arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · ขุททกปาฐะ

๙. กรณียเมตตสูตร เล่ม ๒๕

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๙ ในขุททกปาฐะมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ กรณียเมตตสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๙ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๕)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๕ หน้า ๒๒–๒๕

หน้า ๒๒

พระบาลีสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ

๙. เมตตสูตร

ว่าด้วยการแผ่เมตตาจิต

{๑๐} [๑] กุลบุตรผู้ฉลาดในประโยชน์ ปรารถนาจะตรัสรู้บทที่สงบ พึงบำเพ็ญไตรสิกขา พึงเป็นผู้อาจหาญ ชื่อสัตย์ ปฏิบัติตรง ว่าง่าย อ่อนโยน และไม่เย่อหยิ่ง

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑พระสูตรนี้พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสเพื่อเป็นพระปริตร(บทสวดป้องกันภัยอันตราย)และเป็นบท เจริญกัมมัฏฐานแก่พวกภิกษุในพระนครสาวัตถีซึ่งไปอยู่ป่าแล้วถูกพวกเทวดารบกวนจึงกลับมา เฝ้าพระองค์ (ขุ.ขุ.อ. ๒๐๘)
  2. ๒กุลบุตรผู้ฉลาดในประโยชน์ มี ๕ ประเภท คือ (๑) ผู้บวชเป็นภิกษุในพระพุทธศาสนาแล้วตั้งตนไว้ชอบ ละอเนสนาคือการเลี้ยงชีพด้วยวิธีการที่ไม่เหมาะสม ๒๑ วิธี มีความมุ่งมั่นดำรงตนอยู่ใน ปาริสุทธิศีล ๔ กล่าวคือ บำเพ็ญปาติโมกขสังวรศีลให้บริบูรณ์ด้วยศรัทธา อินทรียสังวรศีลให้ บริบูรณ์ด้วยสติ อาชีวปาริสุทธิศีลให้บริบูรณ์ด้วยวิริยะ และปัจจยสันนิสิตศีลให้บริบูรณ์ด้วยปัญญา (๒) ผู้บวชเป็นภิกษุในพระพุทธศาสนาแล้วชำระปาติโมกขสังวรศีลให้บริสุทธิ์ด้วยการไม่ล่วง ละเมิดกองอาบัติ ๗ กอง ชำระอินทรียสังวรศีลให้บริสุทธิ์ด้วยการไม่ให้ อกุศลธรรมทั้งหลายมี อภิชฌาเป็นต้นเกิดขึ้นในเมื่อจิตรับรู้อารมณ์ทางทวาร ๖ ชำระอาชีวปาริสุทธิศีลให้บริสุทธิ์ด้วยการ ละเว้นอเนสนาและด้วยการใช้สอยปัจจัย ๔ ตามที่วิญญูชนสรรเสริญ ชำระปัจจยสันนิสิตศีล ด้วยการพิจารณาการใช้สอยปัจจัย และมีสัมปชัญญะในการผลัดเปลี่ยนอิริยาบถ ๔ ตลอดเวลา (๓) ผู้บวชเป็นภิกษุในพระพุทธศาสนาแล้วรู้ำว่าศีลจะผ่องแผ้วได้เพราะอาศัยญาณปัญญา เหมือน ผ้าสกปรกจะสะอาดได้เพราะอาลัยนํ้าเกลือเป็นต้น จึงใช้นํ้าคือญาณปัญญาชำระ ทำศีล ให้บริสุทธิ์ ผ่องแผ้ว เป็นผู้ไม่ประมาทรักษากองศีลของตนอย่างเคร่งครัดเหมือนนกต้อยตีวิดหวงไข่ เหมือน จามรีปกป้องหาง เหมือนนารีมีบุตรน้อยคนเดียวถนอมบุตรสุดที่รัก และเหมือนคนตาเดียวทะนุ บำรุงนัยน์ตาข้างเดียวนั้น หมั่นพิจารณาตนทั้งเช้าและเย็น ก็มองไม่เห็นโทษจากการละเมิดศีล แม้เพียงเล็กน้อย (๔) ผู้บวชเป็นภิกษุในพระพุทธศาสนาแล้วตั้งมั่นอยูู่ในศีลอันไม่ทำให้เดือดร้อนใจ หมั่นบำเพ็ญข้อปฏิบัติเพื่อข่มกิเลส แล้วกระทำกสิณบริกรรมยังสมาบัติ ๘ ให้เกิด (๕) ผู้บวชเป็น ภิกษุในพระพุทธศาสนาแล้วออกจากสมาบัติพิจารณาสังขารทั้งหลายจนบรรลุอรหัตตผล ซึ่งจัด ว่าเป็นยอดในบรรดากุลบุตรผู้ฉลาดในประโยชน์ ในพระสูตรนี้หมายถึงกุลบุตร ๔ ประเภท ข้างต้น เพราะประเภทที่ ๕ สำเร็จเป็นพระอรหันต์แล้ว (ขุ.ขุ.อ. ๒๑๓-๒๑๕, ขุ.สุ.อ. ๒๐๕-๒๐๗)
  3. ๓บทที่สงบ หมายถึงพระนิพพาน (ขุ.ขุ.อ. ๒๑๒)
หน้า ๒๓

