ปุญญวิปากสูตร เล่ม ๒๓

ภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายอย่ากลัวบุญเลย คำว่า บุญ นี้ เป็นชื่อ ของความสุข เราย่อมรู้ชัดว่าบุญที่เราทำแล้วตลอดกาลนาน มีผลที่น่าปรารถนา น่าใคร่ น่าพอใจ อันเราเสวยมาแล้วตลอดกาลนาน เราเจริญเมตตาจิตตลอด ๗ ปี ไม่ได้กลับมาสู่โลกนี้อีกตลอด ๗ สังวัฏฏกัปและวิวัฏฏกัป ภิกษุทั้งหลาย เมื่อโลกเสื่อม เราเข้าถึงพรหมโลกชั้นอาภัสสระ เมื่อโลกเจริญ เราเข้าถึงพรหมวิมานอันว่างเปล่าภิกษุทั้งหลาย ในพรหมวิมานนั้น เราเป็นพรหม เป็นมหาพรหม เป็นผู้ ครอบงำ ไม่ใช่ถูกใครๆ ครอบงำ เป็นผู้เห็นแน่นอน มีอำนาจ เราได้เป็นท้าวสักกะ ผู้เป็นจอมเทพถึง ๓๖ ครั้ง ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงธรรม เป็นธรรมราชา มีมหาสมุทรทั้ง ๔ เป็นขอบเขต เป็นผู้ชนะสงคราม มีชนบทที่ถึงความมั่นคง ประกอบด้วยรัตนะ ๗ ประการ ตั้งหลายร้อยครั้ง เรานั้นมีรัตนะ ๗ ประการนี้ คือ

๑. จักรแก้ว ๒. ช้างแก้ว

๓. ม้าแก้ว ๔. มณีแก้ว

๕. นางแก้ว ๖. คหบดีแก้ว

๗. ขุนพลแก้ว

เราเคยมีบุตรมากกว่าพันคน ล้วนแต่เป็นคนกล้าหาญชาญชัย ย่ำยีข้าศึกได้ เรานั้นปกครองแผ่นดินนี้อันมีมหาสมุทรเป็นขอบเขต โดยธรรม โดยไม่ต้องใช้อาชญา ไม่ต้องใช้ศัสตราจงดูวิบากแห่งบุญกุศล

ของบุคคลผู้แสวงหาความสุข

ภิกษุทั้งหลาย เราเจริญเมตตาจิตมา ๗ ปี

ไม่มาสู่โลกนี้อีกตลอด ๗ สังวัฏฏกัปและวิวัฏฏกัป

เมื่อโลกเสื่อม เราเข้าถึงพรหมโลกชั้นอาภัสสระ

เมื่อโลกเจริญ เราเข้าถึงพรหมวิมานอันว่างเปล่า

ในกาลนั้น เราเป็นมหาพรหมผู้มีอำนาจถึง ๗ ครั้ง

เป็นท้าวสักกะผู้เป็นจอมเทพ เสวยเทพสมบัติ ๓๖ ครั้ง

เป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้เป็นใหญ่แห่งชนชาวชมพูทวีป

เป็นกษัตราธิราชผู้ได้รับมูรธาภิเษก เป็นใหญ่ในหมู่มนุษย์

ปกครองปฐพีมณฑลนี้โดยไม่ต้องใช้อาชญา ไม่ต้องใช้ศัสตรา

สั่งสอนคนในปฐพีมณฑลนั้นโดยธรรมสม่ำเสมอ ไม่ผลุนผลัน

ครั้นได้ครองราชสมบัติในปฐพีมณฑลนี้โดยธรรมแล้ว

ได้เกิดในตระกูลมั่งคั่ง มีทรัพย์มาก มีโภคสมบัติมาก

เพียบพร้อมด้วยรัตนะ ๗ ประการ

ที่อำนวยความประสงค์ได้ทุกอย่าง

ฐานะนี้ พระพุทธเจ้าทั้งหลายผู้ทรงสงเคราะห์โลก ทรงแสดงไว้ดีแล้วเหตุที่เขาเรียกว่า เจ้าแผ่นดิน ก็เพราะเป็นใหญ่

เราเป็นพระราชาผู้เรืองเดช

มีทรัพย์อันเป็นอุปกรณ์เครื่องปลื้มใจมากมาย

มีฤทธิ์ มียศ เป็นใหญ่แห่งชนชาวชมพูทวีป

ใครเล่า ได้ฟังแล้วจะไม่เลื่อมใส แม้ชนชั้นกัณหาภิชาติ

เพราะฉะนั้นแล ผู้มุ่งประโยชน์ มุ่งความเป็นใหญ่

เมื่อระลึกถึงคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย

พึงเคารพสัทธรรมเถิด

เมตตสูตรที่ ๙ จบ