๑๒. สหายสูตร เล่ม ๑๖

เอวมฺเม สุตํ :- เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข เทฺว ภิกฺขู สหายกา อายสฺมโต มหากปฺปินสฺส สทฺธิวิหาริโน เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ. อทฺทสา โข ภควา เต ภิกฺขู ทูรโตว อาคจฺฉนฺเต, ทิสฺวาน ภิกฺขู อามนฺเตสิ “ปสฺสถ โน ตุเมฺห ภิกฺขเว เอเต เทฺว ภิกฺขู สหายเก อาคจฺฉนฺเต กปฺปินสฺส สทฺธิวิหาริโน”ติ. เอวํ ภนฺเต. เอเต โข ภิกฺขเว(๑) ภิกฺขู มหิทฺธิกา มหานุภาวา, น จ สา สมาปตฺติ สุลภรูปา, ยา เตหิ ภิกฺขูหิ อสมาปนฺน- ปุพฺพา. ยสฺส จตฺถาย กุลปุตฺตา สมฺมเทว อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชนฺติ, ตทนุตฺตรํ พฺรหฺมจริย- ปริโยสานํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรนฺตีติ.

อิทมโวจ ภควา, อิทํ วตฺวาน สุคโต อถาปรํ เอตทโวจ สตฺถา :-

“สหายา วติเม ภิกฺขู จิรรตฺตํ สเมติกา(๒)

สเมติ เนสํ สทฺธมฺโม ธมฺเม พุทฺธปฺปเวทิเต.

สุวินีตา กปฺปิเนน ธมฺเม อริยปฺปเวทิเต

ธาเรนฺติ อนฺติมํ เทหํ เชตฺวา มารํ สวาหนนฺ(๓)”ติ.

ทฺวาทสมํ. ภิกฺขุสํยุตฺตํ สมตฺตํ. ตสฺสุทฺทานํ

โกลิโต อุปติสฺโส จ ฆโฏ จาปิ ปวุจฺจติ

นโว สุชาโต ภทฺทิ จ วิสาขนนฺโท ติสฺโส จ

เถรนาโม จ กปฺปิโน สหาเยน จ ทฺวาทสาติ.

นิทานวคฺโค ทุติโย.

ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของอนาถ- บิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี ครั้งนั้น ภิกษุผู้เป็นเพื่อนกัน ๒ รูป ซึ่งเป็นสัทธิวิหาริก ของท่านพระมหากัปปินะ เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับพระผู้มีพระภาคได้ทอดพระเนตรเห็นเธอทั้งสองกำลังเดินมาแต่ไกล จึงรับสั่งเรียกภิกษุทั้งหลายมา ตรัสถามว่า“ภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายเห็นภิกษุผู้เป็นเพื่อนกัน ๒ รูป ซึ่งเป็นสัทธิวิหาริก ของพระมหากัปปินะกำลังเดินมานั้นหรือ”“เห็น พระพุทธเจ้าข้า”

“ภิกษุ ๒ รูปนั่นมีฤทธานุภาพมาก อนึ่ง สมาบัติที่เธอทั้งสองไม่เคยเข้า เธอ ทั้งสองก็เข้าได้โดยง่าย เธอทั้งสองได้ทำให้แจ้งประโยชน์ยอดเยี่ยมอันเป็นที่สุดแห่ง พรหมจรรย์ที่เหล่ากุลบุตรออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิตโดยชอบต้องการด้วย ปัญญาอันยิ่งเอง เข้าถึงอยู่ในปัจจุบัน”พระผู้มีพระภาคผู้สุคตศาสดา ครั้นตรัสเวยยากรณภาษิตนี้แล้ว จึงได้ตรัสคาถา ประพันธ์อีกต่อไปว่า

“ภิกษุเหล่านี้เป็นเพื่อนกันมานาน และมีความรู้เสมอกัน

สัทธรรมของเธอทั้งหลายเทียบเคียงได้ในธรรมที่พระพุทธเจ้า

ประกาศแล้ว

เธอทั้งหลายอันกัปปินะแนะนำดีแล้วในธรรม

ที่พระอริยเจ้าประกาศแล้ว ชนะมารพร้อมทั้งกองทัพได้

ทรงไว้ซึ่งอัตภาพสุดท้าย”

สหายกสูตรที่ ๑๒ จบ

ภิกขุสังยุต จบบริบูรณ์

รวมพระสูตรที่มีในสังยุตนี้ คือ

๑. โกลิตสูตร ๒. อุปติสสสูตร

๓. ฆฏสูต ๔. นวสูตร

๕. สุชาตสูตร ๖. ลกุณฏกภัททิยสูตร

๗. วิสาขสูตร ๘. นันทสูตร

๙. ติสสสูตร ๑๐. เถรนามกสูตร

๑๑. มหากัปปินสูตร ๑๒. สหายกสูตร

นิทานวรรคที่ ๒ จบ

รวมสังยุตที่มีในนิทานสังยุตนี้ คือ

๑. นิทานสังยุต ๒. อภิสมยสังยุต

๓. ธาตุสังยุต ๔. อนมตัคคสังยุต

๕. กัสสปสังยุต ๖. ลาภสักการสังยุต

๗. ราหุลสังยุต ๘. ลักขณสังยุต

๙. โอปัมมสังยุต ๑๐. ภิกขุสังยุต

รวมเรียกว่าวรรคที่ ๒

นิทานวรรคสังยุต จบบริบูรณ์