พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · อนุรุทธสังยุต
เจโตปริจจสูตร เล่ม ๑๙
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๒๘๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๕ ในอนุรุทธสังยุตมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค อนุรุทธสังยุต เจโตปริจจสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๙ หน้า ๔๖๐–๔๖๐
๓. ทิพพโสตสูตร
ว่าด้วยเจริญสติปัฏฐานได้เสียง ๒ ชนิด
{๑๒๘๘} [๙๑๑] “ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ก็แลเพราะเจริญ เพราะทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้ ผมย่อมได้ยินเสียง ๒ ชนิด คือ เสียงทิพย์และเสียงมนุษย์ ทั้งที่อยู่ไกลและใกล้ ด้วยทิพยโสตธาตุอันบริสุทธิ์ล่วงโสตวิสัยของมนุษย์”
๔. เจโตปริยสูตร
ว่าด้วยเจริญสติปัฏฐานกำหนดรู้ใจผู้อื่นได้
{๑๒๘๙} [๙๑๒] “ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ก็แลเพราะเจริญ เพราะทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้ ผมย่อมกำหนดรู้ใจของสัตว์อื่นของบุคคลอื่นด้วยใจได้ คือ จิตมีราคะก็รู้ว่าจิตมีราคะ... จิตหลุดพ้นแล้วก็รู้ว่าจิตหลุดพ้นแล้ว’
๕. ฐานสูตร
ว่าด้วยเจริญสติปัฏฐานรู้ฐานะอฐานะได้
{๑๒๙๐} [๙๑๓] “ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ก็แลเพราะเจริญ เพราะทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้ ผมย่อมรู้ประจักษ์ฐานะโดยความเป็นฐานะ และอฐานะโดยความเป็นอฐานะตามความเป็นจริงได้”
จบ เจโตปริจจสูตร