พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สัจจสังยุต · อามกธัญญเปยยาล ทุติยวรรค
๗. สัมผัปปลาปสูตร เล่ม ๑๙
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๗๗๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๐ ในอามกธัญญเปยยาล ทุติยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
สัมผัปปลาปสูตร
ว่าด้วยสัตว์ผู้เว้นการเพ้อเจ้อมีน้อย
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค สัจจสังยุต อามกธัญญเปยยาล ทุติยวรรค สัมผัปปลาปสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)
บาลี (สยามรัฐ)
เอวเมว โข ภิกฺขเว อปฺปกา เต สตฺตา เย สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรตา อถ โข เอเตว พหุตรา สตฺตา เย สมฺผปฺปลาปา อปฺปฏิวิรตา ฯเปฯ
ฉบับหลวง
ดูกรภิกษุทั้งหลาย ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ผู้งดเว้นจากคำเพ้อเจ้อ มีน้อยโดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่งดเว้นจากคำเพ้อเจ้อมีมากกว่า ฯลฯ.
จบ สูตรที่ ๗
จบ ๗. สัมผัปปลาปสูตร