๙. เมตตสูตร

[๒] กุลบุตรนั้นพึงเป็นผู้สันโดษ เลี้ยงง่าย มีธุระให้น้อย ทำ ตัวให้เบา มีอินทรีย์สงบ มีปัญญารักษาตน ไม่คะนอง ไม่ยึดติดในตระกูลทั้งหลาย[๓] ไม่พึงประพฤติทุจริตอะไร ๆ ที่จะเป็นเหตุให้คนอื่นที่ เป็นวิญญูชนตำหนิเอาได้ พึงแผ่เมตตาจิตในสัตว์ ทั้งหลายว่า ‘ขอสัตว์ทั้งปวงจงเป็นผู้มีความสุข มีความเกษม มีตนเป็นสุขเถิด[๔] สัตว์มีชีวิตทั้งหลายไม่เหลือ ทั้งที่เป็นผู้สะดุ้งกลัวหรือ เป็นผู้มั่นคง ทั้งที่มีร่างกายยาวหรือใหญ่ ทั้งที่ปานกลางหรือสั้น ทั้งที่ผอมหรืออ้วน[๕] ทั้งที่เคยเห็นหรือยังไม่เคยเห็น ทั้งที่อยูไกลหรืออยู่ใกล้ ทั้งที่เกิดแล้วหรือแสวงหาที่เกิด ขอสัตว์เหล่านั้น ทั้งหมดจงเป็นผู้มีตนเป็นสุขเถิด[๖] สัตว์ทุกประเภทไม่พึงข่มเหงกัน ไม่พึงดูหมิ่นกันในที่ทุกหนทุกแห่ง ไม่พึงมุ่งร้ายต่อกันเพราะความโกรธและ ความเคียดแค้น’ ดังนี้

[๗] กุลบุตรผู้ฉลาดในประโยชน์พึงแผ่เมตตาจิตอย่างไม่มี ขอบเขตไปในสัตว์ทั้งปวง เหมือนแม่รักถนอมลูกในไส้ที่ มีอยู่เพียงคนเคียว แม้ชีวิตก็ยอมสละให้ได้ฉะนั้น

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑ทำตัวให้เบา หมายถึงเป็นผู้มีบริขารน้อย มีเพียงอัฐบริขารเที่ยวไป (ขุ.ขุ.อ. ๒๑๗)
  2. ๒ผู้มั่นคง หมายถึงพระอรหันต์ซื่งเป็นผู้ละตัณหาและความกลัวภัยได้แล้ว (ขุ.ขุ.อ. ๒๒๐)
  3. ๓ทั้งที่เกิดแล้วหรือแสวงหาที่เกิด คำว่า ทั้งที่เกิดแล้ว (ภูตะ) หมายถึงพระอรหันตขีณาสพ ซึ่ง เป็นผู้เกิดเสร็จสิ้นแล้ว คือจักไม่เกิดอีกต่อไป คำว่า แสวงหาที่เกิด (สัมภเวสี) หมายถึงพระ เสขบุคคล ๗ จำพวกและปุถุชนทั้งหลาย (ขุ.ขุ.อ. ๒๒๑)
หน้า ๒๔

พระบาลีสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ

[๘] ก็กุลบุตรนั้นพึงแผ่เมตตาจิตอย่างไม่มีขอบเขต ไม่มีเวร ไม่มีศัตรู ทั้งเบื้องบน เบื้องล่าง และท่ามกลาง

