พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ ปาจิตติยกัณฑ์ · สัปปาณกวรรค
สิกขาบทที่ ๘ เรื่องพระอริฏฐะ มิจฉาทิฏฐิ เล่ม ๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๖๖๒–๖๖๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๐ ในสัปปาณกวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ ปาจิตติยกัณฑ์ สัปปาณกวรรค สิกขาบทที่ ๘ เรื่องพระอริฏฐะ มิจฉาทิฏฐิ (ฉบับหลวง เล่ม ๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒ หน้า ๖๒๑–๖๒๘
อนาปัตติวาร
{๖๖๑} [๔๑๖] ภิกษุมิได้ชักชวนกันไป ๑ มาตุคามชักชวน ภิกษุมิได้ชักชวน ๑ ไปผิดนัด ๑ ในคราวมีอันตราย ๑ ภิกษุผู้วิกลจริต ๑ ภิกษุผู้เป็นต้นบัญญัติ ๑ ภิกษุเหล่านี้ไม่ต้องอาบัติแล
จบ สังวิธานสิกขาบทที่ ๗
๘. อริฏฐสิกขาบท
ว่าด้วยพระอริฏฐะกล่าวตู่พระพุทธเจ้า
เรื่องพระอริฏฐะ
{๖๖๒} [๔๑๗] โดยสมัยนั้น พระผู้มีพระภาคพุทธเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้น พระอริฏฐะผู้มีบรรพบุรุษเป็นพรานแร้ง ได้เกิดมีทิฏฐิอันชั่วช้าเห็นปานนี้ขึ้นว่า “เรารู้ทั่วถึงธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงแล้ว อย่างที่ธรรมทั้งหลาย ที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่าเป็นธรรมทำอันตราย ก็ไม่อาจทำอันตรายแก่ผู้เสพได้จริง”
- ๑มีบรรพบุรุษเป็นพรานแร้ง หมายถึงเกิดในตระกูลพรานฆ่านกแร้ง (นัย วิ.อ. ๒/๔๑๘)
- ๒ธรรมทำอันตราย หมายถึงธรรมที่ทำให้ไปเกิดในสวรรค์ไม่ได้หรือทำให้บรรลุมรรคผลไม่ได้ ซึ่งเรียกว่า อันตรายิกธรรม มี ๕ อย่าง คือ (๑) อัตรายิกธรรมคือกรรม ได้แก่ อนันตริยกรรม ๕ และการประทุษร้ายทางเพศต่อภิกษุณี (ไม่ห้ามสวรรค์) (๒) อันตรายิกธรรมคือกิเลส ได้แก่ นิยตมิจฉาทิฏฐิ (๓) อันตรายิกธรรมคือวิบาก ได้แก่ การเกิดเป็นบัณเฑาะก์ สัตว์ดิรัจฉาน อุภโตพยัญชนก (คนสองเพศ) (๔) อันตรายิกธรรมคือการว่าร้ายพระอริยเจ้า ซึ่งจะพ้นอันตราย ได้ก็ต่อเมื่อขอขมาโทษท่าน (๕) อันตรายิกธรรมคือการล่วงละเมิดพระพุทธบัญญัติ ได้แก่ การจงใจล่วงละเมิดอาบัติ ๗ กอง พระอริฏฐะแม้จะเป็นพหูสูต เป็นพระธรรมกถึก แต่ไม่ฉลาดในพระวินัย รู้เฉพาะอันตรายิกธรรม ๔ ข้อข้างต้น ไม่รู้ข้อที่ ๕ จึงมีความเห็นขัดแย้งกับพระสัพพัญญุตญาณของพระพุทธเจ้าในทำนองว่าพวกคฤหัสถ์ที่เป็นพระโสดาบันยังเสพกามได้ พวกภิกษุเสพกามก็ไม่น่าจะมีโทษปรับอาบัติปาราชิก ดังนี้เป็นต้น (นัย วิ.อ. ๒/๔๑๘-๙)
