๒. มารธัมมสูตร เล่ม ๑๗

ครั้งนั้นแล ท่านพระราธะเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “ขอประทานพระวโรกาส พระพุทธเจ้าข้า ขอพระผู้มีพระภาคเจ้าได้โปรดทรงแสดงธรรมโดยย่อแก่ข้าพระองค์ พอที่ข้าพระองค์ได้ฟังแล้วจะพึงเป็นผู้หลีกออกจากหมู่อยู่ตามลำพัง ไม่ประมาท มีความเพียร มีจิตมุ่งพระนิพพานด้วยเถิด”

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนราธะ สิ่งใดเป็นมาร เธอพึงละความพอใจ ความกำหนัด ความกำหนัดด้วยอำนาจความพอใจในสิ่งนั้นเสีย ดูก่อนราธะ ก็สิ่งใดเล่าเป็นมาร รูปเป็นมาร เธอพึงละความพอใจ ความกำหนัด ความกำหนัดด้วยอำนาจความพอใจในรูปนั้นเสีย เวทนาเป็นมาร ... สัญญาเป็นมาร ... สังขารเป็นมาร ... วิญญาณเป็นมาร เธอพึงละความพอใจ ความกำหนัด ความกำหนัดด้วยอำนาจความพอใจในวิญญาณนั้นเสีย ดูก่อนราธะ สิ่งใดแลเป็นมาร เธอพึงละความพอใจ ความกำหนัด ความกำหนัดด้วยอำนาจความพอใจในสิ่งนั้นเสีย”

๒. มารธัมมสูตร

ว่าด้วยการละความพอใจในมารธรรม

{๓๙๐} [๑๘๓] “ดูก่อนราธะ สิ่งใดแลเป็นมารธรรม เธอพึงละความพอใจ ความกำหนัด ความกำหนัดด้วยอำนาจความพอใจในสิ่งนั้นเสีย"

๓. อนิจจสูตร

ว่าด้วยการละความพอใจในสิ่งที่ไม่เที่ยง

{๓๙๑} [๑๘๔] “ดูก่อนราธะ สิ่งใดแลเป็นอนิจจัง ... เธอพึงละความพอใจ ...ในสิ่งนั้นเสีย”