พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย โสตาปัตติสังยุต · มหาปัญญวรรค
๒. ปุถุปัญญสูตร เล่ม ๑๙
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๖๔๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๓ ในมหาปัญญวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค โสตาปัตติสังยุต มหาปัญญวรรค ปุถุปัญญสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๙ หน้า ๕๙๕–๕๙๕
๗. มหาปัญญาวรรค
๑. มหาปัญญาสูตร
ว่าด้วยเจริญธรรม ๔ ประการ มีปัญญามาก
{๑๖๔๑} [๑๐๕๘] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๔ ประการนี้อันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความเป็นผู้มีปัญญาเครื่องชำแรกกิเลส ธรรม ๔ ประการคืออะไรบ้าง คือ
(๑) สัปปุริสังเสวะ การคบหาสัตบุรุษ
(๒) สัทธัมมัสสวนะ การฟังธรรมของสัตบุรุษ
(๓) โยนิโสมนิสการ การทำไว้ในใจโดยแยบคาย
(๔) ธัมมานุธัมมปฏิปัตติ การปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม
ย่อมเป็นไปเพื่อความเป็นผู้มีปัญญามาก ...
๒. ปุถุปัญญาสูตร
ว่าด้วยเจริญธรรม ๔ ประการมีปัญญาแน่น
{๑๖๔๒} [๑๐๕๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๔ ประการนี้อันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความเป็นผู้มีปัญญาแน่น ...
๓. วิปุลปัญญาสูตร
ว่าด้วยเจริญธรรม ๔ ประการมีปัญญาไพบูลย์
{๑๖๔๓} [๑๐๖๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๔ ประการนี้อันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความเป็นผู้มีปัญญาไพบูลย์...
จบ ๒. ปุถุปัญญสูตร