สิกขาบทที่ ๓ เรื่องพระอุทายี เล่ม ๑

เตน สมเยน พุทฺโธ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา อุทายี อรญฺเญ วิหรติ. ตสฺสายสฺมโต วิหาโร อภิรูโป โหติ ทสฺสนีโย ปาสาทิโก. เตน โข ปน สมเยน สมฺพหุลา อิตฺถิโย อารามํ อคมํสุ (๑) วิหารเปกฺขิกาโย. อถ โข ตา อิตฺถิโย, เยนายสฺมา อุทายี, เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ อุทายึ เอตทโวจุํ “อิจฺฉาม มยํ ภนฺเต อยฺยสฺส วิหารํ เปกฺขิตุนฺ”ติ. อถ โข อายสฺมา อุทายี ตา อิตฺถิโย วิหารํ เปกฺขาเปตฺวา ตาสํ อิตฺถีนํ วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ยาจติปิ อายาจติปิ ปุจฺฉติปิ ปฏิปุจฺฉติปิ อาจิกฺขติปิ อนุสาสติปิ

อกฺโกสติปิ. ยา ตา อิตฺถิโย ฉินฺนกา (๒) ธุตฺติกา อหิริกา อเหสุํ, (๓) ตา อายสฺมตา อุทายินา สทฺธึ อูหสนฺติปิ อุลฺลปนฺติปิ อุชฺชคฺฆนฺติปิ (๔) อุปฺผณฺเฑนฺติปิ. ยา ปน ตา อิตฺถิโย หิริมนา, ตา นิกฺขมิตฺวา ภิกฺขู อุชฺฌาเปนฺติ “อิทํ ภนฺเต น ฉนฺนํ น ปฏิรูปํ, สามิเกนปิ มยํ เอวํ วุตฺตา น อิจฺเฉยฺยาม, กึ ปนยฺเยน อุทายินา”ติ. เย เต ภิกฺขู อปฺปิจฺฉา สนฺตุฏฺฐา ลชฺชิโน กุกฺกุจฺจกา สิกฺขากามา, (๕) เต อุชฺฌายนฺติ ขิยฺยนฺติ วิปาเจนฺติ “กถํ หิ นาม อายสฺมา อุทายี มาตุคามํ ทุฏฺฐุลฺลาหิ วาจาหิ โอภาสิสฺสตี”ติ. อถ โข เต ภิกฺขู อายสฺมนฺตํ อุทายึ อเนกปริยาเยน วิครหิตฺวา ภควโต เอตมตฺถํ

อาโรเจสุํ. อถ โข ภควา เอตสฺมึ นิทาเน เอตสฺมึ ปกรเณ ภิกฺขุสงฺฆํ สนฺนิปาตาเปตฺวา อายสฺมนฺตํ อุทายึ ปฏิปุจฺฉิ “สจฺจํ กิร ตฺวํ อุทายิ มาตุคามํ ทุฏฺฐุลฺลาหิ วาจาหิ โอภาสสี”ติ. “สจฺจํ ภควา”ติ. วิครหิ พุทฺโธ ภควา “อนนุจฺฉวิกํ โมฆปุริส อนนุโลมิกํ อปฺปฏิรูปํ อสฺสามณกํ อกปฺปิยํ อกรณียํ; กถํ หิ นาม ตฺวํ โมฆปุริส มาตุคามํ ทุฏฺฐุลฺลาหิ วาจาหิ โอภาสิสฺสสิ ? นนุ มยา โมฆปุริส อเนกปริยาเยน วิราคาย ธมฺโม เทสิโต, โน สราคาย ฯเปฯ กามปริฬาหานํ วูปสโม อกฺขาโต ? เนตํ โมฆปุริส อปฺปสนฺนานํ วา ปสาทาย ฯเปฯ เอวญฺจ ปน ภิกฺขเว อิมํ สิกฺขาปทํ อุทฺทิเสยฺยาถ

สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคพุทธเจ้าประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อาราม ของอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี ครั้งนั้น ท่านพระอุทายีอยู่ในป่า วิหารของ ท่านสวยงาม น่าดู น่าชม หญิงจำนวนมากพากันไปที่วัดเพื่อชมวิหาร พากันเข้าไป หาท่านพระอุทายีถึงที่อยู่ ครั้นเข้าไปหาแล้ว กล่าวว่า “พวกดิฉันต้องการชมวิหาร ของพระคุณเจ้า เจ้าค่ะ”ท่านพระอุทายีพาหญิงเหล่านั้นชมวิหาร พูดชมบ้าง พูดติบ้าง ขอบ้าง อ้อนวอนบ้าง ถามบ้าง ถามซ้ำบ้าง บอกบ้าง สอนบ้าง ด่าบ้าง พาดพิงทวารหนัก ทวารเบาของหญิงเหล่านั้น

พวกหญิงที่ไม่กลัวบาป ใจถึง ไม่มียางอาย บ้างก็ยิ้มพราย บ้างก็พูดยั่ว บ้าง ก็กระซิกกระซี้ บ้างก็กระเซ้ากับท่านพระอุทายี ส่วนพวกหญิงที่มีความละอายใจ ก็เลี่ยงออกไปแล้วฟ้องภิกษุทั้งหลายว่า “ท่านเจ้าข้า คำเช่นนี้ไม่เหมาะ ไม่ควร สามี พูดเช่นนี้พวกเราก็ยังไม่ชอบ นี่พระคุณเจ้าอุทายีมาพูดได้อย่างไร”บรรดาภิกษุผู้มักน้อยสันโดษ มีความละอาย มีความระมัดระวัง ใฝ่การศึกษา จึงพากันตำหนิ ประณาม โพนทะนาว่า “ไฉนท่านพระอุทายี จึงพูดเกี้ยวมาตุคาม ด้วยวาจาชั่วหยาบเล่า” ครั้นภิกษุเหล่านั้นตำหนิท่านพระอุทายีโดยประการต่าง ๆ แล้วจึงนำเรื่องนี้ไปกราบทูลพระผู้มีพระภาคให้ทรงทราบ

ทรงประชุมสงฆ์บัญญัติสิกขาบท

ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาครับสั่งให้ประชุมสงฆ์เพราะเรื่องนี้เป็นต้นเหตุ ทรง สอบถามท่านพระอุทายีว่า “อุทายี ทราบว่า เธอพูดเกี้ยวมาตุคามด้วยวาจาชั่ว หยาบจริงหรือ” ท่านทูลรับว่า “จริง พระพุทธเจ้าข้า” พระผู้มีพระภาคทรงตำหนิว่า “โมฆบุรุษ การกระทำอย่างนี้ไม่สมควร ไม่คล้อยตาม ไม่เหมาะสม ไม่ใช่กิจของสมณะใช้ไม่ได้ ไม่ควรทำ ไฉนเธอจึงพูดเกี้ยวมาตุคามด้วยวาจาชั่วหยาบเล่า โมฆบุรุษ เรา แสดงธรรมโดยประการต่าง ๆ เพื่อคลายความกำหนัด มิใช่เพื่อความกำหนัด ฯลฯ เราบอกการระงับความกลัดกลุ้มเพราะกามไว้โดยประการต่าง ๆ มิใช่หรือ โมฆบุรุษ การกระทำอย่างนี้ มิได้ทำคนที่ยังไม่เลื่อมใสให้เลื่อมใส ฯลฯ” แล้ว จึงรับสั่งให้ ภิกษุทั้งหลายยกสิกขาบทนี้ขึ้นแสดงดังนี้

“โย ปน ภิกฺขุ โอติณฺโณ วิปริณเตน จิตฺเตน มาตุคามํ ทุฏฺฐุลฺลาหิ วาจาหิ โอภาเสยฺย, ยถาตํ ยุวา ยุวตึ เมถุนุปสํหิตาหิ, สํฆาทิเสโส”ติ.

