พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย โสตาปัตติสังยุต · มหาปัญญวรรค
๒. ปุถุปัญญสูตร เล่ม ๑๙
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๖๔๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๓ ในมหาปัญญวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค โสตาปัตติสังยุต มหาปัญญวรรค ปุถุปัญญสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)
ฉบับมหามกุฏฯ พิมพ์อรรถกถาไว้ในเล่มเดียวกับพระไตรปิฎก ข้อความในหน้านี้จึงมีอรรถกถาปนอยู่
ไทย (มหามกุฏฯ) เล่ม ๓๑ หน้า ๓๙๘–๓๙๘
มหาปัญญวรรคที่* ๗
๑. มหาปัญญสูตร
เจริญธรรม ๔ ประการเพื่อมีปัญญามาก
[๑๖๔๑] ...ย่อมเป็นไปเพื่อความเป็นผู้มีปัญญามาก...
จบมหาปัญญสูตรที่ ๑
๒. ปุถุปัญญสูตร
เจริญธรรม ๔ ประการเพื่อมีปัญญาแน่นหนา[๑๖๔๒] ...ย่อมเป็นเพื่อความเป็นผู้มีปัญญาแน่นหนา ...
๓. วิปุลลปัญญสูตร
เจริญธรรม ๔ ประการเพื่อมีปัญญาไพบูลย์
[๑๖๔๓] ..ย่อมเป็นไปเพื่อความเป็นผู้มีปัญญาไพบูลย์...
จบวิปุลลปัญญสูตรที่ ๓
* อรรถกถาวรรคที่ ๗ แก้ไว้ท้ายวรรคนี้.
จบ ๒. ปุถุปัญญสูตร