๔. ปาตาลสูตร เล่ม ๑๘

“ภิกษุทั้งหลาย ปุถุชนผู้ไม่ได้สดับกล่าวคำใดว่า ‘ในมหาสมุทรมี บาดาล ’ ปุถุชนผู้ไม่ได้สดับกล่าวคำนั้นซึ่งไม่มีไม่ปรากฏว่า ‘ในมหาสมุทรมีบาดาล’คำว่า บาดาล นี้เป็นชื่อของทุกขเวทนาที่เป็นไปในสรีระ

ปุถุชนผู้ไม่ได้สดับถูกทุกขเวทนาที่เป็นไปในสรีระถูกต้องแล้ว ย่อมเศร้าโศก ลำบาก ร่ำไร ทุบอกคร่ำครวญ ถึงความลุ่มหลงปุถุชนผู้ไม่ได้สดับนี้เรากล่าวว่า ‘ปรากฏในบาดาลไม่ได้และถึงการหยั่งลง ไม่ได้’

ส่วนอริยสาวกผู้ได้สดับถูกทุกขเวทนาที่เป็นไปในสรีระถูกต้องแล้ว ย่อมไม่ เศร้าโศก ไม่ลำบาก ไม่ร่ำไร ไม่ทุบอกคร่ำครวญ ไม่ถึงความลุ่มหลงภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้สดับนี้เรากล่าวว่า ‘ปรากฏในบาดาลได้และถึง การหยั่งลงได้’

ภิกษุใดถูกทุกขเวทนาที่เป็นไปในสรีระ

อันนำชีวิตไปซึ่งเกิดขึ้นถูกต้องแล้ว

อดกลั้นไม่ได้ ย่อมหวั่นไหว

มีกำลังทราม เรี่ยวแรงน้อย ย่อมร้องไห้คร่ำครวญ

ภิกษุนั้นปรากฏในบาดาลไม่ได้

ทั้งถึงการหยั่งลงไม่ได้ด้วย

ส่วนภิกษุใดถูกทุกขเวทนาที่เป็นไปในสรีระ

อันนำชีวิตไปซึ่งเกิดขึ้นถูกต้องแล้ว

อดกลั้นได้ ย่อมไม่หวั่นไหว

ภิกษุนั้นแลปรากฏในบาดาลได้

ทั้งถึงการหยั่งลงได้ด้วย”

ปาตาลสูตรที่ ๔ จบ