ปริญเญยยสูตร เล่ม ๑๙

๙. ปริญเญยยสูตร

ว่าด้วยหน้าที่ในอริยสัจ ๔

{๑๗๐๙} [๑๐๙๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสัจมี ๔ ประการนี้ ๔ ประการ คืออะไรบ้าง คือ ทุกขอริยสัจ ... ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทาอริยสัจ อริยสัจมี ๔ ประการนี้แล บรรดาอริยสัจ ๔ ประการนี้ อริยสัจที่ควรกำหนดรู้ก็มี ที่ควรละก็มี ที่ควรทำให้แจ้งก็มี ที่ควรเจริญก็มี ก็อริยสัจที่ควรกำหนดรู้เป็นไฉน คือ ทุกขอริยสัจเป็นอริยสัจที่ควรกำหนดรู้ ทุกขสมุทยอริยสัจเป็นอริยสัจที่ควรละ ทุกขนิโรธอริยสัจเป็นอริยสัจที่ควรทำให้แจ้ง ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทาอริยสัจเป็นอริยสัจที่ควรเจริญ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะฉะนั้นแล เธอทั้งหลาย พึงทำความเพียรเพื่อรู้ตามความเป็นจริงว่า ‘นี้ทุกข์ ... นี้ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทา”

๑๐. ควัมปติสูตร

ว่าด้วยผู้เห็นทุกข์ ชื่อว่าเห็นสมุทัยนิโรธมรรค

{๑๗๑๐} [๑๑๐๐] สมัยหนึ่ง ภิกษุผู้เถระหลายรูปอยู่ที่เมืองสหชนิยะ แคว้นเจติยะ ก็สมัยนั้น เมื่อภิกษุผู้เถระหลายรูปกลับจากบิณฑบาตในเวลาหลังฉัน แล้วนั่งชุมนุมกันอยู่ที่โรงกลม เกิดมีเรื่องสนทนาขึ้นในระหว่างว่า “ดูก่อนอาวุโสทั้งหลาย ผู้ใดหนอแลเห็นทุกข์ ผู้นั้นชื่อว่าเห็นแม้ทุกขสมุทัย แม้ทุกขนิโรธ แม้ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทาด้วย”

{๑๗๑๑} เมื่อภิกษุผู้เถระทั้งหลายกล่าวอย่างนี้แล้ว ท่านควัมปติเถระได้กล่าวกะภิกษุทั้ง <*> หลายว่า “ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ผมได้ฟังมาได้รับมาในที่เฉพาะพระพักตร์พระผู้มีพระภาคเจ้าว่า ‘ผู้ใดเห็นทุกข์ ผู้นั้นชื่อว่าเห็นแม้ทุกขสมุทัย แม้ทุกขนิโรธ แม้ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทาด้วย ผู้ใดเห็นทุกขสมุทัย ผู้นั้นชื่อว่า