พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · สุปัณณสังยุต
๒. หรติสูตร เล่ม ๑๗
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๕๓๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๖ ในสุปัณณสังยุตมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค สุปัณณสังยุต หรติสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๗)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๗ หน้า ๓๖๒–๓๖๓
๙. สุปัณณสังยุต
๑. สุทธิกสูตร
ว่าด้วยกำเนิดครุฑ ๔ ประเภท
{๕๓๑} [๓๙๒] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
ครั้งนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กำเนิด
ของครุฑมี ๔ ประเภทนี้ ๔ ประเภทคืออะไรบ้าง คือ
(๑) ครุฑที่เป็นอัณฑชะ ( ๒) ครุฑที่เป็นชลพุชะ
(๓) ครุฑที่เป็นสังเสทชะ (๔) ครุฑที่เป็นโอปปาติกะ
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กำเนิดของครุฑมี ๔ ประเภทนี้แล”
๒. หรันติสูตร
ว่าด้วยความยิ่งหย่อนของกำเนิดครุฑ ๔ ประเภท
{๕๓๒} [๓๙๓] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กำเนิดของครุฑมี ๔ ประเภทนี้ ๔ ประเภทคือ
อะไรบ้าง คือ ครุฑที่เป็นอัณฑชะ ๑ ครุฑที่เป็นชลาพุชะ ๑ ครุฑที่เป็น
สังเสทชะ ๑ ครุฑที่เป็นโอปปาติกะ ๑
ในครุฑ ๔ ประเภทนั้น ครุฑที่เป็นอัณฑชะย่อมนำนาคที่เป็นอัณฑชะไป
ได้ แต่นำนาคที่เป็นชลาพุชะ ที่เป็นสังเสทชะ และที่เป็นโอปปาติกะไปไม่ได้ครุฑที่เป็นสังเสทชะย่อมนำนาคที่เป็นอัณฑชะและที่เป็นชลาพุชะไปได้ แต่นำนาคที่เป็นสังเสทชะและที่เป็นโอปปาติกะไปไม่ได้ ครุฑที่เป็นสังเสทชะ ย่อมนำนาคที่เป็นอัณฑชะ ที่เป็นชลาพุชะและที่เป็นสังเสทชะไปได้ แต่นำนาคที่เป็นโอปปาติกะไปไม่ได้ ครุฑที่เป็นโอปปาติกะย่อมนำนาคที่เป็นอัณฑชะ
ที่เป็นชลาพุชะ ที่เป็นสังเสทชะ และที่เป็นโอปปาติกะไปได้ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กำเนิดของครุฑมี ๔ ประเภทนี้แล”
๓. ทวยการีสูตร
ว่าด้วยเหตุปัจจัยให้เข้าถึงความเป็นครุฑ
{๕๓๓} [๓๙๔] เรื่องเกิดฃึ้นที่พระนครสาวัตถี
ภิกษุรูปหนึ่งเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถีงที่ประทับครั้นแล้วถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้า นั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ อะไรหนอเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้บุคคลบางคนในโลกนี้หลังจากตายไปจึงเข้าถึงความเป็นสหายของพวกครุฑที่เป็นอัณฑชะ”
พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุ บุคคลบางคนในโลกนี้เป็นผู้
ทำกรรมทั้งสองด้วยกาย ด้วยวาจา ด้วยใจ เขาได้สดับมาว่าพวกครุฑที่เป็นอัณฑชะมีอายุยืน มีรัศมีงาม มีความสุขมาก เขาจึงมีความปรารถน่าอย่างนี้ว่า ‘โอหนอ หลังจากตายไปขอให้เราได้เข้าถึงความเป็นสหายของพวกครุฑที่เป็นอัณฑชะด้วยเกิด’ หลังจากตายไปเขาจึงเข้าถึงความเป็นสหายของพวกครุฑที่เป็นอัณฑชะ ดูก่อนภิกษุ ข้อนี้แลเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้บุคคลบางคน
ในโลกนี้หลังจากตายไปจึงเข้าถึงความเป็นสหายของพวกครุฑที่เป็นอัณฑชะ”
๔- ๖. ทุติยาทิทวยการีสูตร
ว่าด้วยเหตุปัจจัยให้เข้าถึงความเป็นครุฑ
{๕๓๔} [๓๙๕-๓๙๗] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
ภิกษุนั้นนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า
“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ อะไรหนอเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้บุคคลบางคน
จบ ๒. หรติสูตร