arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย สัตตกนิบาต ปฐมปัณณาสก์ · มหายัญญวรรค

จิตตสูตร เล่ม ๒๓

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๑๐ ในมหายัญญวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย สัตตกนิบาต ปฐมปัณณาสก์ มหายัญญวรรค จิตตสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๓)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๓ หน้า ๖๕–๖๗

หน้า ๖๕

บริสุทธิ์บริบูรณ์มาจนครบ ๑๒ ปี ก็ควรจะเรียกได้ว่าภิกษุผู้นิททสะ ถ้าประพฤติพรหมจรรย์บริสุทธิ์บริบูรณ์มาครบ ๒๔ ปีก็ดี ... ๓๖ ปีก็ดี ... ๔๘ ปีก็ดี ก็ควรจะเรียกได้ว่าภิกษุผู้นิททสะ”

จบ เทวตาวรรคที่ ๔

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. อัปปมาทสูตร ๒. หิริมาสูตร

๓. ปฐมสุวจสูตร ๔. ทุติยสุวจสูตร

๕. ปฐมสขสูตร ๖. ทุติยสขสูตร

๗. ปฐมปฏิสัมภิทาสูตร ๘. ทุติยปฏิสัมภิทาสูตร

๙. ปฐมวสสูตร ๑๐. ทุติยวสสูตร

๑๑. ปฐมนิททสสูตร ๑๒. ทุติยนิททสสูตร

๕. มหายัญญวรรค

๑. จิตตสูตร

ว่าด้วยวิญญาณฐิติ ๗ ประการ

{๔๑} [๔๔] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย วิญญาณฐิติ มี ๗ ประการนี้ วิญญาณฐิติ ๗ ประการคืออะไรบ้าง คือ

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑วิญญาณฐิติ ภูมิเป็นที่ตั้งแห่งวิญญาณ หรือเหตุแห่งปฏิสนธิวิญญาณ (ที.ม.อ. ๑๐๘, องฺ.สตฺตก.อ. ๑๘๐) หมายถึงการจัดแยกประเภทสัตว์ต่าง ๆ ตามกายภาพและสัญญาที่เหมือนและต่างกัน
หน้า ๖๖

(๑) มีสัตว์พวกหนึ่งมีกายต่างกัน ทั้งมีสัญญาต่างกัน เช่น พวกมนุษย์ เทพบางพวก และพวกวินิปาติกะบางพวก นี้คือ วิญญาณฐิติข้อที่ ๑(๒) มีสัตว์พวกหนึ่งมีกายต่างกัน แต่มีสัญญาอย่างเดียวกัน เช่น พวกเทพผู้นับเนื่องในพวกพรหม ซึ่งเกิดในภูมิปฐมฌาน นี้คือวิญญาณฐิติข้อที่ ๒(๓) มีสัตว์พวกหนึ่งมีกายอย่างเดียวกัน แต่มีสัญญาต่างกัน เช่น พวกเทพเหล่าอาภัสสระ นี้คือวิญญาณฐิติข้อที่ ๓(๔) มีสัตว์พวกหนึ่งมีกายอย่างเดียวกัน ทั้งมีสัญญาอย่างเดียวกัน เช่น พวกเทพเหล่าสุภกิณหะ นี้คือวิญญาณฐิติข้อที่ ๔

