เรื่องฉันกระเทียม เล่ม ๗

“ไม่เป็นอย่างนั้นเลย พระพุทธเจ้าข้า,,

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุไม่พึงกล่าวคำให้พรว่า ‘ขอจงเจริญ ชนมายุ ในเวลาที่เขาจาม รูปใดกล่าว ต้องอาบัติทุกกฏ”

พระพุทธานุญาตให้กล่าวให้พรตอบคฤหัสถ์

{๑๘๖} สมัยนั้น ชาวบ้านให้พรในเวลาที่ภิกษุทั้งหลายจามว่า “ขอท่านจง เจริญชนมายุเถิด ขอรับ” ภิกษุทั้งหลายรังเกียจจึงมิได้ให้พรตอบ ชาวบ้าน พากันเพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาว่า “พระสมณะเชื้อสายพระศากยบุตร เมื่อเขาให้พรว่า ‘จงเจริญชนมายุ’ ไฉนจึงได้ไม่ให้พรตอบเล่า” ภิกษุทั้งหลาย จึงกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย พวกคฤหัสถ์มีความประสงค์ด้วยสิ่งอันเป็น สิริมงคล เราอนุญาตให้ภิกษุที่พวกคฤหัสถ์ให้พรว่า ‘จงเจริญชนมายุ’ ดังนี้ ให้พรตอบแก่เขาว่า ‘ขอท่านจงเจริญชนมายุยืนนาน”

พระพุทธบัญญัติห้ามฉันกระเทียมนอกจากอาพาธ

{๑๘๗} [๒๘๙] ก็โดยสมัยนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงมีบริษัทหมู่ใหญ่ แวดล้อมประทับนั่งแสดงธรรมอยู่ ภิกษุรูปหนึ่งฉันกระเทียมมา และเธอ คิดว่า “ภิกษุทั้งหลายอย่าได้ถูกรบกวน” จึงนั่งเสีย ณ ที่สุดข้างหนึ่ง พระ ผู้มีพระภาคเจ้าทอดพระเนตรเห็นภิกษุนั้นนั่ง ณ ที่สุดข้างหนึ่ง ครั้นแล้ว จึงรับสั่งกะภิกษุทั้งหลายว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ทำไมหนอ ภิกษุนั้นจึง นั่ง ณ ที่สุดข้างหนึ่ง”ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “ภิกษุนั้นฉันกระเทียมมา พระพุทธเจ้าข้า และเธอคิดว่า ‘ภิกษุทั้งหลายอย่าได้ถูกรบกวน’ จึงนั่ง ณ ที่สุดข้างหนึ่ง”

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุฉันของสิ่งใดแล้วจะพึงเป็นผู้เหินห่างจาก ธรรมกถาเห็นปานนี้ ภิกษุควรฉันของสิ่งนั้นหรือ”

“ของนั้นไม่ควรฉันเลย พระพุทธเจ้าข้า”

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุไม่พึงฉันกระเทียม รูปใดฉัน ต้องอาบัติ ทุกกฏ"

{๑๘๘} สมัยต่อมา ท่านพระสารีบุตรอาพาธเป็นลมเสียดท้อง ครั้งนั้น ท่าน พระมหาโมคคัลลานะเข้าไปหาท่านพระสารีบุตรถึงที่พัก ครั้นแล้วถามว่า “เมื่อก่อนท่านเป็นลมเสียดท้อง หายด้วยอะไร” ท่านพระสารีบุตรตอบว่า “ผมหายด้วยกระเทียม” ภิกษุทั้งหลายจึงกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระ ภาคเจ้า พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตให้ฉันกระเทียมเพราะเหตุ อาพาธได้”

พระพุทธานุญาตเขียงรองเท้าสำหรับถ่ายปัสสาวะ

{๑๘๙} [๒๙๐] ก็โดยสมัยนั้นแล ภิกษุทั้งหลายถ่ายปัสสาวะลงในที่นั้น ๆ ใน อาราม อารามสกปรก ภิกษุทั้งหลายจึงกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระ ภาคเจ้า พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตให้ถ่ายปัสสาวะในที่สมควรข้าง หนึ่ง”

อารามมีกลิ่นเหม็น ... ตรัสว่า

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตหม้อปัสสาวะ”

ภิกษุทั้งหลายนั่งปัสสาวะลำบาก ... ตรัสว่า

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตเขียงรองเท้าสำหรับถ่ายปัสสาวะ”

เขียงรองเท้าสำหรับถ่ายปัสสาวะเปิดโล่ง ภิกษุทั้งหลายละอายที่จะ ถ่ายปัสสาวะ ... ตรัสว่า