พระบัญญัติ

ก็ภิกษุใดถูกราคะครอบงำแล้ว มีจิตแปรปรวน พูดเกี้ยวมาตุคาม ด้วยวาจาชั่วหยาบ พาดพิงเมถุน เหมือนชายหนุ่มพูดเกี้ยวหญิงสาว เป็น สังฆาทิเสส

เรื่องพระอุทายี จบ

โย ปนาติ : โย ยาทิโส ฯเปฯ ภิกฺขูติ : ฯเปฯ อยํ อิมสฺมึ อตฺเถ อธิปฺเปโต ‘ภิกฺขู’ติ.

โอติณฺโณ นาม สารตฺโต อเปกฺขวา ปฏิพทฺธจิตฺโต.

วิปริณตนฺติ : รตฺตํปิ จิตฺตํ วิปริณตํ, ทุฏฺฐํปิ จิตฺตํ วิปริณตํ, มูฬฺหํปิ จิตฺตํ วิปริณตํ. อปิจ รตฺตํ จิตฺตํ อิมสฺมึ อตฺเถ อธิปฺเปตํ ‘วิปริณตนฺ’ติ.

มาตุคาโม นาม : มนุสฺสิตฺถี, น ยกฺขี, น เปตี, น ติรจฺฉานคตา, วิญฺญู ปฏิพลา สุภาสิตทุพฺภาสิตํ ทุฏฺฐุลฺลาทุฏฺฐุลฺลํ อาชานิตุํ. ทุฏฺฐุลฺลา นาม วาจา วจฺจมคฺคปสฺสาวมคฺคเมถุนธมฺมปฏิสํยุตฺตา วาจา.

โอภาเสยฺยาติ : อชฺฌาจาโร วุจฺจติ.

ยถา ตํ ยุวา ยุวตินฺติ : ทหโร ทหรึ ตรุโณ ตรุณึ กามโภคี กามโภคินึ.

เมถุนูปสญฺหิตาหีติ : เมถุนธมฺมปฏิสํยุตฺตาหิ วาจาหิ.

สํฆาทิเสโสติ : ฯเปฯ เตนปิ วุจฺจติ “สํฆาทิเสโส”ติ.

เทฺว มคฺเค อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ยาจติปิ อายาจติปิ ปุจฺฉติปิ ปฏิปุจฺฉติปิ อาจิกฺขติปิ อนุสาสติปิ อกฺโกสติปิ.

วณฺณํ ภณติ นาม เทฺว มคฺเค โถเมติ วณฺเณติ ปสํสติ.

อวณฺณํ ภณติ นาม เทฺว มคฺเค ขุํเสติ วมฺเภติ ครหติ.

ยาจติ นาม “เทหิ เม, (๑) อรหสิ เม ทาตุนฺ”ติ.

อายาจติ นาม “กทา เต มาตา ปสีทิสฺสติ ? กทา เต ปิตา ปสีทิสฺสติ ? กทา เต เทวตาโย ปสีทิสฺสนฺติ ? กทา เต (๒) สุขโณ สุลโย สุมุหุตฺโต ภวิสฺสติ ? กทา เต เมถุนํ ธมฺมํ ลภิสฺสามี”ติ.

ปุจฺฉติ นาม “กถํ ตฺวํ สามิกสฺส เทสิ ? กถํ ชารสฺส เทสี”ติ.

ปฏิปุจฺฉติ นาม “เอวํ กิร ตฺวํ สามิกสฺส เทสิ, เอวํ ชารสฺส เทสี”ติ.

อาจิกฺขติ นาม ปุฏฺโฐ ภณติ “เอวํ เทหิ, เอวํ เทนฺตา สามิกสฺส ปิยา ภวิสฺสติ มนาปา จา”ติ.

อนุสาสติ นาม อปุฏฺโฐ ภณติ “เอวํ เทหิ, เอวํ เทนฺตา สามิกสฺส ปิยา ภวิสฺสติ มนาปา จา”ติ.

อกฺโกสติ นาม “อนิมิตฺตาสิ, นิมิตฺตมตฺตาสิ, อโลหิตาสิ, ธุวโลหิตาสิ, ธุวโจฬาสิ, ปคฺฆรนฺตีสิ, สิขรณีสิ, อิตฺถีปณฺฑกาสิ, เวปุริสิกาสิ, สมฺภินฺนาสิ, อุภโตพฺยญฺชนกาสี”ติ.

สิกขาบทวิภังค์

คำว่า ก็...ใด คือผู้ใด ผู้เช่นใด ฯลฯ นี้ที่พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ก็...ใด

คำว่า ภิกษุ มีอธิบายว่า ที่ชื่อว่าภิกษุ เพราะเป็นผู้ขอ ฯลฯ นี้ที่พระผู้มีพระ ภาคทรงประสงค์เอาว่า ภิกษุ ในความหมายนี้

ที่ชื่อว่า ถูกราคะครอบงำแล้ว คือ มีความยินดี เพ่งเล็ง มีจิตรักใคร่

คำว่า แปรปรวน ความว่า จิตกำหนัดแล้วชื่อว่าแปรปรวนบ้าง จิตโกรธแล้ว ชื่อว่าแปรปรวนบ้าง จิตหลงแล้วชื่อว่าแปรปรวนบ้าง แต่จิตกำหนัดแล้ว พระผู้มีพระ ภาคทรงประสงค์ว่า แปรปรวน ในความหมายนี้ที่ชื่อว่า มาตุคาม ได้แก่ หญิงมนุษย์ ไม่ใช่นางยักษ์ ไม่ใช่นางเปรต ไม่ใช่สัตว์ ดิรัจฉานตัวเมีย แต่เป็นหญิงที่รู้เดียงสา สามารถรับรู้ถ้อยคำสุภาษิต ทุพภาษิต คำ หยาบและคำสุภาพวาจาที่ชื่อว่า ชั่วหยาบ ได้แก่ ถ้อยคำที่พาดพิงเมถุนธรรมทางทวารหนัก ทวารเบา

คำว่า พูดเกี้ยว นี้ ท่านเรียกความประพฤติล่วงเกิน

คำว่า เหมือนชายหนุ่มพูดเกี้ยวหญิงสาว ได้แก่ หนุ่มพูดเกี้ยวสาว ชายวัย รุ่นพูดเกี้ยวหญิงวัยรุ่น คือ ชายผู้บริโภคกามพูดเกี้ยวหญิงผู้บริโภคกาม

คำว่า พาดพิงเมถุน ได้แก่ ถ้อยคำเกี่ยวกับเมถุนธรรม

คำว่า เป็นสังฆาทิเสส ความว่า สำหรับอาบัตินี้ สงฆ์เท่านั้นให้ปริวาส ฯลฯ เพราะเหตุนั้น พระผู้มีพระภาคจึงตรัสว่า “เป็นสังฆาทิเสส”

บทภาชนีย์

มาติกา

ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ขอบ้าง อ้อนวอนบ้าง ถามบ้าง ถามซ้ำบ้าง บอกบ้าง สอนบ้าง ด่าบ้าง พาดพิงทวารทั้งสอง

ที่ชื่อว่า พูดชม คือ พูดชมเชย พรรณนา พูดสรรเสริญทวารทั้งสอง

ที่ชื่อว่า พูดติ คือ พูดข่ม พูดเสียดสี พูดติเตียนทวารทั้งสอง

ที่ชื่อว่า ขอ คือ พูดว่า “จงให้แก่เรา ควรให้แก่เรา”

