พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ลักขณสังยุตต์ · ทุติยวรรค
๘. ภิกขุนีสูตร เล่ม ๑๖
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๖๕๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๑ ในทุติยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
๘. ปาปภิกฺขุนีสุตฺต
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย นิทานวรรค ลักขณสังยุตต์ ทุติยวรรค ภิกขุนีสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๖)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๑๖ หน้า ๒๔๗–๒๔๗ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๑๖ หน้า ๓๑๑–๓๑๑
บาลี (มหาจุฬาฯ)
อทฺทสํ ภิกฺขุนึ เวหาสํ คจฺฉนฺตึ. ตสฺสา สงฺฆาฏิปิ อาทิตฺตา ฯเปฯ ปาปภิกฺขุนี อโหสิ ฯเปฯ อฏฺฐมํ.
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)
“ได้เห็นภิกษุณีเปรตลอยขึ้นสู่กลางอากาศ สังฆาฏิของมันถูกไฟติด ลุกโชน” ฯลฯ
ปาปภิกขุนีสูตรที่ ๘ จบ
เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
- ๑ดูเทียบ วิ.มหา. (แปล) ๑/๒๓๐/๒๔๑-๒๔๔
จบ ๘. ภิกขุนีสูตร