เวรสูตร ที่ ๒ เล่ม ๒๓

(๔) เป็นผู้ประกอบด้วยศีลอันพระอริยเจ้าใคร่ ไม่ขาด ไม่ทะลุ ไม่ด่าง ไม่พร้อย เป็นไท อันวิญญูชนสรรเสริญ อันตัณหาและทิฏฐิ ไม่จับต้อง เป็นไปเพื่อสมาธิ

อริยสาวกเป็นผู้ประกอบด้วยโสตาปัตติยังคะ ๔ ประการนี้

ดูก่อนคฤหบดี ในกาลใดแล อริยสาวกสงบระงับภัยเวร ๕ ประการนี้และประกอบด้วยโสดาปัตติยังคะ ๔ ประการนี้ อริยสาวกนั้นเมื่อจำนงอยู่ พึงพยากรณ์ตนด้วยตนเองได้ว่า ‘เราเป็นผู้มีนรกสิ้นแล้ว มีกำเนิดสัตว์ดิรัจฉานสิ้นแล้ว มีปิตติวิสัยสิ้นแล้ว มีอบาย มีทุคติ และวินิบาตสิ้นแล้ว เราเป็นโสดาบัน มีอันไม่ตกตํ่าเป็นธรรมดา เป็นผู้เที่ยงแท้ที่จะตรัสรู้ในภายหน้า’ ดังนี้”

๘. ทุติยเวรสูตร

ว่าด้วยองค์คุณของผู้สิ้นอบาย สูตรที่ ๒

{๒๓๒} [๒๘] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ในกาลใดแล อริยสาวกสงบระงับภัยเวร ๕ ประการ และประกอบด้วยโสตาปัตติยังคะ ๔ ประการ ในกาลนั้น อริยสาวกนั้นเมื่อจำนงอยู่ พึงพยากรณ์ตนด้วยตนเองได้ว่า ‘เราเป็นผู้มีนรกสิ้นแล้ว มีกำเนิดสัตว์ดิรัจฉานสิ้นแล้ว มีปิตติวิสัยสิ้นแล้ว มีอบาย ทุคติ และวินิบาตสิ้นแล้ว เราเป็นโสดาบัน มีอันไม่ตกตํ่าเป็นธรรมดา เป็นผู้เที่ยงแท้ที่จะตรัสรู้ในเบื้องหน้า’อริยสาวกสงบระงับภัยเวร ๕ ประการเป็นไฉน คือ บุคคลผู้ฆ่าสัตว์ ย่อมประสบภัยเวรทั้งในปัจจุบันทั้งในสัมปรายภพ และย่อมได้เสวยทุกข

โทมนัสแม้ทางใจเพราะปาณาติบาตเป็นปัจจัย อริยสาวกผู้เว้นขาดจาก ปาณาติบาตย่อมไม่ประสบภัยเวรทั้งในปัจจุบันทั้งในสัมปรายภพ และไม่ได้เสวยทุกขโทมนัสแม้ทางใจ อริยสาวกผู้เว้นขาดจากปาณาติบาตย่อมสงบ ระงับภัยเวรนั้น ด้วยประการอย่างนี้

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้ถือเอาสิ่งของที่เจ้าของเขาไม่ให้ ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้ประพฤติผิดในกาม ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้พูดเท็จ ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้ดื่มนํ้าเมาคือสุราและเมรัยอันเป็นที่ตั้งแห่ง ความประมาทย่อมประสบภัยเวรทั้งในปัจจุบันทั้งในสัมปรายภพ และย่อมเสวยทุกข์โทมนัสแม้ทางใจเพราะดื่มนํ้าเมาคือสุราและเมรัยอันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาทเป็นปัจจัย อริยสาวกผู้เว้นขาดจากการดื่มนํ้าเมาคือสุราและเมรัยอันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาทย่อมไม่ประสบภัยเวร ทั้งในปัจจุบันทั้ง ในสัมปรายภพ และย่อมไม่เสวยทุกขโทมนัสแม้ทางใจ อริยสาวกผู้เว้นขาดจากการดื่มนํ้าเมาคือสุราและเมรัยอันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาทย่อมสงบระงับภัยเวรนั้นด้วยประการอย่างนี้อริยสาวกสงบระงับภัยเวร ๕ ประการนี้

อริยสาวกเป็นผู้ประกอบด้วยโสตาปัตติยังคะ ๔ ประการเป็นไฉน คืออริยสาวกในธรรมวินัยนี้

(๑) เป็นผู้ประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระพุทธเจ้า ว่า ‘อิติปิ โส ภควา ... แม้เพราะเหตุนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์นั้น ... ทรงเป็นผู้เบิกบานแล้ว ทรงเป็นผู้จำแนกธรรม’

(๒) เป็นผู้ประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระธรรมว่า ‘สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม ... พระธรรมอันพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสดีแล้ว ... อันวิญญูชนจะพึงรู้ได้เฉพาะตน’

(๓) เป็นผู้ประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระสงฆ์ว่า ‘สุปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ ... พระสงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้า เป็นผู้ปฏิบัติดีแล้ว ... เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า’

(๔) เป็นผู้ประกอบด้วยศีลอันพระอริยเจ้าใคร่ ไม่ขาด ไม่ทะลุ ไม่ด่าง ไม่พร้อย เป็นไท อันวิญญูชนสรรเสริญ อันตัณหาและทิฏฐิไม่จับต้อง เป็นไปเพื่อสมาธิ

อริยสาวกเป็นผู้ประกอบด้วยโสตาปัตติยังคะ ๔ ประการนี้

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ในกาลใดแล อริยสาวกสงบระงับภัยเวร ๕ ประการ นี้และประกอบด้วยโสตาปัตติยังคะ ๔ ประการนี้ อริยสาวกนั้นเมื่อจำนงอยู่ พึงพยากรณ์ตนด้วยตนเองได้ว่า ‘เราเป็นผู้มีนรกสิ้นแล้ว มีกำเนิดสัตว์ดิรัจฉานสิ้นแล้ว มีปิตติวิสัยสิ้นแล้ว มีอบาย มีทุคติ และวินิบาตสิ้นแล้ว เราเป็นโสดาบันมีอันไม่ตกต่ำเป็นธรรมดา เป็นผู้เที่ยงแท้ที่จะตรัสรู้ในภายหน้า’ ดังนี้’’

๙. อาฆาตวัตถุสูตร

ว่าด้วยอาฆาตวัตถุ ๙ ประการ

{๒๓๓} [๒๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อาฆาตวัตถุ (สาเหตุแห่งความอาฆาต) มี ๙ ประการนี้ อาฆาตวัตถุ ๙ ประการคืออะไรบ้าง คือ

(๑) ผูกอาฆาตด้วยคิดว่า ‘ผู้นี้ได้ประพฤติสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์แก่เราแล้ว’

(๒) ผูกอาฆาตด้วยคิดว่า ‘ผู้นี้กำลังประพฤติสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์แก่เรา’

(๓) ผูกอาฆาตด้วยคิดว่า ‘ผู้นี้จักประพฤติสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์แก่เรา’