ภิกษุจำนวนมากได้ทราบข่าวว่า พระอริฏฐะผู้มีบรรพบุรุษเป็นพรานแร้งได้เกิดมีทิฏฐิอันชั่วช้าเห็นปานนี้ขึ้นว่า “เรารู้ทั่วถึงธรรมทั้งหลายที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงแล้ว อย่างที่ธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่าเป็นธรรมทำอันตราย ก็ไม่อาจทำอันตรายแก่ผู้เสพได้จริง” จึงพากันเข้าไปหาพระอริฏฐะผู้มีบรรพบุรุษเป็นพรานแร้งถึงที่อยู่ ครั้นแล้วได้ถามว่า “ท่านอริฏฐะ ข่าวว่าท่านเกิดมีทิฏฐิอันชั่วช้าเห็นปานนี้ขึ้นว่า ‘เรารู้ทั่วถึงธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงแล้ว อย่างที่ธรรมทั้งหลายที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่าเป็นธรรมทำอันตราย ก็ไม่อาจทำอันตรายแก่ผู้เสพได้จริง’ ดังนี้ จริงหรือ”
“จริงอย่างว่านั้นแล อาวุโสทั้งหลาย ผมรู้ทั่วถึงธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงแล้ว อย่างที่ธรรมทั้งหลายที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่าเป็นธรรมทำอันตราย ก็ไม่อาจทำอันตรายแก่ผู้เสพได้จริง”
“ท่านอริฏฐะ ท่านอย่าได้พูดอย่างนั้น ท่านอย่าได้กล่าวตู่พระผู้มีพระภาคเจ้า การกล่าวตู่พระผู้มีพระภาคเจ้าไม่ดีแน่ พระผู้มีพระภาคเจ้าไม่ได้ตรัสอย่างนั้นเลย พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสธรรมที่ทำอันตรายไว้โดยอเนกปริยาย ก็แลธรรมเหล่านั้นอาจทำอันตรายแก่ผู้เสพได้จริง กามทั้งหลายพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่ามีความยินดีน้อย มีทุกข์มาก มีความคับแค้นมาก ในกามทั้งหลายนี้มีโทษมากยิ่งนัก กามทั้งหลายพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า เปรียบเหมือนร่างกระดูก มีทุกข์มาก มีความคับแค้นมาก ในกามทั้งหลายนี้มีโทษมากยิ่งนัก กามทั้งหลายพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่าเปรียบเหมือนชิ้นเนื้อ ... กามทั้งหลายพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่าเปรียบเหมือนคบหญ้า ... กามทั้งหลายพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่าเปรียบเหมือนหลุมถ่านเพลิง ... กามทั้งหลายพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่าเปรียบเหมือนความฝัน ... กามทั้งหลายพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่าเปรียบเหมือนของยืม ... กามทั้งหลายพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่าเปรียบเหมือนผลไม้ ... กามทั้งหลายพระผู้มีพระภาคเจ้า
ตรัสว่าเปรียบเหมือนเขียงสับเนื้อ ... กามทั้งหลายพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า เปรียบเหมือนแหลนหลาว ... กามทั้งหลายพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่าเปรียบ เหมือนศีรษะงู มีทุกข์มาก มีความคับแค้นมาก ในกามทั้งหลายนี้มีโทษ มากยิ่งนัก”
