อาปายิกสูตร เล่ม ๒๐

ตโยเม ภิกฺขเว อาปายิกา เนรยิกา อิทมปฺปหาย. กตเม ตโย ? โย จ อพฺรหฺมจารี พฺรหฺมจาริปฏิญฺโญ, โย จ สุทฺธพฺรหฺมจริยํ สุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ จรนฺตํ อมูลเกน (๑) อพฺรหฺมจริเยน อนุทฺธํเสติ, โย จายํ เอวํวาที เอวํทิฏฺฐิ “นตฺถิ กาเมสุ โทโส”ติ, โส กาเมสุ ปาตพฺยตํ อาปชฺชติ. อิเม โข ภิกฺขเว ตโย อาปายิกา เนรยิกา อิทมปฺปหายาติ. ปฐมํ.

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๓ จำพวกนี้ไม่ละ บาปกรรม ๓ ประการนี้ ต้องไปอบายภูมิ ต้องไปนรกบุคคล ๓ จำพวกไหนบ้าง คือ

๑. บุคคลที่ไม่ใช่พรหมจารี แต่ปฏิญญาตนว่าเป็นพรหมจารี

๒. บุคคลที่ตามกำจัดท่านผู้ประพฤติพรหมจรรย์บริสุทธิ์ด้วยกรรมที่ไม่มี มูลอันเป็นปฏิปักษ์ต่อพรหมจรรย์๓. บุคคลที่มีวาทะอย่างนี้ มีทิฏฐิ อย่างนี้ว่า “โทษในกามไม่มี” แล้ว ถึงความเป็นเหยื่อในกามทั้งหลายภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๓ จำพวกนี้แล ไม่ละบาปกรรม ๓ ประการนี้ ต้องไป อบายภูมิ ต้องไปนรก

อาปายิกสูตรที่ ๑ จบ