๘. ตัณหาสูตร เล่ม ๑๖

สาวตฺถิยํ วิหรติ... ตํ กึ มญฺญสิ ราหุล, รูปตณฺหา นิจฺจา วา อนิจฺจา วาติ ? อนิจฺจา ภนฺเต ฯเปฯ สทฺทตณฺหา... คนฺธตณฺหา... รสตณฺหา... โผฏฺฐพฺพตณฺหา... ธมฺมตณฺหา นิจฺจา วา อนิจฺจา วาติ ? อนิจฺจา ภนฺเต. เอวํ ปสฺสํ ราหุล สุตวา อริยสาวโก รูปตณฺหายปิ นิพฺพินฺทติ ฯเปฯ สทฺทตณฺหายปิ นิพฺพินฺทติ... คนฺธตณฺหายปิ นิพฺพินฺทติ... รสตณฺหายปิ นิพฺพินฺทติ... โผฏฺฐพฺพตณฺหาย นิพฺพินฺทติ... ธมฺมตณฺหายปิ นิพฺพินฺทติ ฯเปฯ ปชานาตีติ. อฏฺฐมํ.

พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ... เขตกรุงสาวัตถี ...

“ราหุล เธอจะเข้าใจความข้อนั้นว่าอย่างไร รูปตัณหาเที่ยงหรือไม่เที่ยง”

“ไม่เที่ยง พระพุทธเจ้าข้า” ฯลฯ

“สัททตัณหา ... คันธตัณหา ... รสตัณหา ... โผฏฐัพพตัณหา ... ธัมมตัณหา เที่ยงหรือไม่เที่ยง”

“ไม่เที่ยง พระพุทธเจ้าข้า”

“ราหุล อริยสาวกผู้ได้สดับเห็นอยู่อย่างนี้ ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในรูปตัณหา ฯลฯ ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในสัททตัณหา ... ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในคันธตัณหา ... ย่อม เบื่อหน่ายแม้ในรสตัณหา ... ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในโผฏฐัพพตัณหา ... ย่อมเบื่อ หน่ายแม้ในธัมมตัณหา ฯลฯ รู้ชัดว่า” ...

ตัณหาสูตรที่ ๘ จบ