พระอริฏฐะผู้มีบรรพบุรุษเป็นพรานแร้งแม้ถูกภิกษุเหล่านั้นว่ากล่าวอยู่อย่างนี้ ก็ยังยึดถือทิฏฐิอันชั่วช้าเห็นปานนั้นอยู่อย่างเหนียวแน่นเหมือนเดิม ซํ้ายังกล่าวยืนยันว่า “ผมกล่าวอย่างนั้นจริง อาวุโสทั้งหลาย ผมรู้ทั่วถึงธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงแล้ว อย่างที่ธรรมทั้งหลายที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่าเป็นธรรมทำอันตราย ก็ไม่อาจทำอันตรายแก่ผู้เสพได้จริง”เมื่อภิกษุเหล่านั้นไม่อาจเปลื้องพระอริฏฐะผู้มีบรรพบุรุษเป็นพรานแร้ง จากทิฏฐิอันชั่วช้านั้นได้ จึงพากันเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้กราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า
ทรงประชุมสงฆ์บัญญัติสิกขาบท
ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้ารับสั่งให้ประชุมภิกษุสงฆ์ในเพราะเหตุเป็นเค้ามูลนั้น ในเพราะเหตุแรกเกิดนั้น แล้วทรงสอบถามพระอริฏฐะผู้มีบรรพบุรุษเป็นพรานแร้งว่า “ดูก่อนอริฏฐะ ทราบมาว่าเธอเกิดมีทิฏฐิ อันชั่วช้าเห็นปานนี้ขึ้นว่า ‘ข้าพเจ้ารู้ทั่วถึงธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงแล้ว อย่างที่ธรรมทั้งหลายที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่าเป็นธรรมทำอันตราย ก็ไม่อาจทำอันตรายแก่ผู้เสพได้จริง’ ดังนี้ จริงหรือ”พระอริฏฐะทูลรับว่า “เป็นจริงดังรับสั่ง พระพุทธเจ้าข้า ข้าพระองค์รู้ทั่วถึงธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงแล้ว อย่างที่ธรรมทั้งหลายที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่าเป็นธรรมทำอันตราย ก็ไม่อาจทำอันตรายแก่ผู้เสพได้จริง”
พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนโมฆบุรุษ เพราะเหตุไร เธอจึงเข้าใจธรรมที่เราแสดงแล้วอย่างนั้นเล่า ธรรมทำอันตรายเรากล่าวไว้โดยอเนกปริยายมิใช่หรือ ก็แลธรรมเหล่านั้นอาจทำอันตรายแก่ผู้เสพได้จริง กามทั้งหลายเรากล่าวว่ามีความยินดีน้อย มีทุกข์มาก มีความคับแค้นมาก ในกามทั้งหลายนี้มีโทษมากยิ่งนัก กามทั้งหลายเรากล่าวว่าเปรียบเหมือนร่างกระดูก ... กามทั้งหลายเรากล่าวว่าเปรียบเหมือนชิ้นเนื้อ ... กามทั้งหลายเรากล่าวว่าเปรียบเหมือนคบหญ้า ... กามทั้งหลายเรากล่าวว่าเปรียบเหมือนหลุมถ่านเพลิง ... กามทั้งหลายเรากล่าวว่าเปรียบเหมือนความฝัน ... กามทั้งหลายเรากล่าวว่าเปรียบเหมือนของยืม
... กามทั้งหลายเรากล่าวว่าเปรียบเหมือนผลไม้ ... กามทั้งหลายเรากล่าวว่าเปรียบเหมือนเขียงสับเนื้อ ... กามทั้งหลายเรากล่าวว่าเปรียบเหมือนแหลนหลาว ... กามทั้งหลายเรากล่าวว่าเปรียบเหมือนศีรษะงู มีทุกข์มาก มีความคับแค้นมาก ในกามทั้งหลายนี้มีโทษมากยิ่งนัก ดูก่อนโมฆบุรุษ เมื่อเป็นเช่นนั้น เธอชื่อว่ากล่าวตู่เราด้วย ทิฏฐิที่ตนยืดถือไว้ผิด ชื่อว่าทำลายตนเอง และชื่อว่าประสพสิ่งที่ไม่เป็นบุญเป็นอันมาก เพราะข้อนั้นแหละจักเป็นไปเพื่อความไม่เกื้อกูล เพื่อผลเป็นทุกข์แก่เธอตลอดกาลนาน การกระทำของเธอนั่นไม่เป็นไปเพื่อความเลื่อมใสของปวงชนที่ยังไม่เลื่อมใสหรือเพื่อความเลื่อมใสยิ่งขึ้นของปวงชนที่ป เลื่อมใสแล้ว ...
