arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · อนุรุทธสังยุต

อินทริยสูตร เล่ม ๑๙

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๒๙๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๑/๑๕ ในอนุรุทธสังยุตมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค อนุรุทธสังยุต อินทริยสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๙ หน้า ๔๖๒–๔๖๒

หน้า ๔๖๒

๙. นานาธิมุตติสูตร

ว่าด้วยเจริญสติปัฏฐานรู้อธิมุตติต่าง ๆ ได้

{๑๒๙๔} [๙๑๗] “ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ก็แลเพราะเจริญ เพราะทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้ ผมย่อมรู้ประจักษ์อธิมุตติต่าง ๆ ของสัตว์ทั้งหลายตามความเป็นจริงได้”

๑๐. อินทริยปโรปริยัตตสูตร

ว่าด้วยเจริญสติปัฏฐานรู้ความยิ่งหย่อนแห่งอินทรีย์ได้

{๑๒๙๕} [๙๑๘] “ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ก็แลเพราะเจริญ เพราะทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้ ผมย่อมรู้ประจักษ์ถึงความยิ่งหย่อนแห่งอินทรีย์ของสัตว์อื่น ของบุคคลอื่นตามความเป็นจริงได้”

๑๑. ฌานาทิสูตร

ว่าด้วยเจริญสติปัฏฐานรู้ความเศร้าหมองความผ่องแผ้วได้

{๑๒๙๖} [๙๑๙] “ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ก็แลเพราะเจริญ เพราะทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้ ผมย่อมรู้ประจักษ์ถึงความเศร้าหมอง ความผ่องแผ้ว ความออก แห่งฌาน วิโมกข์ สมาธิ และสมาบัติตามความเป็นจริงได้”

จบ อินทริยสูตร