พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ตติยปัณณาสก์ · อันธกวินทวรรค
๑๐. วายามสูตร เล่ม ๒๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๒๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในอันธกวินทวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ตติยปัณณาสก์ อันธกวินทวรรค วายามสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๒ หน้า ๒๐๑–๒๐๓
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุณีผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการจะได้ไปสวรรค์เหมือนถูกเชิญมาประดิษฐานไว้ ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ(๑) ใคร่ครวญสืบสวนรอบคอบก่อนแล้วกล่าวติเตียนผู้ที่ควรติเตียน
(๒) ใคร่ครวญสืบสวนรอบคอบก่อนแล้วกล่าวสรรเสริญผู้ที่ควรสรรเสริญ
(๓) มีวาจาชอบ (๔) มีการงานชอบ
(๕) ไม่ทำศรัทธาไทยให้ตกไป
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุณีผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล จะ ได้ไปสวรรค์เหมือนถูกเชิญมาประดิษฐานไว้”
๑๐. มิจฉาวายามสูตร
ว่าด้วยธรรมที่เป็นเหตุให้ภิกษุณีตกนรกหรือขึ้นสวรรค์
{๑๒๐} [๑๒๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุณีผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ จะต้องตกนรกเหมือนถูกนำมาฝังไว้ ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ(๑) ไม่ใคร่ครวญสืบสวนให้รอบคอบเสียก่อนกล่าวสรรเสริญผู้ที่ควรติเตียน
(๒) ไม่ใคร่ครวญสืบสวนให้รอบคอบเสียก่อนกล่าวติเตียนผู้ที่ควรสรรเสริญ
(๓) มีความพยายามผิด (๔) ระลึกผิด
(๕) ทำศรัทธาไทยให้ตกไป
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุณีผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล จะ ต้องตกนรกเหมือนถูกนำมาฝังไว้
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุณีผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ จะได้ไป สวรรค์เหมือนถูกเชิญมาประดิษฐานไว้ ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ(๑) ใคร่ครวญสืบสวนรอบคอบก่อนแล้วกล่าวติเตียนผู้ที่ควรติเตียน
(๒) ใคร่ครวญสืบสวนรอบคอบก่อนแล้วกล่าวสรรเสริญผู้ที่ควรสรรเสริญ
(๓) มีความพยายามชอบ (๔) ระลึกชอบ
(๕) ไม่ทำศรัทธาไทยให้ตกไป
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุณีผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล จะ ได้ไปสวรรค์เหมือนถูกเชิญมาประดิษฐานไว้”
จบ อันธกวินทวรรคที่ ๒
รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. กุลูปกสูตร ๒. ปัจฉาสมณสูตร
๓. สัมมาสมาธิสูตร ๔. อันธกวินทสูตร
๕. มัจฉรินีสูตร ๖. วัณณนาสูตร
๗. อิสสุกินีสูตร ๘. มิจฉาทิฏฐิกสูตร
๙. มิจฉาวาจาสูตร ๑๐. มิจฉาวายามสูตร
(๑๓) ๓. คิลานวรรค
๑. คิลานสูตร
ว่าด้วยคุณธรรมสำหรับภิกษุผู้อาพาธ
{๑๒๑} [๑๒๑] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ กูฏาคารศาลา ป่า มหาวัน ใกล้พระนครเวสาลี ครั้งนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จออกจากที่ หลีกเร้นในเวลาเย็น เสด็จเข้าไปที่ศาลาภิกษุไข้ ได้ทรงเห็นภิกษุรูปหนึ่งผู้ ทุพพลภาพ เป็นไข้ จึงประทับนั่งบนอาสนะที่เขาปูลาดไว้ ครั้นแล้วได้ตรัส กะภิกษุทั้งหลายว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๕ ประการย่อมไม่ละภิกษุผู้ทุพพลภาพ เป็นไข้บางรูป เธอนั้นพึงหวังผลนี้ได้ คือ ‘ไม่นานเลย ก็จักทำให้แจ้งซึ่งเจโตวิมุตติ ปัญญาวิมุตติอันหาอาสวะมิได้เพราะอาสวะทั้งหลายสิ้นไปด้วยปัญญาอันยิ่ง เองในปัจจุบันเข้าถึงอยู่ได้” ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ ภิกษุในธรรม วินัยนี้(๑) พิจารณาเห็นว่าไม่งามในกายอยู่
(๒) มีความสำคัญว่าเป็นของปฏิกูลในอาหาร
(๓) มีความสำคัญว่าไม่น่ายินดีในโลกทั้งปวง
(๔) พิจารณาเห็นว่าไม่เที่ยงในสังขารทั้งปวง
(๕) เข้าไปตั้งมรณสัญญาไว้ ณ ภายใน
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๕ ประการนี้ย่อมไม่ละภิกษุผู้ทุพพลภาพ เป็นไข้บางรูป เธอนั้นพึงหวังผลนี้ได้ คือ ‘ไม่นานเลย ก็จักทำให้แจ้งซึ่ง เจโตวิมุตติปัญญาวิมุตติอันหาอาสวะมิได้เพราะอาสวะทั้งหลายสิ้นไปด้วยปัญญายิ่งเองในปัจจุบันเข้าถึงอยู่ได้”
จบ ๑๐. วายามสูตร