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็แลพวกเธอพึงยกสิกขาบทนี้ขึ้นแสดงอย่างนี้ว่า
พระพุทธบัญญัติ
[๔๑๘] อนึ่ง ภิกษุใดกล่าวอย่างนี้ว่า ‘ข้าพเจ้ารู้ทั่วถึงธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงแล้ว อย่างที่ธรรมทั้งหลายที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่าเป็นธรรมทำอันตราย ก็ไม่อาจทำอันตรายแก่ผู้เสพได้จริง’ ภิกษุนั้นอันภิกษุทั้งหลายพึงว่ากล่าวอย่างนี้ว่า ‘ท่านอย่าได้พูด
อย่างนั้น ท่านอย่าได้กล่าวตู่พระผู้มีพระภาคเจ้า การกล่าวตู่พระผู้มีพระภาคเจ้าไม่ดีแน่ พระผู้มีพระภาคเจ้าไม่ได้ตรัสอย่างนั้นเลย แน่ะเธอ พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสธรรมที่ทำอันตรายไว้โดยอเนกปริยาย ก็แลธรรมเหล่านั้นอาจทำอันตรายแก่ผู้เสพได้จริง’ และภิกษุนั้นอันภิกษุทั้งหลาย ว่ากล่าวอยู่อย่างนี้ยังยึดถืออยู่อย่างนั้นแล ภิกษุนั้นอันภิกษุทั้งหลายพึงสวดสมนุภาสน์กว่าจะครบสามจบ เพื่อให้สละทิฏฐินั้นเสีย หากเธอถูกสวดสมนุภาสน์กว่าจะครบสามจบอยู่ ยอมสละทิฏฐินั้นเสียได้ การสละได้อย่างนี้ นั่นเป็นการดี หากเธอไม่ยอมสละ เป็นปาจิตตีย์
สิกขาบทวิภังค์
{๖๖๓} [๔๑๙] คำว่า อนึ่ง ... ใด ความว่า ผู้ใด คือ ผู้เช่นใด ...
คำว่า ภิกษุ ความว่า ที่ชื่อว่าภิกษุ เพราะว่าเป็นผู้ขอ ... นี้ทรงประสงค์ว่า ‘ภิกษุ’ ในข้อความตอนนี้
คำว่า กล่าวอย่างนี้ ความว่า พูดอย่างนี้ว่า ‘ข้าพเจ้ารู้ทั่วถึงธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงแล้ว อย่างที่ธรรมทั้งหลายที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่าเป็นธรรมทำอันตราย ก็ไม่อาจทำอันตรายแก่ผู้เสพได้จริง’
{๖๖๔} คำว่า ภิกษุนั้น ได้แก่ ภิกษุผู้ที่พูดอย่างนี้
คำว่า อันภิกษุทั้งหลาย ได้แก่ ภิกษุพวกอื่น คือ ภิกษุพวกที่ได้เห็น ที่ได้ยินพึงว่ากล่าวว่า ‘ท่านอย่าได้พูดอย่างนั้น ท่านอย่าได้กล่าวตู่พระผู้มีพระภาคเจ้า การกล่าวตู่พระผู้มีพระภาคเจ้าไม่ดีแน่ พระผู้มีพระภาคเจ้าไม่ได้ตรัสอย่างนั้นเลย แน่ะเธอ พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสธรรมที่ทำอันตรายไว้โดยอเนกปริยาย ก็แลธรรมเหล่านั้นอาจทำอันตรายแก่ผู้เสพได้จริง’ พึงว่ากล่าวแม้ครั้งที่ ๒ พึงว่ากล่าวแม้ครั้งที่ ๓ ถ้าเธอสละได้ การสละได้อย่างนี้ นั่นเป็นการดี หากเธอไม่ยอมสละ ต้องอาบัติทุกกฏ
