๖. กามทสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถิยํ. เอกมนฺตํ ฐิโต โข กามโท เทวปุตฺโต ภควนฺตํ เอตทโวจ “ทุกฺกรํ ภควา, สุทุกฺกรํ ภควา”ติ.

ทุกฺกรํ วาปิ กโรนฺติ [กามทาติ ภควา]

เสขาสีลสมาหิตา

ฐิตตฺตา อนคาริยุเปตสฺส

ตุฏฺฐิ โหติ สุขาวหาติ.

“ทุลฺลภา ภควา ยทิทํ ตุฏฺฐี”ติ.

ทุลฺลภํ วาปิ ลภนฺติ [กามทาติ ภควา]

จิตฺตวูปสเม รตา

เยสํ ทิวา จ รตฺโต จ

ภาวนาย รโต มโนติ.

“ทุสฺสมาทหํ ภควา ยทิทํ จิตฺตนฺ”ติ.

ทุสฺสมาทหํ วาปิ สมาทหนฺติ [กามทาติ ภควา]

อินฺทฺริยูปสเม รตา

เต เฉตฺวา มจฺจุโน ชาลํ

อริยา คจฺฉนฺติ กามทาติ.

“ทุคฺคโม ภควา วิสโม มคฺโค”ติ.

ทุคฺคเม วิสเม วาปิ อริยา คจฺฉนฺติ กามท

อนริยา วิสเม มคฺเค ปปตนฺติ อวํสิรา

อริยานํ สโม มคฺโค อริยา หิ วิสเม สมาติ.

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

กามทเทพบุตรยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า “ข้าแต่พระผู้มีพระภาค สมณธรรมบำเพ็ญได้ยาก ข้าแต่พระผู้มีพระภาค สมณธรรม บำเพ็ญได้ยากยิ่ง”พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

กามทเทพบุตร ชนทั้งหลายผู้ตั้งมั่นในศีล

ของพระเสขะ ผู้ตั้งตนไว้มั่นคงแล้ว

ย่อมบำเพ็ญสมณธรรมที่บำเพ็ญได้ยาก

ความสันโดษ ย่อมนำความสุขมาให้

แก่บุคคลผู้ออกจากเรือนบวช

กามทเทพบุตรกราบทูลว่า

ข้าแต่พระผู้มีพระภาค

สิ่งที่ได้ยากนี้ คือ ความสันโดษ

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

กามทเทพบุตร ชนเหล่าใด

ยินดีในความสงบทางใจ

มีใจยินดีในการอบรมจิตทั้งกลางวันและกลางคืน

ชนเหล่านั้นย่อมได้แม้สิ่งที่ได้ยาก

กามทเทพบุตรกราบทูลว่า

ข้าแต่พระผู้มีพระภาค

สิ่งที่ตั้งมั่นได้ยากนี้ คือ จิต

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

กามทเทพบุตร ชนเหล่าใด

ยินดีในความสงบแห่งอินทรีย์

ชนเหล่านั้นย่อมตั้งจิตที่ตั้งมั่นได้ยากให้ตั้งมั่นได้

กามทเทพบุตร พระอริยะเหล่านั้นตัดข่ายแห่งมัจจุได้แล้ว

กามทเทพบุตรกราบทูลว่า

ข้าแต่พระผู้มีพระภาค

ทางที่ไปได้ยาก คือ ทางที่ไม่สม่ำเสมอ

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

กามทเทพบุตร อริยบุคคลทั้งหลาย

ย่อมไปได้แม้ในทางที่ไปได้ยาก ซึ่งเป็นทางที่ไม่สม่ำเสมอ

ส่วนผู้ไม่ใช่อริยบุคคลย่อมดิ่งศีรษะ

ตกลงไปในทางที่ไม่สม่ำเสมอ

ทางนั้นสม่ำเสมอสำหรับอริยบุคคลทั้งหลาย

เพราะอริยบุคคลทั้งหลาย เป็นผู้สม่ำเสมอในทางที่ไม่สม่ำเสมอ

กามทสูตรที่ ๖ จบ