๗. อโนทิสสูตรที่ ๑ เล่ม ๒๒

ฉ ภิกฺขเว อานิสํเส สมฺปสฺสมาเนน อลเมว ภิกฺขุนา สพฺพสงฺขาเรสุ อโนธึ กริตฺวา อนิจฺจสญฺญํ อุปฏฺฐาเปตุํ. กตเม ฉ? (๑) สพฺพสงฺขารา จ อนวฏฺฐิตโต ขายิสฺสนฺติ, ๑ สพฺพโลเก จ เม มโน นาภิรมิสฺสติ, สพฺพโลกา จ เม มโน วุฏฺฐหิสฺสติ, นิพฺพานโปณญฺจ เม มานสํ ภวิสฺสติ, สญฺโญชนา จ เม ปหานํ คจฺฉนฺติ, (๒) ปรเมน จ สามญฺเญน สมนฺนาคโต ภวิสฺสามีติ. อิเม โข ภิกฺขเว ฉ อานิสํเส สมฺปสฺสมาเนน อลเมว ภิกฺขุนา สพฺพสงฺขาเรสุ อโนธึ กริตฺวา อนิจฺจสญฺญํ อุปฏฺฐาเปตุนฺติ. สตฺตมํ.

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้พิจารณาเห็นอานิสงส์ ๖ ประการ สามารถ ทำเขตไม่จำกัด ในสังขารทั้งปวงแล้วทำอนิจจสัญญาให้ปรากฏได้อานิสงส์ ๖ ประการ อะไรบ้าง คือ

ภิกษุพิจารณาเห็นว่า

๑. สังขารทั้งปวงจักปรากฏว่าเป็นของไม่มั่นคง

๒. ใจของเราจักไม่ยินดีในโลกทั้งปวง

๓. ใจของเราจักออกไปจากโลกทั้งปวง

๔. ใจของเราจักน้อมไปสู่นิพพาน

๕. สังโยชน์ทั้งหลายของเราจักถึงการละได้

๖. เราจักเป็นผู้ประกอบด้วยสามัญญะ อันยอดเยี่ยม

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้พิจารณาเห็นอานิสงส์ ๖ ประการนี้แล สามารถทำเขต ไม่จำกัดในสังขารทั้งปวงแล้วทำอนิจจสัญญาให้ปรากฏได้

อนวัฏฐิตสูตรที่ ๗ จบ