พระวินัยปิฎก ภิกขุนีวิภังค์ · อธิกรณสมถกัณฑ์
อธิกรณสมถกัณฑ์ที่สุด เล่ม ๓
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๕๐๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๒ ในอธิกรณสมถกัณฑ์มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระวินัยปิฎก ภิกขุนีวิภังค์ อธิกรณสมถกัณฑ์ อธิกรณสมถกัณฑ์ที่สุด (ฉบับหลวง เล่ม ๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓ หน้า ๓๙๙–๓๙๙
๗. อธิกรณสมถะ
{๕๐๓}อนึ่ง แม่เจ้าทั้งหลาย ก็ธรรมคืออธิกรณสมถะ ๗ ประการ เหล่า นี้แลมาสู่อุทเทส คือ
[๑๒๔๒] เพื่อระงับอธิกรณ์ที่เกิดแล้วและเกิดแล้ว พึงให้สัมมุขาวินัย ระเบียบอันพึงทำในที่พร้อมหน้า ๑ พึงให้สติวินัยระเบียบที่ยกสติขึ้น เป็นหลัก ๑ พึงให้อมูฬหวินัย ระเบียบที่ให้แก่ภิกษุณีผู้หายเป็นบ้าแล้ว ๑ ปฏิญญาตกรณะ ทำตามสารภาพ ๑ เยภุยยสิกา วินิจฉัยอาศัยความเห็น ข้างมาก ๑ ตัสสปาปิยัสสิกา กิริยาที่ลงโทษแก่ผู้ผิด ๑ ติณวัตถารกะ ระเบียบดังกลบไว้ด้วยหญ้า ๑
บทสรุป
แม่เจ้าทั้งหลาย ธรรมคืออธิกรณสมถะ ๗ ประการ ข้าพเจ้ายกขึ้น แสดงแล้วแลข้าพเจ้าขอถามแม่เจ้าทั้งหลายในธรรมคืออธิกรณสมถะ เหล่านั้นว่า “ท่านทั้งหลายเป็นผู้บริสุทธิ์แล้วหรือ” ข้าพเจ้าขอถามแม้ครั้ง ที่ ๒ ว่า “ท่านทั้งหลายเป็นผู้บริสุทธิ์แล้วหรือ” ข้าพเจ้าขอถามแม้ครั้ง ที่ ๓ ว่า “ท่านทั้งหลายเป็นผู้บริสุทธิ์แล้วหรือ” แม่เจ้าทั้งหลายบริสุทธิ์ แล้วในธรรมคืออธิกรณสมถะเหล่านี้ เหตุนั้นจึงนิ่ง ข้าพเจ้าขอทรงความ ข้อนี้ไว้ด้วยอาการอย่างนี้
จบ อธิกรณสมถะ
จบ อธิกรณสมถกัณฑ์ที่สุด