พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · มัคคสังยุต
อัตตสัมปทาสูตรที่ ๒ เล่ม ๑๙
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๗๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔๔/๗๔ ในมัคคสังยุตมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค มัคคสังยุต อัตตสัมปทาสูตรที่ ๒ (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)
ฉบับมหามกุฏฯ พิมพ์อรรถกถาไว้ในเล่มเดียวกับพระไตรปิฎก ข้อความในหน้านี้จึงมีอรรถกถาปนอยู่
ไทย (มหามกุฏฯ) เล่ม ๓๐ หน้า ๙๖–๙๖
๑๐. ทุติยฉันทสัมปทาสูตร
ฉันทสัมปทาเป็นเหตุให้เกิดอริยมรรค
[๑๗๗] . . . เหมือนความถึงพร้อมแห่งฉันทะเลย ฯลฯ
จบทุติยฉันทสัมปทาสูตรที่ ๑๐
๑๑. ทุติยอัตตสัมปทาสูตร
อัตตสัมปทาเป็นเหตุให้เกิดอริยมรรค
[๑๗๘] . . . เหมือนความถึงพร้อมแห่งตนเลย ฯลฯ
จบทุติยอัตตสัมปทาสูตรที่ ๑๑
๑๒. ทติยทิฏฐิสัมปทาสูตร
ทิฏฐิสัมปทาเป็นเหตุให้เกิดอริยมรรค
[๑๗๙] . . . เหมือนความถึงพร้อมแห่งทิฏฐิเลย ฯลฯ
จบทุติยทิฏฐิสัมปทาสูตรที่ ๑๒
จบทุติยทิฏฐิสัมปทาสูตรที่ ๑๒
จบ อัตตสัมปทาสูตรที่ ๒