๓. มาฆสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถิยํ. อถ โข มาโฆ เทวปุตฺโต อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺโณ เกวลกปฺปํ เชตวนํ โอภาเสตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ; เอกมนฺตํ ฐิโต โข มาโฆ เทวปุตฺโต ภควนฺตํ คาถาย อชฺฌภาสิ

“กึสุ ฆตฺวา สุขํ เสติ กึสุ ฆตฺวา น โสจติ

กิสฺสสฺสุ เอกธมฺมสฺส วธํ โรเจสิ โคตมา”ติ.

โกธํ ฆตฺวา สุขํ เสติ โกธํ ฆตฺวา น โสจติ

โกธสฺส วิสมูลสฺส มธุรคฺคสฺส วตฺรภู

วธํ อริยา ปสํสนฺติ ตญฺหิ ฆตฺวา น โสจตีติ.

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

ครั้นเมื่อราตรีผ่านไป มาฆเทพบุตรมีวรรณะงดงามยิ่งนัก เปล่งรัศมีให้สว่าง ทั่วพระเชตวัน เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายอภิวาทแล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควร ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่าได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่า

บุคคลฆ่าอะไรได้จึงอยู่เป็นสุข

ฆ่าอะไรได้จึงไม่เศร้าโศก ข้าแต่พระโคดม

พระองค์ทรงพอพระทัยการฆ่าธรรมอย่างหนึ่ง คืออะไร

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

บุคคลฆ่าความโกรธได้จึงอยู่เป็นสุข

ฆ่าความโกรธได้จึงไม่เศร้าโศก ท้าววัตรภู

พระอริยะทั้งหลายสรรเสริญการฆ่าความโกรธ

ซึ่งมีรากเป็นพิษ มียอดหวาน

เพราะบุคคลฆ่าความโกรธนั้นได้แล้ว จึงไม่เศร้าโศก

มาฆสูตรที่ ๓ จบ