พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ ปาราชิกกัณฑ์ · ตติยปาราชิกสิกขาบท
อนาปัตติวาร เล่ม ๑
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๐๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๖ ในตติยปาราชิกสิกขาบทมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
อนาปัตติวาร
พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ ปาราชิกกัณฑ์ ตติยปาราชิกสิกขาบท อนาปัตติวาร (ฉบับหลวง เล่ม ๑ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๑ หน้า ๑๐๔–๑๐๕ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๑ หน้า ๑๕๐–๑๕๐
อนาปตฺติ อสญฺจิจฺจ อชานนฺตสฺส นมรณาธิปฺปายสฺส อุมฺมตฺตกสฺส ขิตฺตจิตฺตสฺส เวทนาฏฺฏสฺส (๑) อาทิกมฺมิกสฺสาติ. มนุสฺสวิคฺคหปาราชิกมฺหิ ปฐมภาณวารํ นิฏฺฐิตํ. _________ วินีตวตฺถุอุทฺทานคาถา
- ๑อิ. ฉ. ‘ขิตฺตจิตฺตสฺส เวทนาฏฺฏสฺสา’ติ อิทํ นตฺถิ
ภิกษุต่อไปนี้ไม่ต้องอาบัติ คือ
๑. ภิกษุไม่จงใจ
๒. ภิกษุไม่รู้
๓. ภิกษุไม่มีความประสงค์จะฆ่า
๔. ภิกษุวิกลจริต
๕. ภิกษุมีจิตฟุ้งซ่าน
๖. ภิกษุกระสับกระส่ายเพราะเวทนา
๗. ภิกษุต้นบัญญัติ
ปฐมภาณวาร ในมนุสสวิคคหปาราชิก จบ
จบ อนาปัตติวาร