ที่ชื่อว่า อ้อนวอน คือ พูดว่า “เมื่อไรมารดาของเธอจักเลื่อมใส เมื่อไรบิดา ของเธอจักเลื่อมใส เมื่อไรเทวดาของเธอจักเลื่อมใส เมื่อไรเธอจะมีขณะดี มีลยะดี มี ครู่ดี เมื่อไรเราจะได้เสพเมถุนธรรมกับเธอ”ที่ชื่อว่า ถาม คือ ถามว่า “เธอให้แก่สามีอย่างไรหรือให้แก่ชายชู้อย่างไร”

ที่ชื่อว่า ถามซ้ำ คือ สอบถามว่า “ทราบว่า เธอให้แก่สามีอย่างนี้ ให้แก่ชายชู้ อย่างนี้หรือ”

ที่ชื่อว่า บอก คือ พอถูกถามจึงบอกว่า “เธอจงให้อย่างนี้ เมื่อให้อย่างนี้ จะเป็นที่รักใคร่พอใจของสามี”

ที่ชื่อว่า สอน คือ เขาไม่ถามก็สอนว่า “เธอจงให้อย่างนี้ เมื่อให้อย่างนี้ จะเป็นที่รักใคร่พอใจของสามี”

ที่ชื่อว่า ด่า คือ ด่าว่า “เธอไม่มีเครื่องหมายเพศ เธอสักแต่ว่ามีเครื่องหมาย เพศ เธอไม่มีประจำเดือน เธอมีประจำเดือนไม่หยุด เธอใช้ผ้าซับเสมอ เธอเป็นคน ไหลซึม เธอมีเดือย เธอเป็นบัณเฑาะก์หญิง เธอมีลักษณะคล้ายชาย เธอมีทวาร หนักทวารเบาติดกัน เธอมีสองเพศ”

อิตฺถี จ โหติ อิตฺถีสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ อิตฺถิยา วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ยาจติปิ อายาจติปิ ปุจฺฉติปิ ปฏิปุจฺฉติปิ อาจิกฺขติปิ อนุสาสติปิ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ สํฆาทิเสสสฺส.

อิตฺถี จ โหติ เวมติโก ฯเปฯ ปณฺฑกสญฺญี ฯเปฯ ปุริสสญฺญี ฯเปฯ ติรจฺฉานคตสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ อิตฺถิยา วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ถุลฺลจฺจยสฺส.

ปณฺฑโก จ โหติ ปณฺฑกสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ ปณฺฑกสฺส วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ถุลฺลจฺจยสฺส.

ปณฺฑโก จ โหติ เวมติโก ฯเปฯ ปุริสสญฺญี ฯเปฯ ติรจฺฉานคตสญฺญี ฯเปฯ อตฺถี สญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ ปณฺฑกสฺส วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺส.

ปุริโส จ โหติ ปุริสสญฺญี ฯเปฯ เวมติโก ฯเปฯ ติรจฺฉานคตสญฺญี ฯเปฯ อตฺถี สญฺญี ฯเปฯ ปณฺฑกสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ ปุริสสฺส วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺส.

ติรจฺฉานคโต จ โหติ ติรจฺฉานคตสญฺญี ฯเปฯ เวมติโก ฯเปฯ อตฺถีสญฺญี ฯเปฯ ปณฺฑกสญฺญี ฯเปฯ ปุริสสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ ติรจฺฉานคตสฺส วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺส.

เทฺว อิตฺถิโย ทฺวินฺนํ อิตฺถีนํ อิตฺถีสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ ทฺวินฺนํ อิตฺถีนํ วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ทฺวินฺนํ สํฆาทิเสสานํ.

เทฺว อิตฺถิโย ทฺวินฺนํ อิตฺถีนํ เวมติโก ฯเปฯ ปณฺฑกสญฺญี ฯเปฯ ปุริสสญฺญี ฯเปฯติรจฺฉานคตสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ ทฺวินฺนํ อิตฺถีนํ วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ทฺวินฺนํ ถุลฺลจฺจยานํ.

เทฺว ปณฺฑกา ทฺวินฺนํ ปณฺฑกานํ ปณฺฑกสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ ทฺวินฺนํ ปณฺฑกานํ วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ทฺวินฺนํ ถุลฺลจฺจยานํ.

เทฺว ปณฺฑกา ทฺวินฺนํ ปณฺฑกานํ เวมติโก ฯเปฯ ปุริสสญฺญี ฯเปฯ ติรจฺฉานคตสญฺญี ฯเปฯ อิตฺถีสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ ทฺวินฺนํ ปณฺฑกานํ วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ทฺวินฺนํ ทุกฺกฏานํ.

เทฺว ปุริสา ทฺวินฺนํ ปุริสานํ ปุริสสญฺญี ฯเปฯ เวมติโก ฯเปฯ ติรจฺฉานคตสญฺญี ฯเปฯ อิตฺถีสญฺญี ฯเปฯ ปณฺฑกสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ ทฺวินฺนํ ปุริสานํ วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ทฺวินฺนํ ทุกฺกฏานํ.

เทฺว ติรจฺฉานคตา ทฺวินฺนํ ติรจฺฉานคตานํ ติรจฺฉานคตสญฺญี ฯเปฯ เวมติโก ฯเปฯ อิตฺถีสญฺญี ฯเปฯ ปณฺฑกสญฺญี ฯเปฯ ปุริสสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ ทฺวินฺนํ ติรจฺฉานคตานํ วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ทฺวินฺนํ ทุกฺกฏานํ.

อิตฺถี จ ปณฺฑโก จ อุภินฺนํ อิตฺถีสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ อุภินฺนํ วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ สํฆาทิเสเสน ทุกฺกฏสฺส.

อิตฺถี จ ปณฺฑโก จ อุภินฺนํ เวมติโก ฯเปฯ อาปตฺติ ถุลฺลจฺจเยน ทุกฺกฏสฺส. ฯเปฯ ปณฺฑกสญฺญี ฯเปฯ อาปตฺติ ทฺวินฺนํ ถุลฺลจฺจยานํ ฯเปฯ ปุริสสญฺญี ฯเปฯ ถุลฺลจฺจเยน ทุกฺกฏสฺส. ฯเปฯ ติรจฺฉานคตสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ อุภินฺนํ วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ถุลฺลจฺจเยน ทุกฺกฏสฺส.

อิตฺถี จ ปุริโส จ อุภินฺนํ อิตฺถีสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ อุภินฺนํ วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ สํฆาทิเสเสน ทุกฺกฏสฺส.

อิตฺถี จ ปุริโส จ อุภินฺนํ เวมติโก ฯเปฯ ปณฺฑกสญฺญี ฯเปฯ ปุริสสญฺญี ฯเปฯ ติรจฺฉานคตสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ อุภินฺนํ วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ถุลฺลจฺจเยน ทุกฺกฏสฺส.

อิตฺถี จ ติรจฺฉานคโต จ อุภินฺนํ สญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ อุภินฺนํ วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ สํฆาทิเสเสน ทุกฺกฏสฺส.

อิตฺถี จ ติรจฺฉานคโต จ อุภินฺนํ เวมติโก ฯเปฯ ปณฺฑกสญฺญี ฯเปฯ ปุริสสญฺญี ฯเปฯ ติรจฺฉานคตสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ อุภินฺนํ วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ถุลฺลจฺจเยน ทุกฺกฏสฺส. ปณฺฑโก จ ปุริโส จ อุภินฺนํ ปณฺฑกสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ อุภินฺนํ วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ถุลฺลจฺจเยน ทุกฺกฏสฺส. ปณฺฑโก จ ปุริโส จ อุภินฺนํ เวมติโก ฯเปฯ ปุริสสญฺญี ฯเปฯ ติรจฺฉานคตสญฺญี ฯเปฯ อิตฺถีสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ อุภินฺนํ วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ทฺวินฺนํ ทุกฺกฏสฺส.

