๓. สุวัณณนิกขสูตร เล่ม ๑๖

ย่ำยีจิตแล้ว ก็กล่าวมุสาทั้งที่รู้ได้ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจอย่างนี้แล ... เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แล” (๒)

๓. สุวัณณนิกขสูตร

ว่าด้วยพูดมุสาเพราะเห็นแก่ทองคำแท่ง

{๕๖๔}[๑๖๙] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

เรากำหนดใจด้วยใจแล้วย่อมรู้ประจักษ์ถึงบุคคลบางคนในโลกนี้อย่างนี้ว่า แม้เพราะเหตุแห่งแท่งทองคำ ...” (๓)

๔. สุวัณณนิกขสตสูตร

ว่าด้วยพูดมุสาเพราะเห็นแก่ทองคำแท่ง ๑๐๐ แท่ง

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

เรากำหนดใจด้วยใจแล้วย่อมรู้ประจักษ์ถึงบุคคลบางคนในโลกนี้อย่างนี้ว่า แม้เพราะเหตุแห่งแท่งทองคำ ๑๐๐ แท่ง ...” (๔)

๕. สิงคินิกขสูตร

ว่าด้วยพูดมุสาเพราะเห็นแก่แท่งทองสิงคิวรรณ

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

เรากำหนดใจด้วยใจแล้วย่อมรู้ประจักษ์ถึงบุคคลบางคนในโลกนี้อย่างนี้ว่า แม้เพราะเหตแห่งแท่งทองสิงคิวรรณ ...” (๕)

๖. สิงคินิกขสตสูตร

ว่าด้วยพูดมุสาเพราะเห็นแก่แท่งทองสิงคิวรรณ ๑๐๐ แท่ง

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

เรากำหนดใจด้วยใจแล้วย่อมรู้ประจักษ์ถึงบุคคลบางคนในโลกนี้อย่างนี้ว่า แม้เพราะเหตุแห่งแท่งทองสิงคิวรรณ ๑๐๐ แท่ง ..." (๖)

๗. ปฐวีสูตร

ว่าด้วยพูดมุสาเพราะเห็นแก่แผ่นดินที่เต็มด้วยทอง

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

เรากำหนดใจด้วยใจแล้วย่อมรู้ประจักษ์ถึงบุคคลบางคนในโลกนี้อย่างนี้ว่า แม้เพราะเหตุแห่งแผ่นดินที่เต็มไปด้วยทอง ...” (๗)

๘. อามิสกิญจิกขสูตร

ว่าด้วยพูดมุสาเพราะเห็นแก่ของกำนัล

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

เรากำหนดใจด้วยใจแล้วย่อมรู้ประจักษ์ถึงบุคคลบางคนในโลกนี้อย่างนี้ว่า แม้เพราะเหตุเห็นแก่ของกำนัลเพียงเล็กน้อยเป็นเหตุ ... (๘)

๙. ชีวิตสูตร

ว่าด้วยพูดมุสาเพราะเห็นแก่ชีวิต

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

เรากำหนดใจด้วยใจแล้วย่อมรู้ประจักษ์ถึงบุคคลบางคนในโลกนี้อย่างนี้ว่า แม้เพราะเห็นแก่ชีวิต ...” (๙)

๑๐. ชนปทกัลยาณีสูตร

ว่าด้วยพูดมุสาเพราะเห็นแก่นางาม

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

เรากำหนดใจด้วยใจแล้ว ย่อมรู้ประจักษ์ถึงบุคคลบางคนในโลกนี้อย่างนี้ว่า

‘แม้เพราะเหตุแห่งนางงามประจำชนบท ท่านผู้นี้ก็ไม่จงใจพูดมุสา แต่สมัยต่อมา เราเห็นเขาถูกลาภสักการะและชื่อเสียงครอบงำย่ำยีจิตแล้ว ก็กล่าว

มุสาทั้งที่รู้ได้ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ

อย่างนี้แล ... เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แล” (๑๐)

จบ ทุติยวรรคที่ ๒

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. ชุวัณณปาติสูตร ๒. รูปียปาติสูตร

๓. สุวัณณนิกขสูตร ๔. สุวัณณนิกขสตสูตร

๕. สิงคินิกขสูตร ๖. สิงคินิกขสตสูตร

๗. ปฐวีสูตร ๘. อามิสกิญจิกขสูตร

๙. ชีวิตสูตร ๑๐.ชนปทกัลยาณีสูตร

๓. ตติยวรรค

๑. มาตุคามสูตร

ว่าด้วยลาภสักการะเป็นอันตรายยิ่งกว่ามาตุคาม

{๕๖๕}[๑๗๐] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวันอารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลายลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ เผ็ดร้อน หยาบคาย เป็นสิ่งที่ทำอันตราย แก่การบรรลุธรรมอันเกษมจากโยคะซึ่งไม่มีธรรมอื่นยิ่งกว่า

{๕๖๖} ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย มาตุคามคนเดียวย่อมไม่อาจย่ำยีจิตของภิกษุรูปหนึ่งได้ แต่ลาภ

สักการะและชื่อเสียงย่อมอาจย่ำยีจิตได้ ... ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจอย่างนี้แล ... เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แล” (๑)

๒. กัลยาณีสูตร

ว่าด้วยลาภสักการะเป็นอันตรายยิ่งกว่าหญิงงาม

{๕๖๗} [๑๗๑] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ เผ็ดร้อน หยาบคาย เป็นสิ่งที่ทำอันตรายแก่การบรรลุธรรมอันเกษมจากโยคะซึ่งไม่มีธรรมอื่นยิ่งกว่า

{๕๖๘} ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย นางงามประจำชนบทคนเดียวย่อมไม่อาจยํ่ายีจิตของภิกษุรูปหนึ่งได้แต่ลาภสักการะและชื่อเสียงย่อมอาจย่ำยีจิตได้ ... ดูก่อนภิกษุทั้งหลายลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจอย่างนี้แล ... เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แล” (๒)