๔. ธรรมสูตร ที่ ๒ เล่ม ๑๖

๓. กุศลธัมมสูตร

ว่าด้วยลาภสักการะเป็นเหตุให้กุศลธรรมขาดสูญ

{๕๘๔}[๑๘๒] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กุศลธรรมของเทวทัตผู้ถูกลาภสักการะและชื่อเสียง

ครอบงำย่ำยีจิตถึงความขาดสูญแล้ว ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ

อย่างนี้แล ... เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แล” (๓)

๔. สุกกธมมสูตร

ว่าด้วยลาภสักการะเป็นเหตุให้สุกกธรรมขาดสูญ

{๕๘๕}[๑๘๓] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สุกกธรรม ของเทวทัตผู้ถูกลาภสักการะและชื่อเสียง

ครอบงำย่ำยีจิตถึงความขาดสูญแล้ว ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ

อย่างนี้แล ... เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แล” (๔)

๕. อจิรปักกันตสูตร

ว่าด้วยลาภสักการะเกิดแก่พระเทวทัตเพื่อฆ่าตนเอง

{๕๘๖}[๑๘๔] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ เขาคิชฌกูฏ ใกล้พระนครราชคฤห์ เมื่อพระเทวทัตหลีกไปแล้วไม่นาน ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงปรารภพระเทวทัตตรัสกะภิกษุทั้งหลายว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลายลาภสักการะและชื่อเสียงเกิดขึ้นแก่เทวทัตเพื่อฆ่าตนเอง เพื่อความเสื่อม