๖. สาชีวสูตร เล่ม ๒๒

(๔) ตนเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิมุตติ และเป็นผู้แก้ปัญหาที่มา ในกถาปรารภวิมุตติสัมปทาได้

(๕) ตนเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิมุตติญาณทัสสนะ และเป็นผู้แก้ ปัญหาที่มาในกถาปรารภวิมุตติญาณทัสสนสัมปทาได้ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล ย่อมเป็นผู้ควรสนทนาด้วยของเพื่อนร่วมพรหมจรรย์ทั้งหลาย”

๖. สาชีวสูตร

ว่าด้วยคุณสมบัติของผู้ควรอยู่ร่วมกันได้

{๖๖} [๖๖] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ ย่อมเป็นผู้ควรดำรงชีพร่วมกันได้ของเพื่อนร่วมพรหมจรรย์ทั้งหลาย ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้(๑) ตนเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยศีล และเป็นผู้แก้ปัญหาที่มา ในกถาปรารภสีลสัมปทาได้

(๒) ตนเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยสมาธิ และเป็นผู้แก้ปัญหาที่มา ในกถาปรารภสมาธิสัมปทาได้

(๓) ตนเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยปัญญา และเป็นผู้แก้ปัญหาที่มา ในกถาปรารภปัญญาสัมปทาได้

(๔) ตนเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิมุตติ และเป็นผู้แก้ปัญหาที่มา ในกถาปรารภวิมุตติสัมปทาได้

(๕) ตนเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิมุตติญาณทัสสนะ และเป็นผู้แก้ ปัญหาที่มาในกถาปรารภวิมุตติญาณทัสสนสัมปทาได้ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล เป็นผู้ควรดำรงชีพร่วมกันได้ของเพื่อนร่วมพรหมจรรย์ทั้งหลาย”

๗. ปฐมอิทธิปาทสูตร

ว่าด้วยธรรมที่อำนวยผลให้เป็นอริยบุคคล

{๖๗} [๖๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ภิกษุหรือภิกษุณีรูปใดรูปหนึ่งย่อมเจริญทำให้มากซึ่งธรรม ๕ ประการ ภิกษุหรือภิกษุณีรูปนั้นพึงหวังผลอย่างใด อย่างหนึ่งใน ๒ ประการได้ คือ อรหัตตผล หรือเมื่อมีอุปาทานขันธ์เหลืออยู่ ก็เป็นอนาคามีในปัจจุบันนี้เทียว ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ ภิกษุ ในธรรมวินัยนี้(๑) ย่อมเจริญอิทธิบาทที่ประกอบด้วยฉันทสมาธิและปธานสังขาร

(๒) ย่อมเจริญอิทธิบาทที่ประกอบด้วยวิริยสมาธิและปธานสังขาร

(๓) ย่อมเจริญอิทธิบาทที่ประกอบด้วยจิตตสมาธิและปธานสังขาร (๔) ย่อมเจริญอิทธิบาทที่ประกอบด้วยวิมังสาสมาธิและปธานสังขาร

(๕) ย่อมเจริญด้วยวิริยะที่มีประมาณยิ่งทีเดียว

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ภิกษุหรือภิกษุณีรูปใดรูปหนึ่งย่อมเจริญทำให้มาก ซึ่งธรรม ๕ ประการนี้แล ภิกษุหรือภิกษุณีรูปนั้นพึงหวังผลอย่างใดอย่างหนึ่งใน ๒ ประการได้ คือ อรหัตตผล หรือเมื่อมีอุปาทานขันธ์เหลืออยู่ก็เป็นอนาคามี ในปัจจุบันนี้เทียว”