๒. รูปิยปาติสูตร เล่ม ๑๖

๒. ทุติยวรรค

๑. สุวัณณปาติสูตร

ว่าด้วยพูดมุสาเพราะเห็นแก่ถาดทองคำ

{๕๖๐}[๑๖๗] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวันอารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ เผ็ดร้อน หยาบคาย เป็นสิ่งที่ทำอันตรายแก่การบรรลุธรรมอันเกษมจากโยคะชึ่งไม่มีธรรมอื่นยิ่งกว่า

{๕๖๑}ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เรากำหนดใจด้วยใจแล้วย่อมรู้ประจักษ์ถึงบุคคลบางคนในโลกนี้อย่างนี้ว่า ‘แม้เพราะเหตุแห่งถาดทองคำที่เต็มด้วยผงแร่รูปิยะ ท่านผู้นี้ก็ไม่

จงใจพูดมุสา แต่สมัยต่อมา เราเห็นเขาถูกลาภสักการะและชื่อเสียงครอบงำ

ย่ำยีจิตแล้ว ก็กล่าวมุสาทั้งที่รู้ได้ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจอย่างนี้แล ... เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แล” (๑)

๒. รูปิยปาติสูตร

ว่าด้วยพูดมุสาเพราะเห็นแก่ถาดเงิน

{๕๖๒}[๑๖๘] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ เผ็ดร้อน หยาบคาย เป็นสิ่งที่ทำอันตรายแก่การบรรลุธรรมอันเกษมจากโยคะซึ่งไม่มีธรรมอื่นยิ่งกว่า

{๕๖๓}ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เรากำหนดใจด้วยใจแล้วย่อมรู้ประจักษ์ถึงบุคคลบางคนในโลกนี้อย่างนี้ว่า ‘แม้เพราะเหตุแห่งถาดรูปิยะที่เต็มด้วยผงแร่ทองคำ ท่านผู้นี้ก็ไม่จงใจพูดมุสา แต่สมัยต่อมา เราเห็นเขาถูกลาภสักการะและชื่อเสียงครอบงำ

ย่ำยีจิตแล้ว ก็กล่าวมุสาทั้งที่รู้ได้ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจอย่างนี้แล ... เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แล” (๒)

๓. สุวัณณนิกขสูตร

ว่าด้วยพูดมุสาเพราะเห็นแก่ทองคำแท่ง

{๕๖๔}[๑๖๙] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

เรากำหนดใจด้วยใจแล้วย่อมรู้ประจักษ์ถึงบุคคลบางคนในโลกนี้อย่างนี้ว่า แม้เพราะเหตุแห่งแท่งทองคำ ...” (๓)

๔. สุวัณณนิกขสตสูตร

ว่าด้วยพูดมุสาเพราะเห็นแก่ทองคำแท่ง ๑๐๐ แท่ง

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

เรากำหนดใจด้วยใจแล้วย่อมรู้ประจักษ์ถึงบุคคลบางคนในโลกนี้อย่างนี้ว่า แม้เพราะเหตุแห่งแท่งทองคำ ๑๐๐ แท่ง ...” (๔)

๕. สิงคินิกขสูตร

ว่าด้วยพูดมุสาเพราะเห็นแก่แท่งทองสิงคิวรรณ

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

เรากำหนดใจด้วยใจแล้วย่อมรู้ประจักษ์ถึงบุคคลบางคนในโลกนี้อย่างนี้ว่า แม้เพราะเหตแห่งแท่งทองสิงคิวรรณ ...” (๕)