ภิกษุทั้งหลายทราบเรื่องแล้วไม่ว่ากล่าว ต้องอาบัติทุกกฏ
ภิกษุทั้งหลายพึงคุมตัวภิกษุนั้นมาที่ท่ามกลางสงฆ์แล้วพึงว่ากล่าวว่า ‘ท่านอย่าได้พูดอย่างนั้น ท่านอย่าได้กล่าวตู่พระผู้มีพระภาคเจ้า การกล่าวตู่พระผู้มีพระภาคเจ้าไม่ดีแน่ พระผู้มีพระภาคเจ้าไม่ได้ตรัสอย่างนั้นเลย แน่ะเธอ พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสธรรมที่ทำอันตรายไว้โดยอเนกปริยาย ก็แลธรรมเหล่านั้นอาจทำอันตรายแก่ผู้เสพได้จริง’ พึงว่ากล่าวแม้ครั้งที่ ๒ พึงว่ากล่าวแม้ครั้งที่ ๓ ถ้าเธอสละได้ การสละได้อย่างนี้ นั่นเป็นการดี หากเธอไม่ยอมสละ ต้องอาบัติทุกกฏ{๖๖๕} ภิกษุนั้นอันภิกษุทั้งหลายพึงสวดสมนุภาสน์ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็แลพึงสวดสมนุภาสน์อย่างนี้
ภิกษุผู้ฉลาดผู้สามารถรูปหนึ่งพึงประกาศให้สงฆ์ทราบด้วยญัตติ จตุตถกรรมวาจา ดังนี้
กรรมวาจาสวดสมนุภาสน์
[๔๒๐] ‘ท่านเจ้าข้า ขอสงฆ์จงฟังข้าพเจ้า ทิฏฐิอันชั่วช้าเห็นปานนี้ เกิดขึ้นแล้วแก่ภิกษุชื่อนี้ว่า ‘ข้าพเจ้ารู้ทั่วถึงธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงแล้ว อย่างที่ธรรมทั้งหลายที่ตรัสว่าเป็นธรรมทำอันตราย ก็ไม่อาจทำอันตรายแก่ผู้เสพได้จริง’ ภิกษุนั้นไม่สละทิฏฐินั้น ถ้าความพร้อมพรั่งของสงฆ์ถึงที่แล้ว สงฆ์พึงสวดประกาศห้ามภิกษุชื่อนี้เพื่อสละทิฏฐินั้น นี่เป็นญัตติท่านเจ้าข้า ขอสงฆ์จงฟังข้าพเจ้า ทิฏฐิอันชั่วช้าเห็นปานนี้เกิดขึ้นแล้วแก่ภิกษุชื่อนี้ว่า ‘ข้าพเจ้ารู้ทั่วถึงธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงแล้ว อย่างที่ธรรมทั้งหลายที่ตรัสว่าเป็นธรรมทำอันตราย ก็ไม่อาจทำ
- ๑สมนุภาสน์ หมายถึงการสวดประกาศห้ามไม่ให้ถือรั้นการอันมิชอบ ให้เลิกการกระทำนั้นเสีย
อันตรายแก่ผู้เสพได้จริง’ ภิกษุนั้นไม่สละทิฏฐินั้น สงฆ์สวดประกาศห้าม ภิกษุชื่อนี้เพื่อสละทิฏฐินั้น การสวดประกาศห้ามภิกษุชื่อนี้เพื่อสละทิฏฐินั้น ชอบใจแก่ท่านผู้ใด ท่านผู้นั้นพึงนิ่ง ไม่ชอบใจแก่ท่านผู้ใด ท่านผู้นั้นพึงทักท้วง
ข้าพเจ้ากล่าวความนี้แม้ครั้งที่ ๒ ...
