พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สัจจสังยุต · อามกธัญญเปยยาล ทุติยวรรค
๔. มุสาวาทสูตร เล่ม ๑๙
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๗๖๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในอามกธัญญเปยยาล ทุติยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค สัจจสังยุต อามกธัญญเปยยาล ทุติยวรรค มุสาวาทสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)
ฉบับมหามกุฏฯ พิมพ์อรรถกถาไว้ในเล่มเดียวกับพระไตรปิฎก ข้อความในหน้านี้จึงมีอรรถกถาปนอยู่
ไทย (มหามกุฏฯ) เล่ม ๓๑ หน้า ๔๙๕–๔๙๕
๔. มุสาวาทสูตร
ว่าด้วยสัตว์ผู้เว้นจากมุสาวาทมีน้อย
[๑๗๖๙] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ผู้งดเว้นจากมุสาวาท มีน้อย โดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่งดเว้นจากมุสาวาท มีมากกว่า ฯลฯ
จบมุสาวาทสูตรที่ ๔
๕. เปสุญญสูตร
ว่าด้วยสัตว์ผู้เว้นคำส่อเสียดมีน้อย
[๑๗๗๐] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย นั้นเหมือนกัน สัตว์ผู้งดเว้นจากคำส่อเสียด มีน้อย โดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่งดเว้นจากคำส่อเสียด มีมากกว่า ฯลฯ
จบเปสุญญสูตรที่ ๕
๖. ผรุสสูตร
ว่าด้วยสัตว์ผู้เว้นจากคำหยาบมีน้อย
[๑๗๗๑] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ฉันนั้นเหมือนกัน สัตว์ผู้งดเว้นจากคำหยาบมีน้อย โดยที่แท้ สัตว์ผู้ไม่งดเว้นจากคำหยาบมีมากกว่า ฯลฯ
จบผรุสสูตรที่ ๖
จบ ๔. มุสาวาทสูตร