พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · อนุรุทธสังยุต
อินทริยสูตร เล่ม ๑๙
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๒๙๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๑/๑๕ ในอนุรุทธสังยุตมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค อนุรุทธสังยุต อินทริยสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๙ หน้า ๔๖๒–๔๖๒
๙. นานาธิมุตติสูตร
ว่าด้วยเจริญสติปัฏฐานรู้อธิมุตติต่าง ๆ ได้
{๑๒๙๔} [๙๑๗] “ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ก็แลเพราะเจริญ เพราะทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้ ผมย่อมรู้ประจักษ์อธิมุตติต่าง ๆ ของสัตว์ทั้งหลายตามความเป็นจริงได้”
๑๐. อินทริยปโรปริยัตตสูตร
ว่าด้วยเจริญสติปัฏฐานรู้ความยิ่งหย่อนแห่งอินทรีย์ได้
{๑๒๙๕} [๙๑๘] “ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ก็แลเพราะเจริญ เพราะทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้ ผมย่อมรู้ประจักษ์ถึงความยิ่งหย่อนแห่งอินทรีย์ของสัตว์อื่น ของบุคคลอื่นตามความเป็นจริงได้”
๑๑. ฌานาทิสูตร
ว่าด้วยเจริญสติปัฏฐานรู้ความเศร้าหมองความผ่องแผ้วได้
{๑๒๙๖} [๙๑๙] “ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ก็แลเพราะเจริญ เพราะทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้ ผมย่อมรู้ประจักษ์ถึงความเศร้าหมอง ความผ่องแผ้ว ความออก แห่งฌาน วิโมกข์ สมาธิ และสมาบัติตามความเป็นจริงได้”
จบ อินทริยสูตร