๔. สัมผัสสสูตร เล่ม ๑๖

สาวตฺถิยํ วิหรติ... ตํ กึ มญฺญสิ ราหุล, จกฺขุสมฺผสฺโส นิจฺโจ วา อนิจฺโจ วาติ ? อนิจฺโจ ภนฺเต ฯเปฯ โสตสมฺผสฺโส... ฆานสมฺผสฺโส... ชิวฺหาสมฺผสฺโส... กายสมฺผสฺโส... มโนสมฺผสฺโส นิจฺโจ วา อนิจฺโจ วาติ ? อนิจฺโจ ภนฺเต. เอวํ ปสฺสํ ราหุล สุตวา อริยสาวโก จกฺขุสมฺผสฺสสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ ฯเปฯ โสตสมฺผสฺสสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. ฆานสมฺผสฺสสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. ชิวฺหาสมฺผสฺสสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. กายสมฺผสฺสสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. มโนสมฺผสฺสสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. นิพฺพินฺทํ วิรชฺชติ ฯเปฯ ปชานาตีติ. จตุตฺถํ.

พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ... เขตกรุงสาวัตถี ...

“ราหุล เธอจะเข้าใจความข้อนั้นว่าอย่างไร จักขุสัมผัสเที่ยงหรือไม่เที่ยง”

“ไม่เที่ยง พระพุทธเจ้าข้า” ฯลฯ

“โสตสัมผัส ... ฆานสัมผัส ... ชิวหาสัมผัส ... กายสัมผัส ... มโนสัมผัส เที่ยงหรือไม่เที่ยง”

“ไม่เที่ยง พระพุทธเจ้าข้า”

“ราหุล อริยสาวกผู้ได้สดับเห็นอยู่อย่างนี้ ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในจักขุสัมผัส ฯลฯ ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในโสตสัมผัส ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในฆานสัมผัส ย่อมเบื่อหน่าย แม้ในชิวหาสัมผัส ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในกายสัมผัส ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในมโนสัมผัส เมื่อเบื่อหน่ายย่อมคลายกำหนัด ฯลฯ รู้ชัดว่า” ...

สัมผัสสสูตรที่ ๔ จบ