[๙] กุลบุตรผู้เจริญเมตตานั้นจะยืน เดิน นั่ง หรือนอนอยู่ ก็ตาม พึงตั้งสตินี้ไว้ตลอดเวลาที่ยังไม่มีความง่วง บัณฑิต ทั้งหลายเรียกวิหารธรรมนี้ว่าเป็นพรหมวิหาร ในธรรมวินัยของพระอริยเจ้านี้[๑๐] กุลบุตรผู้เจริญเมตตาไม่ยึดมั่นความเห็นผิด มีศีล สมบูรณ์ด้วยทัสสนะ (คือ โสดาปัตติมรรค) กำจัดความยินดี ในกิเลสกามและวัตถุกามได้แล้ว จะไม่ต้องกลับมาเกิด ในกามภพอีก

จบ เมตตสูตร

จบ พระบาลีขุททกปาฐะ

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑ในที่นี้ เบื้องบน หมายถึงอรูปภพ ได้แก่ อรูปพรหม ๔ ชั้น เบื้องล่าง หมายถึงกามภพ ได้แก่ อบายภูมิ ๔ (คือ นรก สัตว์ดิรัจฉาน เปรตวิสัย อสุรกาย) มนุษย์ ๑ และกามาพจรสวรรค์ ๖ ชั้น ท่ามกลาง หมายถึงรูปภพ ได้แก่ รูปพรหม ๑๖ ขั้น (นัย ขุ.ขุ.อ.๒๒๓)
หน้า ๒๕

พระบาลีสุตตันตปิฎก

ขุททกนิกาย ธรรมบท

ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น

๑. ยมกวรรค

หมวดว่าด้วยธรรมที่เป็นคู่กัน

๑. เรื่องพระจักขุปาลเถระ

{๑๑} [๑] ธรรมทั้งหลายมีใจเป็นหัวหน้า มีใจประเสริฐที่สุด สำเร็จ แล้วด้วยใจ ถ้าบุคคลมีใจชั่วแล้ว จะพูดหรือทำก็ตาม ทุกข์ย่อมตามเขาไปเพราะทุจริต ๓ อย่างนั้น (คือ กายทุจริต วจีทุจริต มโนทุจริต) เหมือนล้อหมุนไป ตามรอยเท้าโคที่กำลังลากเกวียนไปฉะนั้น

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑ธรรมบท (ธัมมปทะ) แปลว่า บทแห่งธรรม หมายถึงธรรมที่ตรัสไว้เป็นบท กล่าวคือธรรม ภาษิตหรือข้อธรรมสั้น ๆ ที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ต่างเวลา ต่างสถานที่ และต่างบุคคล มี
  2. ทั้งหมด ๔๒๓ บท การนับเป็นบท นับตามจำนวนพระคาถา (ข้อความบาลีที่เป็นร้อยกรองตาม ฉันทลักษณ์) คือ พระคาถา ๑ คาถาหรือพระคาถา ๑ คาถากับอีกกึ่งพระคาถา นับเป็น ๑ บท ท่านรวบรวมไว้เป็นเรื่อง ๆ มีชื่อเรื่องปรากฏตามสภาวธรรมหรือบุคคลที่ทรงปรารภถึง บางเรื่อง ไม่ปรากฏบุคคล ชัดเจน ก็ใช้คำว่า อัญญตร...วัตถุ เรื่อง...รูปใดรูปหนึ่งบ้าง หรือเรื่อง...คนใด คนหนึ่งบ้าง รวมได้ ๓๐๕ เรื่อง แต่ละเรื่องจัดไว้เป็นหมวดหมู่ เรียกว่า วรรค รวมได้ ๒๖ วรรค ซึ่งแต่ละวรรคมีชื่อปรากฏตามอำนาจเนื้อหาสาระของธรรมบทนั้น ๆ และเรื่องนั้น ๆ จัดเป็นคัมภีร์ที่ ๒ ในบรรดา ๑๕ คัมภีร์ของขุททกนิกาย และจัดอยูในเล่มที่ ๒๕ ในบรรดาพระไตรปิฎก ๔๕ เล่ม

จบ ๙. กรณียเมตตสูตร