ปณฺฑโก จ ติรจฺฉานคโต จ อุภินฺนํ ปณฺฑกสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ อุภินฺนํ วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ถุลฺลจฺจเยน ทุกฺกฏสฺส.

ปณฺฑโก จ ติรจฺฉานคโต จ อุภินฺนํ เวมติโก ฯเปฯ ปุริสสญฺญี ฯเปฯ ติรจฺฉานคตสญฺญี ฯเปฯ อิตฺถีสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ อุภินฺนํ วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ทฺวินฺนํ ทุกฺกฏสฺส.

ปุริโส จ ติรจฺฉานคโต จ อุภินฺนํ ปุริสสญฺญี ฯเปฯ เวมติโก ฯเปฯ ติรจฺฉานคตสญฺญี ฯเปฯ อิตฺถีสญฺญี ฯเปฯ ปณฺฑกสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ อุภินฺนํ วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ทฺวินฺนํ ทุกฺกฏสฺส.

อิตฺถี จ โหติ อิตฺถีสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ อิตฺถิยา วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ ฐเปตฺวา อธกฺขกํ อุพฺภชาณุมณฺฑลํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ถุลฺลจฺจยสฺส.

ปณฺฑโก จ โหติ อิตฺถีสญฺญี ฯเปฯ ปุริโส จ โหติ อิตฺถีสญฺญี ฯเปฯ ติรจฺฉานคโต จ โหติ อิตฺถีสญฺญี ฯเปฯ อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺส.

เทฺว อิตฺถิโย ทฺวินฺนํ อิตฺถีนํ อิตฺถีสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ ทฺวินฺนํ อิตฺถีนํ วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ ฐเปตฺวา อธกฺขกํ อุพฺภชาณุมณฺฑลํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ทฺวินฺนํ ถุลฺลจฺจยานํ ฯเปฯ

อิตฺถี จ ปณฺฑโก จ อุภินฺนํ อิตฺถีสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ อุภินฺนํ วจฺจมคฺคํ ปสฺสาวมคฺคํ ฐเปตฺวา อธกฺขกํ อุพฺภชาณุมณฺฑลํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ถุลฺลจฺจเยน ทุกฺกฏสฺส ฯเปฯ

อิตฺถี จ โหติ อิตฺถีสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ อิตฺถิยา อุพฺภกฺขกํ อโธชาณุมณฺฑลํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺส.

ปณฺฑโก จ โหติ อิตฺถีสญฺญี ฯเปฯ ปุริโส จ โหติ อิตฺถีสญฺญี ฯเปฯ ติรจฺฉานคโต จ โหติ อิตฺถีสญฺญี ฯเปฯ อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺส.

เทฺว อิตฺถิโย ทฺวินฺนํ อิตฺถีนํ อิตฺถีสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ ทฺวินฺนํ อิตฺถีนํ อุพฺภกฺขกํ อโธชาณุมณฺฑลํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ทฺวินฺนํ ทุกฺกฏานํ ฯเปฯ

อิตฺถี จ ปณฺฑโก จ อุภินฺนํ อิตฺถีสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ อุภินฺนํ อุพฺภกฺขกํ อโธชาณุมณฺฑลํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ทฺวินฺนํ ทุกฺกฏานํ ฯเปฯ

อิตฺถี จ โหติ อิตฺถีสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ อิตฺถิยา กายปฏิพทฺธํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺส.

ปณฺฑโก จ โหติ ฯเปฯ ปุริโส จ โหติ ฯเปฯ ติรจฺฉานคโต จ โหติ ฯเปฯ อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺส. เทฺว อิตฺถิโย ทฺวินฺนํ อิตฺถีนํ อิตฺถีสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ ทฺวินฺนํ อิตฺถีนํ กายปฏิพทฺธํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ทฺวินฺนํ ทุกฺกฏานํ ฯเปฯ

อิตฺถี จ ปณฺฑโก จ อุภินฺนํ อิตฺถีสญฺญี สารตฺโต จ, ภิกฺขุ จ นํ อุภินฺนํ กายปฏิพทฺธํ อาทิสฺส วณฺณํปิ ภณติ อวณฺณํปิ ภณติ ฯเปฯ อกฺโกสติปิ, อาปตฺติ ทฺวินฺนํ ทุกฺกฏานํ ฯเปฯ

หญิง

(๑) เป็นหญิง (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นหญิงและมีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ขอบ้าง อ้อนวอนบ้าง ถามบ้าง ถามซ้ำบ้าง บอกบ้าง สอนบ้าง ด่าบ้าง พาดพิงทวารหนักทวารเบาของหญิง ต้องอาบัติสังฆาทิเสส

(๑) เป็นหญิง (๒) ภิกษุไม่แน่ใจหญิงว่าเป็นหญิง ฯลฯ สำคัญว่าเป็น บัณเฑาะก์ ฯลฯ สำคัญว่าเป็นชาย ฯลฯ สำคัญว่าเป็นสัตว์ดิรัจฉานและมีความ กำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงทวารหนักทวารเบา ของหญิง ต้องอาบัติถุลลัจจัย

บัณเฑาะก์

(๑) เป็นบัณเฑาะก์ (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นบัณเฑาะก์และมีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงทวารหนักทวารเบาของ บัณเฑาะก์ ต้องอาบัติถุลลัจจัย

(๑) เป็นบัณเฑาะก์ (๒) ภิกษุไม่แน่ใจว่าเป็นบัณเฑาะก์ ฯลฯ สำคัญว่าเป็น ชาย ฯลฯ สำคัญว่าเป็นสัตว์ดิรัจฉาน ฯลฯ สำคัญว่าเป็นหญิงและมีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงทวารหนักทวารเบาของ บัณเฑาะก์ ต้องอาบัติทุกกฏ

ชาย

(๑) เป็นชาย (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นชาย ฯลฯ ไม่แน่ใจว่าเป็นชาย ฯลฯ สำคัญว่าเป็นสัตว์ดิรัจฉาน ฯลฯ สำคัญว่าเป็นหญิง ฯลฯ สำคัญว่าเป็นบัณเฑาะก์ และมีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงทวารหนัก ทวารเบาของชาย ต้องอาบัติทุกกฏ

สัตว์ดิรัจฉาน

(๑) เป็นสัตว์ดิรัจฉาน (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นสัตว์ดิรัจฉาน ฯลฯ ไม่แน่ใจว่า เป็นสัตว์ดิรัจฉาน ฯลฯ สำคัญว่าเป็นหญิง ฯลฯ สำคัญว่าเป็นบัณเฑาะก์ ฯลฯ สำคัญว่าเป็นชายและมีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงทวารหนักทวารเบาของสัตว์ดิรัจฉาน ต้องอาบัติทุกกฏ

หญิง ๒ คน

(๑) เป็นหญิง ๒ คน (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นหญิงทั้ง ๒ คนและมีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงทวารหนักทวารเบาของหญิงทั้ง ๒ คน ต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว

(๑) เป็นหญิง ๒ คน (๒) ภิกษุไม่แน่ใจว่าเป็นหญิงทั้ง ๒ คน ฯลฯ สำคัญว่า เป็นบัณเฑาะก์ ฯลฯ สำคัญว่าเป็นชาย ฯลฯ สำคัญว่าเป็นสัตว์ดิรัจฉานและมีความ กำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงทวารหนักทวารเบา ของหญิงทั้ง ๒ คน ต้องอาบัติถุลลัจจัย ๒ ตัว

