๒. ทุติยกัสสปสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถิยํ อาราเม ... เอกมนฺตํ ฐิโต โข กสฺสโปฎ เทวปุตฺโต ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

ภิกฺขุ สิยา ฌายิ วิมุตฺตจิตฺโต

อากงฺเข เว ๑ หทยสฺสานุปตฺตึ

โลกสฺส ญตฺวา อุทยพฺยญฺจ

สุเจตโส อนิสฺสิโต ๒ ตทานิสํ โสติ ฯ

๑ สี. อนุสาสนินฺติปิ อนุสาสินินฺติปิ ปาโฐ ฯ

... อารามของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตพระนครสาวัตถี ... กัสสปเทวบุตร

ยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้ว ได้ภาษิตคาถานี้ ในสำนัก พระผู้มีพระภาคว่าภิกษุพึงเป็นผู้เพ่งพินิจ มีจิตหลุดพ้นแล้ว พึงหวังธรรมอันไม่เป็นที่เกิดขึ้นแห่งหฤทัย

อนึ่ง ภิกษุผู้มุ่งต่อพระอรหัตนั้น พึงรู้ความเกิดขึ้น และความเสื่อมไปแห่งโลก พึงมีใจดี อันตัณหาและทิฐิไม่อิงอาศัยแล้ว ฯ