พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ติกนิบาต ตติยปัณณาสก์ · สัมโพธิวรรค
โรณสูตร เล่ม ๒๐
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๕๔๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในสัมโพธิวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ติกนิบาต ตติยปัณณาสก์ สัมโพธิวรรค โรณสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๐ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๐ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๐)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๐ หน้า ๓๙๔–๓๙๔
๕. รุณณสูตร
ว่าด้วยความร่าเริงในโลกและความเบิกบานในธรรม
{๕๔๗} [๑๐๓๒] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การขับร้อง คือการร้องไห้ในอริยวินัย การฟ้อนรำ คือความเป็นบ้าในอริยวินัย การหัวเราะจนเห็นฟันพร่ำเพรื่อ คือ การกระทำของเด็กในอริยวินัย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะเหตุนั้นแล จงละเสียโดยเด็ดขาดในการขับร้อง ในการฟ้อนรำ เมื่อเธอทั้งหลายเบิกบานในธรรม (คือเหตุบางอย่าง) ก็ควรแต่แย้ม”
๖. อติตติสูตร
ว่าด้วยสิ่งที่เสพไม่รู้อิ่ม ๓ อย่าง
{๕๔๘} [๑๐๓๓] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความอิ่มในการเสพสิ่ง ๓ สิ่งไม่มี สิ่ง ๓ สิ่งคืออะไรบ้าง คือ
(๑) ในการเสพความหลับ (๒) ในการเสพนํ้าสุราและเมรัย
(๓) ในการเสพเมถุนธรรม
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความอิ่มในการเสพสิ่ง ๓ สิ่งนี้แลไม่มี”
๗. อรักขิตสูตร
ว่าด้วยกรรมที่เกิดขึ้นจากการรักษาและไม่รักษาจิต
{๕๔๙} [๑๐๓๔] ครั้งนั้นแล อนาถบิณฑิกคฤหบดีเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง นั่งเรียบร้อยแล้ว พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสว่า “ดูก่อนคฤหบดี เมื่อบุคคลไม่รักษาจิต แม้กายกรรมก็เป็นอันไม่รักษา แม้วจีกรรมก็เป็นอันไม่รักษา
จบ โรณสูตร