เรื่องลิงตัวเมีย เล่ม ๑

เรื่องภิกษุเสพเมถุนกับลิงเพศเมีย

{๒๑} [๔๐] ก็โดยสมัยนั้นแล ภิกษุรูปหนึ่งเอาเหยื่อล่อลิงเพศเมียในป่ามหาวัน ใกล้พระนครเวสาลี แล้วเสพเมถุนธรรมกับลิงเพศเมียนั้นเสมอ ต่อมาเวลาเช้า ภิกษุนั้นครองผ้าอันตรวาสกแล้วถือบาตรจีวรเข้าไปบิณฑบาตในพระนครเวสาลี

ครั้งนั้นแล ภิกษุหลายรูปเที่ยวจาริกไปตามเสนาสนะ เดินผ่านเข้าไปทางที่อยู่ของภิกษุนั้น ลิงเพศเมียนั้นแลเห็นภิกษุเหล่านั้นกำลังเดินมาแต่ไกล ครั้นแล้วได้เข้าไปหาภิกษุเหล่านั้น แล้วได้ส่ายสะเอวบ้าง โก่งหางบ้าง แอ่นตะโพกบ้าง ทำนิมิตบ้าง ข้างหน้าภิกษุเหล่านั้น จึงถูกภิกษุเหล่านั้นสันนิษฐานว่า “ภิกษุเจ้าถิ่นคงจะเสพเมถุนธรรมกับลิงเพศเมียนี้แน่ ไม่ต้องสงสัย” แล้วแอบอยู่ ณ ที่กำบังแห่งหนึ่ง ฝ่ายภิกษุเจ้าถิ่นเที่ยวบิณฑบาตในพระนครเวสาลีถือบิณฑบาตกลับมาแล้ว[๔๑] ทีนั้น ลิงเพศเมียนั้นได้เข้าไปหาภิกษุเจ้าถิ่นนั้น ครั้นภิกษุเจ้าถิ่นฉันบิณฑบาตนั้นส่วนหนึ่งแล้วได้แบ่งให้มันส่วนหนึ่ง เมื่อมันกินอาหารส่วนนั้นแล้วได้แอ่นตะโพกให้ ถึงภิกษุนั้นก็เสพเมถุนธรรมกับมัน

ทันใด ภิกษุเหล่านั้นได้กล่าวกะภิกษุนั้นว่า “อาวุโส พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงบัญญัติสิกขาบทไว้แล้ว มิใช่หรือ เหตุไร คุณจึงได้เสพเมถุนธรรมกับลิงเพศเมียนี้เล่า”

ภิกษุนั้นค้านว่า “จริงอยู่ ท่านทั้งหลาย พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงบัญญัติสิกขาบทไว้แล้ว แต่พระบัญญัตินั้นเฉพาะหญิงมนุษย์ ไม่เกี่ยวถึงสัตว์ดิรัจฉานตัวเมีย”

“อาวุโส พระบัญญัตินั้นย่อมเป็นเหมือนกันทั้งนั้น มิใช่หรือ การกระทำของคุณนั่นไม่เหมาะ ไม่สม ไม่ควร ไม่ใช่กิจของสมณะ ใช้ไม่ได้

ไม่ควรทำ คุณบวชในธรรมวินัยที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ดีแล้วอย่างนี้ ไฉนจึงไม่สามารถประพฤติพรหมจรรย์ให้บริบูรณ์บริสุทธิ์ได้ตลอดชีวิตเล่า

อาวุโส พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงธรรมไว้โดยอเนกปริยายเพื่อความคลายกำหนัด มิใช่เพื่อมีความกำหนัด เพื่อความพราก มีใช่เพื่อความประกอบ เพื่อความไม่ถือมั่น มิใช่เพื่อความถือมั่น มิใช่หรือ ... พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสสอนถึงการละกาม การกำหนดรู้ความสำคัญในกาม การกำจัดความกระหายในกาม การเพิกถอนความตรึกอันเกี่ยวด้วยกาม การระงับความกลัดกลุ้มเพราะกามไว้แล้วโดยอเนกปริยาย มิใช่หรืออาวุโส บาปกรรมของคุณนั่นไม่เป็นไปเพื่อความเลื่อมใสของปวงชนที่ยังไม่เลื่อมใสหรือเพื่อความเลื่อมใสยิ่งขึ้นของปวงชนที่เลื่อมใสแล้ว โดยที่แท้ปาปกรรมของคุณนั่นกลับจะเป็นไปเพื่อความไม่เลื่อมใสของปวงชนที่ยังไม่เลื่อมใสและเพื่อความกลายเป็นอื่นไปของปวงชนบางพวกที่เลื่อมใสแล้ว”

ภิกษุเหล่านั้นตำหนิภิกษุนั้นโดยอเนกปริยายดังนี้แล้ว ได้กราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า

ทรงประชุมสงฆ์บัญญัติพระอนุบัญญัติ

{๒๒} [๔๒] ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้ารับสั่งให้ประชุมภิกษุสงฆ์ในเพราะเหตุเป็นเค้ามูลนั้น ในเพราะเหตุแรกเกิดนั้น แล้วทรงสอบถามภิกษุนั้นว่า “ดูก่อนภิกษุ ทราบว่าเธอเสพเมถุนธรรมกับลิงเพศเมีย จริงหรือ”

