๑. ฉันทสูตรที่ ๑ เล่ม ๑๘

(๑๗) ๒. สัฎฐิเปยยาลวรรค

๑. อัชฌัตตอนิจจฉันทสูตร

ว่าด้วยการละความพอใจในสิ่งที่ไม่เที่ยง

{๒๕๗} [๑๖๘] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งใดไม่เที่ยง เธอทั้งหลายพึงละความพอใจในสิ่งนั้นเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็สิ่งอะไรเล่าไม่เที่ยง ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย จักษุไม่เที่ยง เธอทั้งหลายพึงละความพอใจในจักษุนั้นเสีย โสตะ... ไม่เที่ยง ... ฆานะไม่เที่ยง ... ชิวหาไม่เที่ยง ... กายไม่เที่ยง ... มโนไม่เที่ยง เธอทั้งหลายพึงละความพอใจในมโนนั้นเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งใดไม่เที่ยง เธอทั้งหลายพึงละความพอใจในสิ่งนั้นเสีย”

๒. อัชฌัตตอนิจจราคสูตร

ว่าด้วยการละความรักใคร่ในสิ่งที่ไม่เที่ยง

[๑๖๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งใดไม่เที่ยง เธอทั้งหลายพึงละความรักใคร่ในสิ่งนั้นเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็สิ่งอะไรเล่าไม่เที่ยง ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย จักษุไม่เที่ยง เธอทั้งหลายพึงละความรักใคร่ในจักษุนั้นเสีย โสตะไม่เที่ยง ... ฆานะไม่เที่ยง ... ชิวหาไม่เที่ยง ... กายไม่เที่ยง ... มโนไม่เที่ยง เธอทั้งหลายพึงละความรักใคร่ในมโนนั้นเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งใดไม่เที่ยง เธอพึงละความรักใคร่ในสิ่งนั้นเสีย”

๓. อัชฌัตตอนิจจฉันทราคสูตร

ว่าด้วยการละความพอใจรักใคร่ในสิ่งที่ไม่เที่ยง

[๑๗๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งใดไม่เที่ยง เธอทั้งหลายพึงละความพอใจและความรักใคร่ในสิ่งนั้นเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็สิ่งอะไรเล่าไม่เที่ยง

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย จักษุไม่เที่ยง เธอทั้งหลายพึงละความพอใจและความรักใคร่ในจักษุนั้นเสีย โสตะไม่เที่ยง ... ฆานะไม่เที่ยง ... ชิวหาไม่เที่ยง ... กายไม่เที่ยง .. มโนไม่เที่ยง เธอทั้งหลายพึงละความพอใจและความรักใคร่ในมโนนั้นเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งใดไม่เที่ยง เธอทั้งหลายพึงละความพอใจและความรักใคร่ในสิ่งนั้นเสีย”

๔. ทุกขฉันทสูตร

ว่าด้วยการละความพอใจในสิ่งที่เป็นทุกข์

{๒๕๘} [๑๗๑] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งใดเป็นทุกข์ เธอทั้งหลายพึงละความพอใจในสิ่งนั้นเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็สิ่งอะไรเล่าเป็นทุกข์ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย จักษุเป็นทุกข์ เธอทั้งหลายพึงละความพอใจในจักษุนั้นเสีย โสตะเป็นทุกข์ .. ฆานะเป็นทุกข์ ... ชิวหาเป็นทุกข์ ... กายเป็นทุกข์ ... มโนเป็นทุกข์ เธอทั้งหลายพึงละความพอใจในมโนนั้นเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งใดเป็นทุกข์ เธอทั้งหลายพึงละความพอใจในสิ่งนั้นเสีย”

๕. ทุกขราคสูตร

ว่าด้วยการละความรักใคร่ในสิ่งที่เป็นทุกข์

[๑๗๒] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งใดเป็นทุกข์ เธอทั้งหลายพึงละความรักใคร่ในสิ่งนั้นเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็สิ่งอะไรเล่าเป็นทุกข์ ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย จักษุเป็นทุกข์ เธอทั้งหลายพึงละความรักใคร่ในจักษุนั้นเสีย โสตะเป็นทุกข์ ... ฆานะเป็นทุกข์ ... ชิวหาเป็นทุกข์ ... กายเป็นทุกข์ ... มโนเป็นทุกข์ เธอทั้งหลายพึงละความรักใคร่ในมโนนั้นเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งใดเป็นทุกข์ เธอทั้งหลายพึงละความรักใคร่ในสิ่งนั้นเสีย”