บัณเฑาะก์ ๒ คน

(๑) เป็นบัณเฑาะก์ ๒ คน (๒) ภิกษุสำคัญก์ว่าเป็นบัณเฑาะก์ทั้ง ๒ คนและ มีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงทวารหนักทวาร เบาของบัณเฑาะก์ทั้ง ๒ คน ต้องอาบัติถุลลัจจัย ๒ ตัว

(๑) เป็นบัณเฑาะก์ ๒ คน (๒) ภิกษุไม่แน่ใจว่าเป็นบัณเฑาะก์ทั้ง ๒ คน ฯลฯ สำคัญว่าเป็นชาย ฯลฯ สำคัญว่าเป็นสัตว์ดิรัจฉาน ฯลฯ สำคัญว่าเป็นหญิง และมีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงทวารหนัก ทวารเบาของบัณเฑาะก์ทั้ง ๒ คน ต้องอาบัติทุกกฏ ๒ ตัว

ชาย ๒ คน

(๑) เป็นชาย ๒ คน (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นชายทั้ง ๒ คน ฯลฯ ไม่แน่ใจว่า เป็นชาย ฯลฯ สำคัญว่าเป็นสัตว์ดิรัจฉาน ฯลฯ สำคัญว่าเป็นหญิง ฯลฯ สำคัญว่า เป็นบัณเฑาะก์และมีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงทวารหนักทวารเบาของชายทั้ง ๒ คน ต้องอาบัติทุกกฏ ๒ ตัว

สัตว์ดิรัจฉาน ๒ ตัว

(๑) เป็นสัตว์ดิรัจฉาน ๒ ตัว (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นสัตว์ดิรัจฉานทั้ง ๒ ตัว ฯลฯ ไม่แน่ใจว่าเป็นสัตว์ดิรัจฉาน ฯลฯ สำคัญว่าเป็นหญิง ฯลฯ สำคัญว่าเป็นบัณเฑาะก์ ฯลฯ สำคัญว่าเป็นชายและมีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่า บ้าง พาดพิงทวารหนักทวารเบาของสัตว์ดิรัจฉานทั้ง ๒ ตัว ต้องอาบัติทุกกฏ ๒ ตัว

หญิงและบัณเฑาะก์

(๑) เป็นหญิงและบัณเฑาะก์ (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นหญิงทั้ง ๒ คนและมี ความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงทวารหนักทวาร เบาของทั้ง ๒ คน ต้องอาบัติทุกกฏกับสังฆาทิเสส

(๑) เป็นหญิงและบัณเฑาะก์ (๒) ภิกษุไม่แน่ใจว่าเป็นหญิงและบัณเฑาะก์ ทั้ง ๒ คน ฯลฯ ต้องอาบัติทุกกฏกับถุลลัจจัย ฯลฯ สำคัญว่าเป็นบัณเฑาะก์ ฯลฯ ต้องอาบัติถุลลัจจัย ๒ ตัว ฯลฯ สำคัญว่าเป็นชาย ฯลฯ ต้องอาบัติทุกกฏกับถุลลัจจัย ฯลฯ สำคัญว่าเป็นสัตว์ดิรัจฉานและมีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงทวารหนักทวารเบาของทั้ง ๒ คน ต้องอาบัติทุกกฏกับ ถุลลัจจัย

หญิงและชาย

(๑) เป็นหญิงและชาย (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นหญิงทั้ง ๒ คนและมีความ กำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงทวารหนักทวารเบาของ ทั้ง ๒ คน ต้องอาบัติทุกกฏกับสังฆาทิเสส

(๑) เป็นหญิงและชาย (๒) ภิกษุไม่แน่ใจว่าเป็นหญิงและชายทั้ง ๒ คน ฯลฯ สำคัญว่าเป็นบัณเฑาะก์ ฯลฯ สำคัญว่าเป็นชาย ฯลฯ สำคัญว่าเป็นสัตว์ดิรัจฉาน และมีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงทวารหนัก ทวารเบาของทั้ง ๒ คน ต้องอาบัติทุกกฏกับถุลลัจจัย

หญิงและสัตว์ดิรัจฉาน

(๑) เป็นหญิงและสัตว์ดิรัจฉาน (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นหญิงทั้ง ๒ และมี ความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงทวารหนักทวาร เบาของทั้ง ๒ คน ต้องอาบัติทุกกฏกับสังฆาทิเสส

(๑) เป็นหญิงและสัตว์ดิรัจฉาน (๒) ภิกษุไม่แน่ใจว่าเป็นหญิงและสัตว์ดิรัจฉาน ทั้ง ๒ ฯลฯ สำคัญว่าเป็นบัณเฑาะก์ ฯลฯ สำคัญว่าเป็นชาย ฯลฯ สำคัญว่าเป็น สัตว์ดิรัจฉานและมีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิง ทวารหนักทวารเบาของทั้ง ๒ ต้องอาบัติทุกกฏกับถุลลัจจัย

บัณเฑาะก์และชาย

(๑) เป็นบัณเฑาะก์และชาย (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นบัณเฑาะก์ทั้ง ๒ คนและ มีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงทวารหนักทวาร เบาของทั้ง ๒ คน ต้องอาบัติทุกกฏกับถุลลัจจัย

(๑) เป็นบัณเฑาะก์และชาย (๒) ภิกษุไม่แน่ใจว่าเป็นบัณเฑาะก์และชายทั้ง ๒ คน ฯลฯ สำคัญว่าเป็นชาย ฯลฯ สำคัญว่าเป็นสัตว์ดิรัจฉาน ฯลฯ สำคัญว่าเป็น หญิงและมีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงทวาร หนักทวารเบาของทั้ง ๒ คน ต้องอาบัติทุกกฏ ๒ ตัว

บัณเฑาะก์และสัตว์ดิรัจฉาน

(๑) เป็นบัณเฑาะก์และสัตว์ดิรัจฉาน (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นบัณเฑาะก์ทั้ง ๒ และมีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงทวารหนัก ทวารเบาของทั้ง ๒ ต้องอาบัติทุกกฏกับถุลลัจจัย

(๑) เป็นบัณเฑาะก์และสัตว์ดิรัจฉาน (๒) ภิกษุไม่แน่ใจว่าเป็นบัณเฑาะก์และ สัตว์ดิรัจฉานทั้ง ๒ ฯลฯ สำคัญว่าเป็นชาย ฯลฯ สำคัญว่าเป็นสัตว์ดิรัจฉาน ฯลฯ สำคัญว่าเป็นหญิงและมีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงทวารหนักทวารเบาของทั้ง ๒ ต้องอาบัติทุกกฏ ๒ ตัว

ชายและสัตว์ดิรัจฉาน

(๑) เป็นชายและสัตว์ดิรัจฉาน (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นชายทั้ง ๒ ฯลฯ ไม่แน่ ใจว่าเป็นชายและสัตว์ดิรัจฉานทั้ง ๒ ฯลฯ สำคัญว่าเป็นสัตว์ดิรัจฉาน ฯลฯ สำคัญ ว่าเป็นหญิง ฯลฯ สำคัญว่าเป็นบัณเฑาะก์และมีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงทวารหนักทวารเบาของทั้ง ๒ ต้องอาบัติทุกกฏ ๒ ตัว

ใต้รากขวัญและเหนือเข่า

(๑) เป็นหญิง (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นหญิงและมีความกำหนัด (๓) ภิกษุ พูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงถึงอวัยวะเบื้องบนใต้รากขวัญลงมา อวัยวะเบื้องต่ำเหนือเข่าขึ้นไป เว้นทวารหนักและทวารเบาของหญิง ต้องอาบัติ ถุลลัจจัย ฯลฯ

(๑) เป็นสัตว์ดิรัจฉาน (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นหญิง ฯลฯ ต้องอาบัติทุกกฏ