ภิกษุนั้นทูลรับว่า “จริง พระพุทธเจ้าข้า”

พระผู้มีพระภาคพุทธเจ้าทรงตำหนิว่า “ดูก่อนโมฆบุรุษ การกระทำ ของเธอนั่นไม่เหมาะ ไม่สม ไม่ควร ไม่ใช่กิจของสมณะ ใช้ไม่ได้ ไม่ควรทำ

เธอบวชในธรรมวินัยที่เรากล่าวไว้ดีแล้วอย่างนี้ ไฉนจึงไม่สามารถประพฤติพรหมจรรย์ให้บริบูรณ์บริสุทธิ์ได้ตลอดชีวิตเล่า

ดูก่อนโมฆบุรุษ เราแสดงธรรมไว้โดยอเนกปริยายเพื่อคลายความกำหนัด มิใช่เพื่อมีความกำหนัด เพื่อความพราก มิใช่เพื่อความประกอบ เพื่อความไม่ถือมั่น มิใช่เพื่อความถือมั่น มิใช่หรือ ... เราได้สอนถึงการละกาม การกำหนดรู้ความสำคัญในกาม การกำจัดความกระหายในกาม การเพิกถอนความตรึกอันเกี่ยวด้วยกาม การระงับความกลัดกลุ้มเพราะกามไว้แล้วโดยอเนกปริยาย มิใช่หรือดูก่อนโมฆบุรุษ เธอสอดองค์กำเนิดเข้าไปในปากอสรพิษที่มีพิษร้ายยังดีกว่า แต่สอดองค์กำเนิดเข้าไปในองค์กำเนิดของลิงเพศเมียไม่ดีเลย เธอสอดองค์กำเนิดเข้าไปในปากงูเห่ายังดีกว่า แต่สอดองค์กำเนิดเข้าไปในองค์กำเนิดของลิงเพศเมียไม่ดีเลย

เธอสอดองค์กำเนิดเข้าไปในหลุมถ่านที่ไฟติดลุกโชนโชติช่วงยังดีกว่า แต่สอดองค์กำเนิดเข้าไปในองค์กำเนิดของลิงเพศเมียไม่ดีเลยข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะบุคคลผู้สอดองค์กำเนิดเข้าไปในปากอสรพิษเป็นต้นนั้นพึงถึงความตายหรือความทุกข์เพียงแค่ตายซึ่งมีการกระทำนั้นเป็นเหตุ แต่หลังจากตายไป เขาไม่ต้องเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก ส่วนบุคคลผู้สอดองค์กำเนิดเข้าไปในองค์กำเนิดของลิงเพศเมียนั้น หลังจากตายไป ต้องเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก ซึ่งมีการกระทำนั้นเป็นเหตุดูก่อนโมฆบุรุษ ในข้อที่เธอได้ต้องอสัทธรรมอันเป็นเรื่องของชาวบ้าน เป็นธรรมดาของคนชั้นตํ่า เป็นเรื่องชั่วหยาบ มีน้ำเป็นที่สุด ทำกันในที่ลับตา เฉพาะคนสองคน ปฏิบัติกันเป็นคู่ ๆ นั้น การกระทำของเธอนั่นไม่เป็นไปเพื่อความเลื่อมใสของปวงชนที่ยังไม่เลื่อมใสหรือเพื่อความเลื่อมใสยิ่งขึ้นของปวงชนที่เลื่อมใสแล้ว โดยที่แท้ การกระทำของเธอนั่นเป็นไปเพื่อ

ความไม่เลื่อมใสของปวงชนที่ยังไม่เลื่อมใสและเพื่อความกลายเป็นอื่นไปของปวงชนบางพวกที่เลื่อมใสแล้ว”

ครั้นพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงตำหนิภิกษุนั้นโดยอเนกปริยายดังนี้แล้ว ได้ตรัสโทษแห่งความเป็นคนเลี้ยงยาก ความเป็นคนบำรุงยาก ... “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็แลพวกเธอพึงยกสิกขาบทนี้ขึ้นแสดงอย่างนี้ว่า

พระอนุบัญญัติ ๑

อนึ่ง ภิกษุใดเสพเมถุนธรรมโดยที่สุดแม้กับสัตว์ดิรัจฉานเพศเมีย เป็นปาราชิก หาสังวาสมิได้

ก็สิกขาบทนี้ย่อมเป็นอันพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงบัญญัติแล้วแก่ภิกษุทั้งหลายด้วยประการฉะนี้

จบ เรื่องภิกษุเสพเมถุนกับลิงเพศเมีย

สันถตภาณวาร

เรื่องภิกษุวัชชีบุตร

{๒๓} [๔๓] ก็โดยสมัยนั้นแล ภิกษุวัชชีบุตรชาวพระนครเวสาลีหลายรูป ฉันอาหารพอแก่ความต้องการ จำวัดพอแก่ความต้องการ สรงนํ้าพอแก่ความต้องการ ครั้นแล้วทำในใจไม่แยบคาย ไม่บอกคืนสิกขา ไม่ทำความเป็นผู้ทุรพลให้แจ้ง พากันเสพเมถุนธรรม สมัยต่อมา พวกภิกษุวัชชีบุตร