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑เทพบางพวก หมายถึงเหล่าเทวดาในกามาวจรสวรรค์ ๖ ชั้น (ที.ม.อ. ๑๐๙, องฺ.ติก.อ. ๑๐๑, องฺ.จตุกฺ.อ.๒/๔๔๐, องฺ.สตฺตก.อ. ๑๘๐) คือ เทวดาชั้นจาตุมหาราช ชั้นดาวดึงส์ ชั้นยามา ชั้นดุสิต ชั้นนิมมานรดี และชั้นปรนิมมิตวสวัตดี
  2. ๒วินิปาติกะบางพวก คำว่า วินิปาติกะ แปลว่า ผู้อันกรรมให้ตกลงไปเสวยสุขไม่เต็มที่ หมายถึง สัตว์พวกหนึ่งซึ่งไม่รวมอยู่ในจำพวกสัตว์ในอบายภูมิ ๔ ได้แก่ พวกเวมานิกเปรต คือ พวกเปรต ที่แม้จะมีวิมานอยู่ แต่ก็ไม่รุ่งเรืองเหมือนพวกเทพอื่น ๆ ได้เสวยสุขและต้องทุกข์ทรมานต่าง ๆ เป็นช่วง ๆ สลับกันไป (นัย ที.ม.อ. ๑๐๙, องฺ.จตุกฺ.อ.๒/๔๔๑, องฺ.ติก.อ. ๑๐๑, องฺ.สตฺตก.อ. ๑๘๐)
  3. ๓เทพผู้นับเนื่องในพวกพรหม หมายถึงพวกเทพหรือพรหมชั้นปฐมฌานภูมิ ๓ ชั้น คือ (๑) พรหมปาริสัชชา ชั้นพวกบริษัทบริวารมหาพรหม (๒) พรหมปุโรหิตา ชั้นพวกปุโรหิตมหาพรหม (๓) มหาพรหมา ชั้นพวกมหาพรหม (นัย ที.ม.อ. ๑๐๙, ม.มู.อ. ๒/๒๔๑, องฺ.สตฺตก.อ. ๑๘๐-๑๘๑)
  4. ๔พวกเทพเหล่าอาภัสสระ หมายถึงพวกเทพหรือพรหมชั้นทุติยฌานภูมิทั้ง ๓ ชั้น คือ (๑) ปริตตาภาชั้นพวกมีรัศมีกายน้อย (๒) อัปปมาณาภา ชั้นพวกมีรัศมีกายมีประมาณมิได้(๓) อาภัสสรา ชั้นพวกมีรัศมีกายสุกปลั่งซ่านไป (ที.ม.อ. ๑๑๐, ม.มู.อ. ๑/๓๘, องฺ.สตฺตก.อ. ๑๘๑)
  5. ๕พวกเทพเหล่าสุภกิณหะ หมายถึงพวกเทพหรือพรหมชั้นตติยฌานภูมิ ๓ ชั้น คือ (๑) ปริตตสุภา ชั้นพวกมีลำรัศมีงามน้อย (๒) อัปปมาณสุภา ชั้นพวกมีลำรัศมีงามประมาณมิได้ (๓) สุภกิณหา ชั้นพวกมีลำรัศมีงามกระจ่าง เป็นเทพที่ปราศจากปีติ มีสุขโดยส่วนเดียว (นัย ที.ม.อ. ๑๑๐-๑๐๑ <*>, ม.มู.อ. ๒/๒๔๑, องฺ.ติก.อ. ๑๐๑, องฺ.สตฺตก.อ. ๑๘๑-๑๘๒)
  6. <*> เลขหน้าควรจะเรียงจากน้อยไปหามาก - ผู้รวบรวม
หน้า ๖๗

(๕) มีสัตว์พวกหนึ่ง เพราะล่วงเสียซึ่งรูปสัญญาโดยประการทั้งปวง เพราะปฏิฆสัญญาดับไป เพราะไม่ใส่ใจถึงนานัตตสัญญา เข้าถึงอากาสานัญจายตนะด้วยมนสิการว่า ‘อนนฺโตอากาโส อากาศไม่มีที่สุด’ นี้คือวิญญาณฐิติข้อที่ ๕(๖) มีสัตว์พวกหนึ่ง เพราะล่วงเสียซึ่งอากาสานัญจายตนะโดยประการทั้งปวงแล้ว เข้าถึงวิญญานัญจายตนะด้วยมนสิการว่า ‘อนนฺตํ วิญฺญาณํ วิญญาณไม่มีที่สุด’ นี้คือวิญญาณฐิติข้อที่ ๖(๗) มีสัตว์พวกหนึ่ง เพราะล่วงเสียซึ่งวิญญาณัญจายตนะโดยประการทั้งปวงแล้ว เข้าถึงอากิญจัญญายตนะด้วยมนสิการว่า ‘นตฺถิ กิญฺจิ ไม่มีอะไร’ นี้คือวิญญาณฐิติข้อที่ ๗ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย วิญญาณฐิติมี ๗ ประการนี้แล”

๒. ปริกขารสูตร

ว่าด้วยองค์แห่งสมาธิ ๗ ประการ

{๔๒} [๔๕] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย องค์แห่งสมาธิมี ๗ ประการนี้ องค์ ๗ ประการคืออะไรบ้าง คือ

(๑) สัมมาทิฏฐิเห็นชอบ (๒) สัมมาสังกัปปะดำริชอบ

(๓) สัมมาวาจาเจรจาชอบ (๔) สัมมากัมมันตะ กระทำชอบ

(๕) สัมมาอาชีวะ เลี้ยงชีพชอบ (๖) สัมมาวายามะพยายามชอบ

(๗) สัมมาสติระลึกชอบ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เอกัคคตาจิตประกอบด้วยองค์ ๗ ประการนี้เรียกว่าอริยสมาธิที่มีเหตุปัจจัยบ้าง ที่มีเครื่องประกอบบ้าง”

จบ จิตตสูตร