arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · อนุรุทธสังยุต

วิชชาสูตรที่ ๓ เล่ม ๑๙

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๒๙๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๕/๑๕ ในอนุรุทธสังยุตมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค อนุรุทธสังยุต วิชชาสูตรที่ ๓ (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๙ หน้า ๔๖๓–๔๖๕

หน้า ๔๖๓

๑๒. ปุพเพนิวาสสูตร

ว่าด้วยเจริญสติปัฏฐานระลึกชาติได้

{๑๒๙๗} [๙๒๐] “ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ก็แลเพราะเจริญ เพราะทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้ ผมย่อมระลึกชาติก่อนได้เป็นอันมาก คือ ระลึกได้ชาติหนึ่งบ้าง สองชาติบ้าง... ผมย่อมระลึกชาติก่อนได้เป็นอันมาก พร้อมทั้งอาการ พร้อมทั้งอุเทศ ด้วยประการฉะนี้”

๑๓. ทิพพจักขุสูตร

ว่าด้วยเจริญสติบัฏฐานเห็นจุติและอุบัติได้

{๑๒๙๘} [๙๒๑] “ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ก็แลเพราะเจริญ เพราะทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้ ผมย่อมเห็นหมู่สัตว์ที่กำลังจุติ กำลังอุบัติ... ด้วยทิพยจักษุอันบริสุทธิ์ล่วงจักษุวิสัยของมนุษย์ ย่อมรู้ประจักษ์ซึ่งหมู่สัตว์ผู้เป็นไปตามกรรม ... ”

๑๔. อาสวักขยสูตร

ว่าด้วยเจริญสติปัฏฐานทำอาสวะให้สิ้นไปได้

{๑๒๙๙} [๙๒๒] “ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ก็แลเพราะเจริญ เพราะทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้ ผมย่อมทำให้แจ้งซึ่งเจโตวิมุตติปัญญาวิมุตติอันหาอาสวะมิได้ เพราะอาสวะทั้งหลายสิ้นไป ด้วยปัญญาอันยิ่งเองในปัจจุบันเข้าถึงอยู่ได้”

จบ ทุติยวรรคที่ ๒

หน้า ๔๖๔

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. กัปปสหัสสสูตร ๒. อิทธิวิธสูตร

๓. ทิพพโสตสูตร ๔. เจโตปริยสูตร

๕. ฐานสูตร ๖. กัมมสมาทานสูตร

๗. สัพพัตถคามินีปฏิปทาสูตร ๘. นานาธาตุสูตร

๙. นานาธิมุตติสูตร ๑๐. อินทริยปโรปยัตตสูตร

๑๑. ฌานาทิสูตร ๑๒. ปุพเพนิวาสสูตร

๑๓. ทิพพจักขุสูตร ๑๔. อาสวักขยสูตร

จบ อนุรุทธสังยุตที่ ๘

หน้า ๔๖๕

๙. ฌานสังยุต

๑. คังคาเปยยาลวรรค

๑ - ๑๒. ฌานาทิสูตร

ว่าด้วยฌาน ๔

{๑๓๐๐} [๙๒๓-๙๓๔] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี ... ....

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ฌาน มี ๔ เหล่านี้ ฌาน ๔ คืออะไรบ้าง คือ

(๑) ภิกษุในธรรมวินัยนี้สงัดแล้วจากกาม สงัดแล้วจากอกุศลธรรม เข้าปฐมฌานที่มีวิตกมีวิจารมีปีติและสุขอันเกิดแต่วิเวกอยู่(๒) เธอเข้าทุติยฌานที่มีความผ่องใสในภายใน มีภาวะที่จิตเป็นเอกผุดขึ้น ไม่มีวิตก ไม่มีวิจารเพราะวิตกวิจารสงบไป มีปีติและสุขอันเกิดแต่สมาธิอยู่

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑คำว่า ฌาน หมายถึงภาวะจิตที่เพ่งอารมณ์จนแน่วแน่และสามารถข่มกิเลสคือนิวรณ์ ๕ ได้ แยกตามการเพ่งเป็น ๒ ประเภท คือ อารัมมณูปนิชฌาน การเพ่งอารมณ์เช่นกสิณเป็นต้น ได้แก่ สมาบัติ ๘ คือ รูปฌาน ๔ อรูปฌาน ๔ และลักขณูปนิชฌาน การเพ่งลักษณะ ได้แก่ วิปัสสนามรรค และผล ในที่นี้หมายถึงอารัมมณูปนิชฌาน เฉพาะ รูปฌาน ๔ (วิ.อ. ๑/๑๔๑) คือ (๑) ปฐมฌาน ฌานขั้นที่ ๑ มีองค์ ๕ คือ วิตก วิจาร ปีติ สุข และเอกัคคตา (๒) ทุติยฌาน ฌานขั้นที่ ๒ มีองค์ ๓ คือ ปีติ สุข และเอกัคคตา (๓) ตติยฌาน ฌานขั้นที่ ๓ มีองค์ ๒ คือ สุข และเอกัคคตา (๔) จตุตถฌาน ฌานขั้นที่ ๔ มีองค์ ๒ คือ สุข และอุเบกขา องค์ฌาน ๕ มีลักษณะหรือความหมายดังนี้ วิตก หมายถึงความกำหนดจิตปักลงในอารมณ์ วิจาร หมายถึง ความตรองตามจิตให้มั่นอยู่ในอารมณ์ ปีติ หมายถึงภาวะที่จิตซาบซ่านเอิบอาบแผ่ทั่วในอารมณ์ สุข หมายถึง ภาวะที่จิตแช่มชื่นในอารมณ์ เอกัคคตา หมายถึงภาวะที่จิตไม่ชัดส่าย ฟุ้งซ่าน ในอารมณ์ (นัย ม.มู.อ. ๒/๒๕๖ อนึ๋ง พึงดูความพิสดารในคัมภีร์วิสุทธิมมรรค)

จบ วิชชาสูตรที่ ๓