถูกสงฆ์ลงตัสสปาปิยสิกากรรม ต้องประพฤติชอบในธรรม ๘ ประการ คือ
(๑) ไม่พึงให้อุปสมบท (๒) ไม่พึงให้นิสสัย
- ๑ปฎิสาราณียกรรม กรรมอันสงฆ์พึงทำแก่ภิกษุผู้ควรให้กลับระลึกได้ เป็นสังฆกรรมประเภท นิคคหกรรมอย่างหนึ่ง {ดู วิ.มหา. (แปล) ๕/๑๗๓/๓๑๘, วิ.จุลฺ. (แปล) ๖/๓๓-๔๕/๖๗-๘๘}
จบ ปฏิสารณียสูตรที่ ๒