(๑) เป็นหญิง ๒ คน (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นหญิงทั้ง ๒ คนและมีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงถึงอวัยวะเบื้องบนใต้รากขวัญลงมา อวัยวะเบื้องต่ำเหนือเข่าขึ้นไป เว้นทวารหนักและทวารเบาของหญิงทั้ง ๒ ต้องอาบัติ ถุลลัจจัย ๒ ตัว ฯลฯ

(๑) เป็นหญิงและบัณเฑาะก์ (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นหญิงทั้ง ๒ คนและมี ความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงถึงอวัยวะเบื้อง บนใต้รากขวัญลงมา อวัยวะเบื้องต่ำเหนือเข่าขึ้นไป เว้นทวารหนักและทวารเบาของทั้ง ๒ คน ต้องอาบัติทุกกฏกับถุลลัจจัย ฯลฯ

เหนือรากขวัญและใต้เข่า

(๑) เป็นหญิง (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นหญิงและมีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูด ชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงถึงอวัยวะเบื้องบนเหนือรากขวัญขึ้นไป อวัยวะเบื้องต่ำใต้เข่าลงมาของหญิง ต้องอาบัติทุกกฏ

(๑) เป็นบัณเฑาะก์ (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นหญิง ฯลฯ (๑) เป็นชาย (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นหญิง ฯลฯ (๑) สัตว์ดิรัจฉาน (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นหญิง ฯลฯ ต้องอาบัติทุกกฏ

(๑) เป็นหญิง ๒ คน (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นหญิงทั้ง ๒ คนและมีความ กำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงถึงอวัยวะเบื้องบน เหนือรากขวัญขึ้นไป อวัยวะเบื้องต่ำใต้เข่าลงมาของหญิงทั้ง ๒ คน ต้องอาบัติทุกกฏ ๒ ตัว ฯลฯ

(๑) เป็นหญิงและบัณเฑาะก์ (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นหญิงทั้ง ๒ คนและมี ความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงถึงอวัยวะเบื้อง บนเหนือรากขวัญขึ้นไป อวัยวะเบื้องต่ำใต้เข่าลงมาของทั้ง ๒ คน ต้องอาบัติทุกกฏ ๒ ตัว ฯลฯ

พูดพาดพิงถึงของที่เนื่องด้วยกาย

(๑) เป็นหญิง (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นหญิงและมีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูด ชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงถึงของที่เนื่องด้วยกายของหญิง ต้องอาบัติ ทุกกฏ

(๑) เป็นบัณเฑาะก์ ฯลฯ (๑) เป็นชาย ฯลฯ (๑) เป็นสัตว์ดิรัจฉาน ฯลฯ ต้องอาบัติทุกกฏ

(๑) เป็นหญิง ๒ คน (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นหญิงทั้ง ๒ คนและมีความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงถึงของที่เนื่องด้วยกายของหญิงทั้ง ๒ คน ต้องอาบัติทุกกฏ ๒ ตัว ฯลฯ

(๑) เป็นหญิงและบัณเฑาะก์ (๒) ภิกษุสำคัญว่าเป็นหญิงทั้ง ๒ คนและมี ความกำหนัด (๓) ภิกษุพูดชมบ้าง พูดติบ้าง ฯลฯ ด่าบ้าง พาดพิงถึงของที่เนื่อง ด้วยกายของทั้ง ๒ ต้องอาบัติทุกกฏ ๒ ตัว ฯลฯ

อนาปตฺติ อตฺถปุเรกฺขารสฺส ธมฺมปุเรกฺขารสฺส อนุสาสนีปุเรกฺขารสฺส อุมฺมตฺตกสฺส อาทิกมฺมิกสฺสาติ. _________ วินีตวตฺถุอุทฺทานคาถา

“โลหิตกํ กกฺกสากิณฺณํ ขรํ ทีฆญฺจ วาปิตํ

กจฺจิ สํสีทติ (๑) มคฺโค ? สทฺธา ทาเนน กมฺมุนา”ติ.

อนาปัตติวาร

ภิกษุต่อไปนี้ไม่ต้องอาบัติ คือ

๑. ภิกษุมุ่งอรรถะ

๒. ภิกษุมุ่งธรรม

๓. ภิกษุมุ่งพร่ำสอน

๔. ภิกษุวิกลจริต

๕. ภิกษุต้นบัญญัติ

คาถารวมวินีตวัตถุ

เรื่องที่ทรงวินิจฉัยแล้ว

เรื่องผ้ากัมพลสีแดง ๑ เรื่อง เรื่องผ้ากำพลขนแข็ง ๑ เรื่อง

เรื่องผ้ากัมพลขนยุ่งเหยิง ๑ เรื่อง เรื่องผ้ากัมพลขนหยาบ ๑ เรื่อง

เรื่องผ้าห่มขนยาว ๑ เรื่อง เรื่องนาหว่าน ๑ เรื่อง

เรื่องหนทางราบเรียบ ๑ เรื่อง เรื่องมีศรัทธา ๑ เรื่อง

เรื่องให้ทาน ๑ เรื่อง เรื่องทำงาน ๓ เรื่อง

วินีตวตฺถุ เตน โข ปน สมเยน อญฺญตรา อิตฺถี นวรตฺตํ กมฺพลํ ปารุตา โหติ. อญฺญตโร ภิกฺขุ สารตฺโต ตํ อิตฺถึ เอตทโวจ “โลหิตํ โข เต ภคินี”ติ. สา น ปฏิวิชานิ, “อามอยฺย นวรตฺโต กมฺพโล”ติ. ตสฺส กุกฺกุจฺจํ อโหสิ “กจฺจิ นุ โข อหํ สํฆาทิเสสํ อาปตฺตึ อาปนฺโน”ติ. ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสิ. “อนาปตฺติ ภิกฺขุ สํฆาทิเสสสฺส, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺสา”ติ. (๑)

เตน โข ปน สมเยน อญฺญตรา อิตฺถี กกฺกสกมฺพลํ (๑) ปารุตา โหติ. อญฺญตโร ภิกฺขุ สารตฺโต ตํ อิตฺถึ เอตทโวจ “กกฺกสโลมํ โข เต ภคินี”ติ. สา น ปฏิวิชานิ, “อาม อยฺย กกฺกสกมฺพโล”ติ. ตสฺส กุกฺกุจฺจํ อโหสิ ฯเปฯ “อนาปตฺติ ภิกฺขุ สํฆาทิเสสสฺส, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺสา”ติ. (๒) เตน โข ปน สมเยน อญฺญตรา อิตฺถี นวาวุตํ (๒) กมฺพลํ ปารุตา โหติ อญฺญตโร ภิกฺขุ สารตฺโต ตํ อิตฺถึ เอตทโวจ “อากิณฺณโลมํ โข เต ภคินี”ติ. สา น ปฏิวิชานิ, “อาม อยฺย นวาวุโต (๓) กมฺพโล”ติ. ตสฺส กุกฺกุจฺจํ อโหสิ ฯเปฯ “อนาปตฺติ ภิกฺขุ สํฆาทิเสสสฺส, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺสา”ติ. (๓)

เตน โข ปน สมเยน อญฺญตรา อิตฺถี ขรกมฺพลํ ปารุตา โหติ. อญฺญตโร ภิกฺขุ สารตฺโต ตํ อิตฺถึ เอตทโวจ “ขรโลมํ โข เต ภคินี”ติ. สา น ปฏิวิชานิ, “อาม อยฺย ขรกมฺพลโก”ติ. ตสฺส กุกฺกุจฺจํ อโหสิ ฯเปฯ “อนาปตฺติ ภิกฺขุ สํฆาทิเสสสฺส, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺสา”ติ. (๔)

