พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · วัจฉโคตตสังยุต
๔๖–๕๐. รูปอัปปัจจุปลักขณาทิสูตรที่ ๑-๕ เล่ม ๑๗
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๕๘๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๔/๑๖ ในวัจฉโคตตสังยุตมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค วัจฉโคตตสังยุต รูปอัปปัจจุปลักขณาทิสูตรที่ ๑-๕ (ฉบับหลวง เล่ม ๑๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๗)
ฉบับมหามกุฏฯ พิมพ์อรรถกถาไว้ในเล่มเดียวกับพระไตรปิฎก ข้อความในหน้านี้จึงมีอรรถกถาปนอยู่
ไทย (มหามกุฏฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๕๙๖–๕๙๖
๔๑-๔๕. รูปอัปปัจจเวกขณาทิสูตร
(รวม ๕ สูตร)
[๕๗๙] กรุงสาวัตถี. ดูก่อนวัจฉะ เพราะไม่พิจารณาในรูปฯลฯ ในวิญญาณ ฯลฯ.
๔๖-๕๐. อัปปัจจุปลักขณาทิสูตร
(รวม ๕ สูตร)
[๕๘๐] กรุงสาวัตถี. ดูก่อนวัจฉะ เพราะไม่เข้าไปกำหนดเฉพาะในรูป ฯลฯ ในวิญญาณ ฯลฯ.
๕๑-๕๔. รูปอัปปัจจักขกัมมาทิสูตร
(รวม ๔ สูตร)
[๕๘๑] กรุงสาวัตถี. ครั้งนั้น วัจฉโคตรปริพาชก ได้เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ได้ปราศรัยกับพระผู้มีพระภาคเจ้าครั้นผ่านการปราศรัยพอให้ระลึกถึงกันไปแล้ว จึงนั่ง ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง ครั้นแล้วได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า ข้าแต่ท่านพระโคดมอะไรหนอเป็นเหตุ เป็นปัจจัย ให้ทิฏฐิหลายอย่างเหล่านี้เกิดขึ้นในโลกว่า โลกเที่ยงบ้าง ฯลฯ สัตว์หลังจากตายแล้วย่อมเกิดอีกก็หามิได้ย่อมไม่เกิดอีกก็หามิได้บ้าง ?
จบ ๔๖–๕๐. รูปอัปปัจจุปลักขณาทิสูตรที่ ๑-๕