เวรสูตร ที่ ๑ เล่ม ๒๓

๗. ปฐมเวรสูตร

ว่าด้วยองค์คุณของผู้สิ้นอบาย สูตรที่ ๑

{๒๓๑} [๒๗] ครั้งนั้นแล อนาถบิณฑิกคฤหบดีเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้า ถึงที่ประทับ ครั้นแล้วถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วนั่ง ณ ที่สมควร ข้างหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสกะอนาถบิณฑิกคฤหบดีว่า “ดูก่อนคฤหบดี ในกาลใดแล อริยสาวกสงบระงับภัยเวร ๕ ประการ และประกอบด้วยโสตาปัตติยังคะ ๔ ประการ ในกาลนั้น อริยสาวกนั้นเมื่อจำนงอยู่ พึงพยากรณ์ตนได้ด้วยตนเองว่า ‘เราเป็นผู้มีนรกสิ้นแล้ว มีกำเนิดสัตว์ดิรัจฉานสิ้นแล้ว มีปิตติวิสัยสิ้นแล้ว มีอบาย ทุคติ และวินิบาตสิ้นแล้ว เราเป็นโสดาบัน มีความเป็นผู้ไม่ตกต่ำเป็นธรรมดา เป็นผู้เที่ยงแท้ที่จะตรัสรู้ในภายหน้า’อริยสาวกสงบระงับภัยเวร ๕ ประการเป็นไฉน คือ บุคคลผู้ฆ่าสัตว์ ย่อมประสบภัยเวร ทั้งในปัจจุบันทั้งในสัมปรายภพ และย่อมได้เสวยทุกข โทมนัสแม้ทางใจเพราะปาณาติบาตเป็นปัจจัย อริยสาวกผู้เว้นขาดจากปาณาติบาตย่อมไม่ประสบภัยเวรทั้งในปัจจุบันทั้งในสัมปรายภพ และไม่ได้เสวยทุกขโทมนัสแม้ทางใจ อริยสาวกผู้เว้นขาดจากปาณาติบาตย่อมสงบระงับภัยเวรนั้นด้วยประการอย่างนี้

ดูก่อนคฤหบดี บุคคลผู้ถือเอาสิ่งของที่เจ้าของเขามิได้ให้ ...

ดูก่อนคฤหบดี บุคคลผู้ประพฤติผิดในกาม ...

ดูก่อนคฤหบดี บุคคลผู้พูดเท็จ ...

ดูก่อนคฤหบดี บุคคลผู้ดื่มนํ้าเมาคือสุราและเมรัยอันเป็นที่ตั้งแห่งความ ประมาทย่อมประสบภัยเวรทั้งในปัจจุบันทั้งในสัมปรายภพ และย่อมเสวยทุกขโทมนัสแม้ทางใจเพราะดื่มนํ้าเมาคือสุราและเมรัยอันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาทเป็นปัจจัย อริยสาวกผู้เว้นขาดจากการดื่มนํ้าเมาคือสุราและเมรัยอันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาทย่อมไม่ประสบภัยเวรทั้งในปัจจุบันทั้งในสัมปรายภพ และย่อมไม่เสวยทุกขโทมนัสแม้ทางใจ อริยสาวกผู้เว้นขาดจากการดื่มนํ้าเมา คือสุราและเมรัยอันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท ย่อมสงบระงับภัยเวรนั้น ด้วยประการอย่างนี้อริยสาวกสงบระงับภัยเวร ๕ ประการนี้

อริยสาวกเป็นผู้ประกอบด้วยโสตาปัตติยังคะ ๔ ประการเป็นไฉน คืออริยสาวกในธรรมวินัยนี้

(๑) เป็นผู้ประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหว ในพระพุทธเจ้าว่า ‘อิติปิ โส ภควา ... แม้เพราะเหตุนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์นั้น ... ทรงเป็นผู้เบิกบาน แล้วทรงเป็นผู้จำแนกธรรม’

(๒) เป็นผู้ประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระธรรมว่า ‘สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม ... พระธรรมอันพระผู้มีพระภาคเจ้า ตรัสดีแล้ว ... อันวิญญูชนจะพึงรู้ได้เฉพาะตน’

(๓) เป็นผู้ประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระสงฆ์ว่า ‘สุปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ ... พระสงฆ์สาวกของพระผู้มี พระภาคเจ้าเป็นผู้ปฏิบัติดีแล้ว ... เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า’

(๔) เป็นผู้ประกอบด้วยศีลอันพระอริยเจ้าใคร่ ไม่ขาด ไม่ทะลุ ไม่ด่าง ไม่พร้อย เป็นไท อันวิญญูชนสรรเสริญ อันตัณหาและทิฏฐิ ไม่จับต้อง เป็นไปเพื่อสมาธิ

อริยสาวกเป็นผู้ประกอบด้วยโสตาปัตติยังคะ ๔ ประการนี้

ดูก่อนคฤหบดี ในกาลใดแล อริยสาวกสงบระงับภัยเวร ๕ ประการนี้และประกอบด้วยโสดาปัตติยังคะ ๔ ประการนี้ อริยสาวกนั้นเมื่อจำนงอยู่ พึงพยากรณ์ตนด้วยตนเองได้ว่า ‘เราเป็นผู้มีนรกสิ้นแล้ว มีกำเนิดสัตว์ดิรัจฉานสิ้นแล้ว มีปิตติวิสัยสิ้นแล้ว มีอบาย มีทุคติ และวินิบาตสิ้นแล้ว เราเป็นโสดาบัน มีอันไม่ตกตํ่าเป็นธรรมดา เป็นผู้เที่ยงแท้ที่จะตรัสรู้ในภายหน้า’ ดังนี้”

๘. ทุติยเวรสูตร

ว่าด้วยองค์คุณของผู้สิ้นอบาย สูตรที่ ๒

{๒๓๒} [๒๘] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ในกาลใดแล อริยสาวกสงบระงับภัยเวร ๕ ประการ และประกอบด้วยโสตาปัตติยังคะ ๔ ประการ ในกาลนั้น อริยสาวกนั้นเมื่อจำนงอยู่ พึงพยากรณ์ตนด้วยตนเองได้ว่า ‘เราเป็นผู้มีนรกสิ้นแล้ว มีกำเนิดสัตว์ดิรัจฉานสิ้นแล้ว มีปิตติวิสัยสิ้นแล้ว มีอบาย ทุคติ และวินิบาตสิ้นแล้ว เราเป็นโสดาบัน มีอันไม่ตกตํ่าเป็นธรรมดา เป็นผู้เที่ยงแท้ที่จะตรัสรู้ในเบื้องหน้า’อริยสาวกสงบระงับภัยเวร ๕ ประการเป็นไฉน คือ บุคคลผู้ฆ่าสัตว์ ย่อมประสบภัยเวรทั้งในปัจจุบันทั้งในสัมปรายภพ และย่อมได้เสวยทุกข