พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย อสังขตสังยุตต์ · วรรคที่ ๒
๒. อันตสูตร เล่ม ๑๘
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๗๒๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๓๓ ในวรรคที่ ๒มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สฬายตนวรรค อสังขตสังยุตต์ วรรคที่ ๒ อันตสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๘ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๘ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๙ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๘)
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๑๘ หน้า ๔๖๐–๔๖๐
เรื่องนี้ไม่มีบาลีฉบับมหาจุฬาฯ ในข้อมูล e-tipitaka
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)
“ภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงความไม่น้อมไป และทางที่ให้ถึงความไม่ น้อมไปแก่เธอทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงฟังความไม่น้อมไป เป็นอย่างไร ฯลฯ
(พึงขยายความให้พิสดารเหมือนอสังขตสูตร)
อนตสูตรที่ ๒ จบ
เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
- ๑ฉบับโรมันและสยามรัฐ เป็น อนฺตสุตฺต ว่าด้วยที่สุด
- ๒ความไม่น้อมไป ในที่นี้แปลจากคำบาลีว่า “อนต” อรรถกถาแก้ว่า อนตนฺติ ตณฺหานติยา อภาเวน อนตํ ที่ชื่อว่าอนตะ เพราะไม่มีความน้อมไปคือตัณหา (สํ.สฬา.อ. ๓/๓๗๗-๔๐๙/๑๗๔)
จบ ๒. อันตสูตร