เตน โข ปน สมเยน อญฺญตรา อิตฺถี ทีฆปาวารํ (๔) ปารุตา โหติ. อญฺญตโร ภิกฺขุ สารตฺโต ตํ อิตฺถึ เอตทโวจ “ทีฆโลมํ โข เต ภคินี”ติ. สา น ปฏิวิชานิ, “อาม อยฺย ทีฆปาวาโร”ติ. (๕) ตสฺส กุกฺกุจฺจํ อโหสิ ฯเปฯ “อนาปตฺติ ภิกฺขุ สํฆาทิเสสสฺส, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺสา”ติ. (๕)

วินีตวัตถุ

เรื่องผ้ากัมพลสีแดง ๑ เรื่อง

สมัยนั้น หญิงคนหนึ่งห่มผ้ากัมพลใหม่สีแดง ภิกษุรูปหนึ่งมีความ กำหนัด ได้กล่าวกับเธอว่า “น้องหญิง เธอมีสีแดงแท้” แต่นางไม่เข้าใจความหมาย จึงกล่าวว่า “ใช่เจ้าค่ะ พระคุณเจ้า ผ้ากัมพลใหม่สีแดง” ท่านเกิดความกังวลใจว่า เราต้องอาบัติสังฆาทิเสสหรือหนอ จึงนำเรื่องนี้ไปกราบทูลพระผู้มีพระภาคให้ทรงทราบ พระองค์ตรัสว่า “ภิกษุ เธอไม่ต้องอาบัติสังฆาทิเสส แต่ต้องอาบัติทุกกฏ” (เรื่องที่ ๑)

เรื่องผ้ากัมพลขนแข็ง ๑ เรื่อง

สมัยนั้น หญิงคนหนึ่งห่มผ้ากัมพลขนแข็ง ภิกษุรูปหนึ่งมีความกำหนัด ได้ กล่าวกับเธอว่า “น้องหญิง เธอมีขนแข็งแท้” แต่นางไม่เข้าใจความหมายจึงกล่าวว่า “ใช่เจ้าค่ะ พระคุณเจ้า ผ้ากัมพลขนแข็ง” ท่านเกิดความกังวลใจว่า เราต้องอาบัติ สังฆาทิเสสหรือหนอ จึงนำเรื่องนี้ไปกราบทูลพระผู้มีพระภาคให้ทรงทราบ พระองค์ ตรัสว่า “ภิกษุ เธอไม่ต้องอาบัติสังฆาทิเสส แต่ต้องอาบัติทุกกฏ” (เรื่องที่ ๒)

เรื่องผ้ากัมพลขนยุ่งเหยิง ๑ เรื่อง

สมัยนั้น หญิงคนหนึ่งห่มผ้ากัมพลซักใหม่ ภิกษุรูปหนึ่งมีความกำหนัด ได้ กล่าวกับเธอว่า “น้องหญิง เธอมีขนยุ่งเหยิง” แต่นางไม่เข้าใจความหมายจึงกล่าวว่า “ใช่เจ้าค่ะ พระคุณเจ้า ผ้ากัมพลขนยุ่งเหยิง” ท่านเกิดความกังวลใจว่า เราต้องอาบัติ สังฆาทิเสสหรือหนอ จึงนำเรื่องนี้ไปกราบทูลพระผู้มีพระภาคให้ทรงทราบ พระองค์ ตรัสว่า “ภิกษุ เธอไม่ต้องอาบัติสังฆาทิเสส แต่ต้องอาบัติทุกกฏ” (เรื่องที่ ๓)

เรื่องผ้ากัมพลขนหยาบ ๑ เรื่อง

สมัยนั้น หญิงคนหนึ่งห่มผ้ากัมพลขนหยาบ ภิกษุรูปหนึ่งมีความกำหนัด ได้ กล่าวกับเธอว่า “น้องหญิง เธอมีขนหยาบ” แต่นางไม่เข้าใจความหมายจึงกล่าวว่า “ใช่เจ้าค่ะ พระคุณเจ้า ผ้ากัมพลขนหยาบ” ท่านเกิดความกังวลใจว่า เราต้องอาบัติสังฆาทิเสสหรือหนอ จึงนำเรื่องนี้ไปกราบทูลพระผู้มีพระภาคให้ทรงทราบ พระองค์ ตรัสว่า “ภิกษุ เธอไม่ต้องอาบัติสังฆาทิเสส แต่ต้องอาบัติทุกกฏ” (เรื่องที่ ๔)

เรื่องผ้าห่มขนยาว ๑ เรื่อง

สมัยนั้น หญิงคนหนึ่งห่มผ้าห่มขนยาว ภิกษุรูปหนึ่งมีความกำหนัด ได้กล่าว กับเธอว่า “น้องหญิง เธอมีขนยาว” แต่นางไม่เข้าใจความหมายจึงกล่าวว่า “ใช่เจ้าค่ะ พระคุณเจ้า ผ้าห่มขนยาว” ท่านเกิดความกังวลใจว่า เราต้องอาบัติสังฆาทิเสสหรือ หนอ จึงนำเรื่องนี้ไปกราบทูลพระผู้มีพระภาคให้ทรงทราบ พระองค์ตรัสว่า “ภิกษุ เธอไม่ต้องอาบัติสังฆาทิเสส แต่ต้องอาบัติทุกกฏ” (เรื่องที่ ๕)

เตน โข ปน สมเยน อญฺญตรา อิตฺถี เขตฺตํ วปาเปตฺวา อาคจฺฉติ. อญฺญตโร ภิกฺขุ สารตฺโต ตํ อิตฺถึ เอตทโวจ “วาปิตํ โข เต ภคินี”ติ. สา น ปฏิวิชานิ, “อาม อยฺย, โน จ โข ปฏิวุตฺตนฺ”ติ. ตสฺส กุกฺกุจฺจํ อโหสิ ฯเปฯ “อนาปตฺติ ภิกฺขุ สํฆาทิเสสสฺส, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺสา”ติ. (๖)

เตน โข ปน สมเยน อญฺญตโร ภิกฺขุ ปริพฺพาชิกํ ปฏิปเถ ปสฺสิตฺวา สารตฺโต ตํ ปริพฺพาชิกํ เอตทโวจ “กจฺจิ ภคินิ เต มคฺโค สํสีทตี”ติ. (๑) สา น ปฏิวิชานิ, “อาม ภิกฺขุ ปฏิปชฺชิสฺสสี”ติ. ตสฺส กุกฺกุจฺจํ อโหสิ ฯเปฯ “อนาปตฺติ ภิกฺขุ สํฆาทิเสสสฺส, อาปตฺติ ถุลฺลจฺจยสฺสา”ติ. (๗)

เตน โข ปน สมเยน อญฺญตโร ภิกฺขุ สารตฺโต อญฺญตรํ อิตฺถึ เอตทโวจ “สทฺธาสิ ตฺวํ ภคินิ; อปิจ ยํ สามิกสฺส เทสิ, ตํ นมฺหากํ เทสี”ติ. “กึ ภนฺเต”ติ. “เมถุนธมฺมนฺ”ติ. ตสฺส กุกฺกุจฺจํ อโหสิ ฯเปฯ “อาปตฺตึ ตฺวํ ภิกฺขุ อาปนฺโน สํฆาทิเสสนฺ”ติ. (๘)

เตน โข ปน สมเยน อญฺญตโร ภิกฺขุ สารตฺโต อญฺญตรํ อิตฺถึ เอตทโวจ “สทฺธาสิ ตฺวํ ภคินิ; อปิจ ยํ อคฺคทานํ, ตํ นมฺหากํ เทสี”ติ “กึ ภนฺเต อคฺคทานนฺ”ติ. “เมถุนธมฺมนฺ”ติ. ตสฺส กุกฺกุจฺจํ อโหสิ ฯเปฯ “อาปตฺตึ ตฺวํ ภิกฺขุ อาปนฺโน สํฆาทิเสสนฺ”ติ. (๙)

