๘. กลิงครสูตร เล่ม ๑๖

อยู่ ก็จักตั้งใจพึง จักเงี่ยโสตลงสดับ จักตั้งใจรับรู้ และจักสำคัญธรรมเหล่านั้นว่าควรเรียนควรศึกษา

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย พระสูตรที่ตถาคตกล่าวแล้วเป็นพระสูตรที่ลํ้าลึก

มีอรรถลึกซึ้ง เป็นโลกุตตระ ประกอบด้วยสุญญตธรรมเหล่านั้นก็จักอันตรธานไปด้วยประการอย่างนี้

{๖๗๓}เพราะเหตุดังนี้นั้น เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้ว่า

‘เมื่อเขากล่าวพระสูตรที่ตถาคตกล่าวแล้ว เป็นพระสูตรที่ลํ้าลึก มีอรรถลึกซึ้ง

เป็นโลกุตตระ ประกอบด้วยสุญญตธรรมอยู่ พวกเราจักตั้งใจฟัง จักเงี่ย

โสตลงสดับ จักตั้งใจรับรู้ และจักสำคัญธรรมเหล่านั้นว่าควรเรียนควรศึกษา’ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แล” (๗)

๘. กลิงครสูตร

ว่าด้วยข้ออุปมาเหมือนท่อนไม้หนุนศีรษะและเท้า

{๖๗๔}[๒๓๐] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ กูฏาคารศาลาป่ามหาวัน ใกล้พระนครเวสาลี ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสเรียกภิกษุ

ทั้งหลายว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย” ภิกษุทั้งหลายได้ทูลรับพระดำรัสพระผู้

มีพระภาคเจ้าแล้ว พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า

{๖๗๕}“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ในปัจจุบัน พวกกษัตริย์ลิจฉวีใช้ท่อนไม้หนุนศีรษะและเท้าอยู่ ย่อมเป็นผู้ไม่ประมาท มีความเพียรในการฝึกซ้อมศิลปะพระเจ้าอชาตศัตรูเวเทหิบุตรพระเจ้าแผ่นดินมคธจึงไม่ได้ช่องไม่ได้โอกาสจาก

กษัตริย์ลิจฉวีเหล่านั้น ในอนาคตกาล พวกกษัตริย์ลิจฉวีจักเป็นกษัตริย์

สุขุมาลชาติ มีมือและเท้าอ่อนนุ่ม จักนอนบนที่นอนที่มีฟูกและหมอนหนา

อ่อนนุ่มจนกว่าพระอาทิตย์ขึ้น พระเจ้าอชาตคัตรูเวเทหิบุตรพระเจ้าแผ่นดินมคธจักได้ช่องได้โอกาสจากกษัตริย์ลิจฉวีเหล่านั้น

{๖๗๖}ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ในปัจจุบัน พวกภิกษุผู้ใช้ท่อนไม้หนุนศีรษะและเท้าอยู่ ย่อมเป็นผู้ไม่ประมาท มีความเพียรในภูมิความเพียรอยู่ มารผู้มีใจบาปย่อมไม่ได้ช่องไม่ได้โอกาสจากภิกษุเหล่านั้น ในอนาคตกาล พวกภิกษุจักเป็นสุขุมาลชาติ มีมือเท้าอันอ่อนนุ่ม จักนอนบนที่นอนที่มีฟูกและหมอนหนาอ่อนนุ่มจนกว่าพระอาทิตย์ขึ้น มารผู้มีใจบาปจักได้ช่องได้โอกาสจากภิกษุเหล่านั้นเพราะเหตุดังนี้นั้น เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้ว่า ‘เราจักใช้ท่อนไม้หนุน

ศีรษะและเท้า ไม่ประมาท มีความเพียรในภูมิความเพียร, ดูก่อนภิกษุ

ทั้งหลาย เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แล” (๘)

๙. นาคสูตร

ว่าด้วยข้ออุปมาเหมือนช้าง

{๖๗๗}[๒๓๑] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อาราม

ของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี สมัยนั้นแล ภิกษุใหม่รูปหนึ่งเข้าไปสู่ตระกูลเกินเวลา ภิกษุทั้งหลายจึงว่ากล่าวเธออย่างนี้ว่า “อาวุโส คุณอย่าเข้าไปสู่ตระกูลเกินเวลาเลย,, เธอถูกภิกษุทั้งหลายว่ากล่าวอยู่ จึงกล่าวอย่างนี้ว่า “ก็ภิกษุเถระเหล่านี้เข้าใจว่าพวกตนเท่านั้นจึงควรเข้าไปสู่ตระกูลได้ส่วนเราทำไมจึงเข้าไปไม่ได้เล่า,,

ครั้งนั้นแล พวกภิกษุมากด้วยกันเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับครั้นแล้วได้ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง นั่งแล้วได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าดังนี้ว่า “ขอประทานพระวโรกาสเถิดพระพุทธเจ้าข้า ภิกษุใหม่รูปหนึ่งเข้าไปสู่ตระกูลเกินเวลา ภิกษุทั้งหลายจึงว่ากล่าวเธออย่างนี้ว่า ‘อาวุโส คุณอย่าเข้าไปสู่ตระกูลเกินเวลาเลย, เธอถูกภิกษุทั้งหลายว่ากล่าวอยู่ จึงกล่าวอย่างนี้ว่า ‘ก็ภิกษุเถระเหล่านี้เข้าใจว่าพวกตนเท่านั้นจึงควรเข้าไปสู่ตระกูลได้ ส่วนเราทำไมจึงเข้าไปไม่ได้เล่า”