พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สัจจสังยุต · อามกธัญญเปยยาล ทุติยวรรค
๕. เปสุญญสูตร เล่ม ๑๙
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๗๗๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในอามกธัญญเปยยาล ทุติยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค สัจจสังยุต อามกธัญญเปยยาล ทุติยวรรค เปสุญญสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๙ หน้า ๖๖๔–๖๖๔
๔. มุสาวาทสูตร
ว่าด้วยสัตว์ผู้งดเว้นจากมุสาวาทมีน้อย
{๑๗๖๙} [๑๑๔๔] ... ฉันนั้นเหมือนกัน ภิกษุทั้งหลาย สัตว์ผู้งดเว้นจากมุสาวาทมีจำนวนน้อย โดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่งดเว้นจากมุสาวาทมีจำนวนมากกว่า ...
๕. เปสุญญสูตร
ว่าด้วยสัตว์ผู้งดเว้นจากคำส่อเสียดมีน้อย
{๑๗๗๐} [๑๑๔๕] ... ฉันนั้นเหมือนกัน ภิกษุทั้งหลาย สัตว์ผู้งดเว้นจากคำส่อเสียดมีจำนวนน้อย โดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่งดเว้นจากคำส่อเสียดมีจำนวนมากกว่า ...
๖. ผรุสวาจาสูตร
ว่าด้วยสัตว์ผู้งดเว้นจากคำหยาบมีน้อย
{๑๗๗๑} [๑๑๔๖] ... ฉันนั้นเหมือนกัน ภิกษุทั้งหลาย สัตว์ผู้งดเว้นจากคำหยาบมีจำนวนน้อย โดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่งดเว้นจากคำหยาบมีจำนวนมากกว่า ...
๗. สัมผัปปลาปสูตร
ว่าด้วยสัตว์ผู้งดเว้นจากคำเพ้อเจ้อมีน้อย
{๑๗๗๒} [๑๑๔๗] ... ฉันนั้นเหมือนกัน ภิกษุทั้งหลาย สัตว์ผู้งดเว้นจากคำเพ้อเจ้อมีจำนวนน้อย โดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่งดเว้นจากคำเพ้อเจ้อมีจำนวนมากกว่า ...
จบ ๕. เปสุญญสูตร