เตน โข ปน สมเยน อญฺญตรา อิตฺถี กมฺมํ กโรติ. อญฺญตโร ภิกฺขุ สารตฺโต ตํ อิตฺถึ เอตทโวจ “ติฏฺฐ ภคินิ, อหํ กริสฺสามี”ติ. สา น ปฏิวิชานิ. ตสฺส กุกฺกุจฺจํ อโหสิ ฯเปฯ “อนาปตฺติ ภิกฺขุ สํฆาทิเสสสฺส, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺสา”ติ.(๑๐)

เตน โข ปน สมเยน อญฺญตรา อิตฺถี กมฺมํ กโรติ. ภิกฺขุ สารตฺโต ตํ อิตฺถึ เอตทโวจ “นิสีท ภคินิ, อหํ กริสฺสามี”ติ. สา น ปฏิวิชานิ. ตสฺส กุกฺกุจฺจํ อโหสิ ฯเปฯ “อนาปตฺติ ภิกฺขุ สํฆาทิเสสสฺส, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺสา”ติ. (๑๑)

เตน โข ปน สมเยน อญฺญตรา อิตฺถี กมฺมํ กโรติ. อญฺญตโร ภิกฺขุ สารตฺโต ตํ อิตฺถึ เอตทโวจ “นิปชฺช ภคินิ, อหํ กริสฺสามี”ติ. สา น ปฏิวิชานิ. ตสฺส กุกฺกุจฺจํ อโหสิ ฯเปฯ “อนาปตฺติ ภิกฺขุ สํฆาทิเสสสฺส, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺสา”ติ. (๑๒) ทุฏฺฐุลฺลวาจาสิกฺขาปทํ นิฏฺฐิตํ ตติยํ

เรื่องนาหว่าน ๑ เรื่อง

สมัยนั้น หญิงคนหนึ่งหว่านนาแล้วเดินมา ภิกษุรูปหนึ่งมีความ กำหนัด ได้กล่าวกับเธอว่า “น้องหญิง เธอหว่านเสร็จแล้วหรือ” แต่นางไม่เข้าใจ ความหมายจึงกล่าวว่า “ใช่เจ้าค่ะ พระคุณเจ้า หว่านเสร็จแล้วแต่ยังมิได้ไถกลบ” ท่านเกิดความกังวลใจว่า เราต้องอาบัติสังฆาทิเสสหรือหนอ จึงนำเรื่องนี้ไปกราบทูล พระผู้มีพระภาคให้ทรงทราบ พระองค์ตรัสว่า “ภิกษุ เธอไม่ต้องอาบัติสังฆาทิเสส แต่ต้องอาบัติทุกกฏ” (เรื่องที่ ๖)

เรื่องหนทางราบเรียบ ๑ เรื่อง

สมัยนั้น ภิกษุรูปหนึ่งพบนางปริพาชิกาเดินสวนทางมา มีความกำหนัด ได้ กล่าวกับเธอว่า “น้องหญิง ทางของเธอราบเรียบหรือ” แต่นางไม่เข้าใจความหมาย จึงกล่าวว่า “เจ้าค่ะ นิมนต์พระคุณเจ้าเดินไปเถิด” ท่านเกิดความกังวลใจว่า เราต้อง อาบัติสังฆาทิเสสหรือหนอ จึงนำเรื่องนี้ไปกราบทูลพระผู้มีพระภาคให้ทรงทราบ พระองค์ตรัสว่า “ภิกษุ เธอไม่ต้องอาบัติสังฆาทิเสส แต่ต้องอาบัติทุกกฏ” (เรื่องที่ ๗)

เรื่องมีศรัทธา ๑ เรื่อง

สมัยนั้น ภิกษุรูปหนึ่งมีความกำหนัด ได้กล่าวกับหญิงคนหนึ่งว่า “น้องหญิง เธอเป็นคนมีศรัทธา จะถวายสิ่งที่เธอให้แก่สามีแก่พวกอาตมาบ้างไม่ได้หรือ” “อะไรเจ้าค่ะ” ภิกษุนั้นตอบว่า“เมถุนธรรม” แล้วเกิดความกังวลใจว่า เราต้องอาบัติ สังฆาทิเสสหรือหนอ จึงนำเรื่องนี้ไปกราบทูลพระผู้มีพระภาคให้ทรงทราบ พระองค์ ตรัสว่า “ภิกษุ เธอต้องอาบัติสังฆาทิเสส” (เรื่องที่ ๘)

เรื่องให้ทาน ๑ เรื่อง

สมัยนั้น ภิกษุรูปหนึ่งมีความกำหนัด ได้กล่าวกับหญิงคนหนึ่งว่า “น้องหญิง เธอเป็นคนมีศรัทธา จะถวายทานอันเลิศแก่พวกอาตมาบ้างไม่ได้หรือ” “อะไร เจ้าค่ะ” ภิกษุนั้นตอบว่า “เมถุนธรรม” แล้วเกิดความกังวลใจว่า เราต้องอาบัติ สังฆาทิเสสหรือหนอ จึงนำเรื่องนี้ไปกราบทูลพระผู้มีพระภาคให้ทรงทราบ พระองค์ ตรัสว่า “ภิกษุ เธอต้องอาบัติสังฆาทิเสส” (เรื่องที่ ๙)

เรื่องทำงาน ๓ เรื่อง

สมัยนั้น หญิงคนหนึ่งกำลังทำงานอยู่ ภิกษุรูปหนึ่งมีความกำหนัด ได้กล่าว กับเธอว่า “น้องหญิง หยุดเถิด อาตมาจักช่วยทำ” แต่นางไม่รู้ความหมาย ท่านเกิด ความกังวลใจว่า เราต้องอาบัติสังฆาทิเสสหรือหนอ จึงนำเรื่องนี้ไปกราบทูลพระผู้มี พระภาคให้ทรงทราบ พระองค์ตรัสว่า “ภิกษุ เธอไม่ต้องอาบัติสังฆาทิเสส แต่ต้อง อาบัติทุกกฏ” (เรื่องที่ ๑๐)สมัยนั้น หญิงคนหนึ่งกำลังทำงานอยู่ ภิกษุรูปหนึ่งมีความกำหนัด ได้กล่าว กับเธอว่า “น้องหญิง นั่งเถิด อาตมาจักช่วยทำ” แต่นางไม่รู้ความหมาย ท่านเกิด ความกังวลใจว่า เราต้องอาบัติสังฆาทิเสสหรือหนอ จึงนำเรื่องนี้ไปกราบทูลพระผู้มี พระภาคให้ทรงทราบ พระองค์ตรัสว่า “ภิกษุ เธอไม่ต้องอาบัติสังฆาทิเสส แต่ต้อง อาบัติทุกกฏ” (เรื่องที่ ๑๑)สมัยนั้น หญิงคนหนึ่งกำลังทำงานอยู่ ภิกษุรูปหนึ่งมีความกำหนัด ได้กล่าว กับเธอว่า “น้องหญิง นอนพักเถิด อาตมาจักช่วยทำ” แต่นางไม่รู้ความหมาย ท่าน เกิดความกังวลใจว่า เราต้องอาบัติสังฆาทิเสสหรือหนอ จึงนำเรื่องนี้ไปกราบทูลพระ ผู้มีพระภาคให้ทรงทราบ พระองค์ตรัสว่า “ภิกษุ เธอไม่ต้องอาบัติสังฆาทิเสส แต่ ต้องอาบัติทุกกฏ” (เรื่องที่ ๑๒)

ทุฏฐุลลวาจาสิกขาบทที่ ๓ จบ