โกธสูตร ที่ ๒ เล่ม ๒๑

(๑) เป็นผู้หนักในสัทธรรม ไม่หนักในความโกรธ

(๒) เป็นผู้หนักในสัทธรรม ไม่หนักในความลบหลู่

(๓) เป็นผู้หนักในสัทธรรม ไม่หนักในลาภ

(๔) เป็นผู้หนักในสัทธรรม ไม่หนักในสักการะ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๔ ประเภทนี้แลมีปรากฏอยู่ในโลก

ภิกษุผู้หนักในความโกรธและความลบหลู่ หนักใน

ลาภและสักการะ ย่อมไม่งอกงามในธรรมอันพระสัมมา

สัมพุทธเจ้าทรงแสดงแล้ว

ส่วนภิกษุผู้หนักในสัทธรรมอยู่แล้ว และกำลังเป็นผู้

หนักในสัทธรรมอยู่ ย่อมงอกงามในธรรมอันพระสัมมา

สัมพุทธเจ้าทรงแสดงแล้ว

๔. ทุติยโกธครุสูตร

ว่าด้วยอสัทธรรม ๔ ประการ

{๔๔} [๔๔] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อสัทธรรมมี ๔ ประการนี้ ๔ ประการคืออะไรบ้าง คือ

(๑) ความเป็นผู้หนักในความโกรธ ไม่เป็นผู้หนักในสัทธรรม

(๒) ความเป็นผู้หนักในความลบหลู่ ไม่เป็นผู้หนักในสัทธรรม

(๓) ความเป็นผู้หนักในลาภ ไม่เป็นผู้หนักในสัทธรรม

(๔) ความเป็นผู้หนักในสักการะ ไม่เป็นผู้หนักในสัทธรรม

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อสัทธรรมมี ๔ ประการนี้แล

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สัทธรรมมี ๔ ประการนี้ ๔ ประการคืออะไรบ้าง คือ

(๑) ความเป็นผู้หนักในสัทธรรม ไม่เป็นผู้หนักในความโกรธ

(๒) ความเป็นผู้หนักในสัทธรรม ไม่เป็นผู้หนักในความลบหลู่

(๓) ความเป็นผู้หนักในสัทธรรม ไม่เป็นผู้หนักในลาภ

(๔) ความเป็นผู้หนักในสัทธรรม ไม่เป็นผู้หนักในสักการะ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สัทธรรมมี ๔ ประการนี้แล

ภิกษุผู้หนักในความโกรธและความลบหลู่ หนักใน

ลาภและสักการะ ย่อมไม่งอกงามในสัทธรรม ดุจพืชที่

หว่านไว้ในนาไม่ดี

ส่วนภิกษุผู้หนักในสัทธรรมอยู่แล้ว และกำลังเป็นผู้

หนักในสัทธรรม ย่อมงอกงามในธรรม ประดุจต้นไม้

อาศัยยางงอกงามอยู่ฉะนั้น

๕. ปฐมโรหิตัสสสูตร

ว่าด้วยโรหิตัสสเทพบุตรทูลถามปัญหา สูตรที่ ๑

{๔๕} [๔๕] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวันอารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี โรหิตัสสเทพบุตรผู้ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่งได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ที่สุดของโลก ซึ่งเป็นที่ที่สัตว์โลกไม่เกิด ไม่แก่ ไม่ตาย ไม่จุติ ไม่อุบัติใคร ๆ สามารถที่จะรู้ จะเห็น หรือจะบรรลุถึงได้ด้วยการเดินทางหรือ”