ข้าพเจ้ากล่าวความนี้แม้ครั้งที่ ๓ ... ‘ข้าพเจ้ารู้ทั่วถึงธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงแล้ว อย่างที่ธรรมทั้งหลายที่ตรัสว่าเป็นธรรมทำอันตราย ก็ไม่อาจทำอันตรายแก่ผู้เสพได้จริง’ ภิกษุนั้นไม่สละทิฏฐินั้น สงฆ์สวดประกาศห้ามภิกษุชื่อนี้เพื่อสละทิฏฐินั้น การสวดประกาศห้าม ภิกษุชื่อนี้เพื่อสละทิฏฐินั้นชอบใจแก่ท่านผู้ใด ท่านผู้นั้นพึงนิ่ง ไม่ชอบใจแก่ท่านผู้ใด ท่านผู้นั้นพึงทักท้วงภิกษุชื่อนี้อันสงฆ์สวดประกาศห้ามแล้วเพื่อสละทิฏฐินั้นชอบใจแก่สงฆ์ เหตุนั้นจึงนิ่ง ข้าพเจ้าขอทรงความข้อนี้ไว้ด้วยอาการอย่างนี้’’
{๖๖๖} จบญัตติ ต้องอาบัติทุกกฏ จบกรรมวาจา ๒ ครั้ง ต้องอาบัติทุกกฏ ๒ ตัว จบกรรมวาจาครั้งสุดท้าย ต้องอาบัติปาจิตตีย์
บทภาชนีย์
ติกปาจิตตีย์
{๖๖๗} [๔๒๑] กรรมเป็นธรรม ภิกษุสำคัญว่ากรรมเป็นธรรม ไม่ยอมสละ ต้องอาบัติปาจิตตีย์
กรรมเป็นธรรม ภิกษุสงสัย ไม่ยอมสละ ต้องอาบัติปาจิตตีย์
กรรมเป็นธรรม ภิกษุสำคัญว่ากรรมไม่เป็นธรรม ไม่ยอมสละ ต้องอาบัติปาจิตตีย์
ติกทุกกฏ
กรรมไม่เป็นธรรม ภิกษุสำคัญว่ากรรมเป็นธรรม ไม่ยอมสละ ต้องอาบัติทุกกฏ
กรรมไม่เป็นธรรม ภิกษุสงสัย ไม่ยอมสละ ต้องอาบัติทุกกฏ
กรรมไม่เป็นธรรม ภิกษุสำคัญว่ากรรมไม่เป็นธรรม ต้องอาบัติทุกกฏ
อนาปัตติวาร
{๖๖๘} [๔๒๒] ภิกษุผู้ไม่ถูกสวดสมนุภาสน์ ๑ ภิกษุผู้ยอมสละ ๑ ภิกษุผู้วิกลจริต ๑ ภิกษุผู้เป็นต้นบัญญัติ ๑ ภิกษุเหล่านี้ไม่ต้องอาบัติแล
จบ อริฏฐสิกขาบทที่ ๘
๙. อุกขิตตสัมโภคสิกขาบท
ว่าด้วยการคบหากับภิกษุผู้ถูกสงฆ์ลงอุกเขปนียกรรม
เรื่องภิกษุฉัพพัคคีย์
{๖๖๙} [๔๒๓] โดยสมัยนั้น พระผู้มีพระภาคพุทธเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้น พวกภิกษุฉัพพัคคีย์รู้อยู่ร่วมกินบ้าง ร่วมอยู่บ้าง ร่วมนอนบ้างกับพระอริฏฐะ ผู้กล่าวอย่างนั้น ผู้ยังไม่ได้ทำตามธรรม ผู้ยังไม่ได้สละทิฏฐินั้นบรรดาภิกษุผู้มักน้อย ... ต่างพากันเพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาว่า “พวกภิกษุฉัพพัคคีย์รู้อยู่ ไฉนจึงได้ร่วมกินบ้าง ร่วมอยู่บ้าง ร่วมนอนบ้าง กับพระอริฏฐะผู้กล่าวอย่างนั้น ผู้ยังไม่ได้ทำตามธรรม ผู้ยังไม่ได้สละทิฏฐินั้นเล่า” แล้วกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า
จบ สิกขาบทที่ ๘ เรื่องพระอริฏฐะ มิจฉาทิฏฐิ