สิกขาบทที่ ๖ เรื่องภิกษุณีฉัพพัคคีย์ เล่ม ๓

คำว่า สนานกาย คือ อาบนํ้า เป็นทุกกฎในเพราะประโยคที่อาบ อาบเสร็จ ต้องอาบัติปาจิตตีย์

อนาปัตติวาร

{๔๖๒} [๑๒๐๑] ภิกษุณีสนานกายเมื่อมีเหตุอาพาธ ๑ ภิกษุณีผู้วิกลจริต ๑ ภิกษุณีผู้เป็นต้นบัญญัติ ๑ ภิกษุณีเหล่านี้ไม่ต้องอาบัติแล

จบ สิกขาบทที่ ๕

สิกขาบทที่ ๖

เรื่องภิกษุณีสนานกายด้วยแป้งรํ่า

{๔๖๓} [๑๒๐๒] โดยสมัยนั้น พระผู้มีพระภาคพุทธเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหาร เชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้นแล พวกภิกษุณีฉัพพัคคีย์สนานกายด้วยแป้งร่ำชาวบ้านจึงพากันเพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาว่า “ไฉนภิกษุณีทั้งหลายจึงได้สนานกายด้วยแป้งร่ำกัน เหมือนพวกสตรีคฤหัสถ์ผู้บริโภคกามเล่า”ภิกษุณีทั้งหลายได้ยินชาวบ้านเหล่านั้นเพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาอยู่ บรรดาภิกษุณีผู้มักน้อย... ต่างพากันเพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาว่า “ไฉน พวกภิกษุณีฉัพพัคคีย์จึงได้สนานกายด้วยแป้งร่ำกันเล่า ...

ทรงประชุมสงฆ์สอบถามแล้วบัญญัติสิกขาบท

พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงสอบถามภิกษุทั้งหลายว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ทราบมาว่าพวกภิกษุณีฉัพพัคคีย์สนานกายด้วยแป้งร่ำกัน จริงหรือ”

ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “จริง พระพุทธเจ้าข้า”

พระผู้มีพระภาคพุทธเจ้าทรงตำหนิว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ไฉน พวกภิกษุณีฉัพพัคคีย์จึงได้สนานกายด้วยแป้งรํ่ากันเล่าการกระทำของ ภิกษุณีฉัพพัคคีย์เหล่านั้นนั่นไม่เป็นไปเพื่อความเลื่อมใสของปวงชนที่ยังไม่ เลื่อมใส ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลายก็แลภิกษุณีทั้งหลายจงยกสิกขาบทนี้ขึ้นแสดง อย่างนี้ว่า

พระพุทธบัญญัติ

[๑๒๐๓] อนึ่ง ภิกษุณีใดสนานกายด้วยแป้งรํ่า เป็นปาจิตตีย์

สิกขาบทวิภังค์

{๔๖๔} [๑๒๐๔] คำว่า อนึ่ง ... ใด ความว่า ภิกษุณีใด คือ ผู้เช่นใด ...

คำว่า ภิกษุณี ความว่า ที่ชื่อว่าภิกษุณี เพราะว่าเป็นผู้ขอ ... นี้ทรง ประสงค์ว่า ‘ภิกษุณี’ ในข้อความตอนนี้

ที่ชื่อว่า รํ่า ได้แก่ ที่อบด้วยกลิ่นหอมชนิดใดชนิดหนึ่ง

ที่ชื่อว่า แป้ง ตรัสหมายถึงแป้งงา

คำว่า สนานกาย คือ อาบน้ำ เป็นทุกกฏในเพราะประโยคที่อาบ อาบเสร็จ ต้องอาบัติปาจิตตีย์

อนาปัตติวาร

{๔๖๕} [๑๒๐๕] ภิกษุณีสนานกายเมื่อมีเหตุอาพาธ ๑ ภิกษุณีสนานกายด้วย แป้งธรรมดา ๑ ภิกษุณีผู้วิกลจริต ๑ ภิกษุณีผู้เป็นต้นบัญญัติ ๑ ภิกษุณี เหล่านี้ไม่ต้องอาบัติแล

จบ สิกขาบทที่ ๖

สิกขาบทที่ ๗

เรื่องภิกษุณีใช้ภิกษุณีให้บีบนวด

{๔๖๖} [๑๒๐๖] โดยสมัยนั้น พระผู้มีพระภาคพุทธเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหาร เชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้นแล ภิกษุณีทั้งหลายใช้ภิกษุณีให้บีบบ้าง ให้นวดบ้าง ชาวบ้านเที่ยวเดินชมวิหาร พบเห็นเข้าจึงพากันเพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาว่า “ไฉนภิกษุณีทั้งหลาย จึงได้ใช้ภิกษุณีให้บีบบ้างให้นวดบ้างเหมือนพวกสตรีคฤหัสถ์ผู้บริโภค กามเล่า”ภิกษุณีทั้งหลายได้ยินชาวบ้านเหล่านั้นเพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาอยู่ บรรดาภิกษุณีผู้มักน้อย ... ต่างพากันเพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาว่า “ไฉน ภิกษุณีทั้งหลายจึงได้ใช้ภิกษุณีให้บีบบ้าง ให้นวดบ้างเล่า”...

ทรงประชุมสงฆ์สอบถามแล้วบัญญัติสิกขาบท

พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงสอบถามภิกษุทั้งหลายว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ทราบมาว่าภิกษุณีทั้งหลายใช้ภิกษุณีให้บีบบ้าง ให้นวดบ้าง จริงหรือ”

ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “จริง พระพุทธเจ้าข้า”

พระผู้มีพระภาคพุทธเจ้าทรงตำหนิว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ไฉน ภิกษุณีทั้งหลายจึงได้ใช้ภิกษุณีให้บีบบ้าง ให้นวดบ้างเล่า การกระทำของ ภิกษุณีเหล่านั้นนั่นไม่เป็นไปเพื่อความเลื่อมใสของปวงชนที่ยังไม่เลื่อมใส ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลายก็แลภิกษุณีทั้งหลายจงยกสิกขาบทนี้ขึ้นแสดง อย่างนี้ว่า

พระพุทธบัญญัติ

[๑๒๐๗] อนึ่ง ภิกษุณีใดใช้ภิกษุณีให้บีบก็ดี ให้นวดก็ดี เป็นปาจิตตีย์