๙. อารัญญกสูตร เล่ม ๑๕

{๘๙๔} ท้าวสักกะผู้เป็นจอมเทพตรัสว่า

สรรพสัตว์ทั้งหลายย่อมมีหน้าที่ในสิ่งนั้น ๆ ตามสมควร ส่วนการอยู่ร่วมกันของสรรพสัตว์ทั้งปวง เป็นเพียงการเกี่ยวข้องกันเท่านั้น ประโยชน์ทั้งหลายจะงดงามได้ด้วยความสำเร็จ ไม่มีประโยชน์อื่นยิ่งกว่าขันติ

๙. อรัญญกายตนอิสิสูตร

ว่าด้วยกลิ่นของผู้มีศีล

{๘๙๕} [๒๕๕] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เรื่องเคยมีมาแล้ว ฤๅษีผู้มีศีลมีกัลยาณธรรม หลายท่านด้วยกันอาศัยอยู่ในกุฎีที่มุงบังด้วยใบไม้ในราวป่า ครั้งนั้นแล ท้าวสักกะผู้เป็นจอมเทพกับท้าวเวปจิตติจอมอสูรได้เสด็จเข้าไปหาฤๅษีผู้มีศีลมีกัลยาณธรรมเหล่านั้นถึงที่อยู่

{๘๙๖} ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ครั้งนั้นแล ท้าวเวปจิตติจอมอสูรสวมรองเท้าหนาหลายชั้น สะพายพระขรรค์ มีผู้กั้นร่มให้ เข้าไปสู่อาศรมทางประตูพิเศษ แล้วเข้าไปใกล้ฤๅษีผู้มีศีลมีกัลยาณธรรมเหล่านั้นห่างไปถึงวา ส่วนท้าวสักกะผู้เป็นจอมเทพทรงถอดฉลองพระบาท ประทานพระขรรค์ให้แก่ผู้อื่น รับสั่งให้ลดฉัตร เสด็จเข้าไปสู่อาศรมทางประตูธรรมดา ทรงยืนประคองอัญชลี นมัสการฤๅษีผู้มีศีลมีกัลยาณธรรมเหล่านั้นอยู่ใต้ลม{๘๙๗} ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ลำดับนั้น ฤๅษีผู้มีศีลมีกัลยาณธรรมเหล่านั้นได้ กล่าวกะท้าวสักกะผู้เป็นจอมเทพด้วยคาถาว่า

กลิ่นของฤๅษีผู้บำเพ็ญพรตมานานย่อมออกจากกายฟุ้งไปตามลม ดูก่อนท้าวสหัสนัยน์ ขอมหาบพิตรถอยไป จากที่นี้ กลิ่นของพวกฤๅษีเหม็น มหาบพิตร

{๘๙๘} ท้าวสักกะตรัสว่า

ถึงกลิ่นของพวกฤๅษีผู้บำเพ็ญพรตมานานจะออกจากกายฟุ้งไปตามลม ท่านเจ้าข้า พวกข้าพเจ้าต่างก็ยังมุ่งหวังกลิ่นนี้ เหมือนหญิงสาวมุ่งหวังพวงมาลัยซึ่งมีดอกไม้ งามวิจิตรไว้บนศีรษะฉะนั้น เทวดาทั้งหลายมิได้มีความสำคัญในกลิ่นนี้ว่าเป็นของปฏิกูลเลย

๑๐. สมุททกสูตร

ว่าด้วยท้าวสมพรผู้เป็นจอมอสูรถูกสาป

{๘๙๙} [๒๕๖] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสเรียกภิกษุทั้งหลายว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย” ภิกษุเหล่านั้น ทูลรับพระดำรัสพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว{๙๐๐} พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เรื่องเคยมีมาแล้ว ฤๅษีผู้มีศีลมีกัลยาณธรรม หลายรูปด้วยกันอาศัยอยู่ในกุฎีที่มุงบังด้วยใบไม้แทบฝั่งสมุทร ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ครั้งนั้นแล ได้มีสงครามระหว่างพวกเทพกับพวกอสูรประชิดกันแล้ว ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ครั้งนั้นแล พวกฤๅษีผู้มีศีลมีกัลยาณธรรมเหล่านั้นต่างมีความเห็นว่า ‘พวกเทพตั้งอยู่ในธรรม พวกอสูรไม่ตั้งอยู่ในธรรม ภัยจากพวกอสูร พึงมีแก่พวกเราได้ อย่ากระนั้นเลย พวกเราควรไปหาท้าวสมพรผู้เป็นจอมอสูรแล้ว ขออภัยทานท่านเถิด’{๙๐๑} ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ครั้งนั้นแล ฤๅษีผู้มีศีลมีกัลยาณธรรมเหล่านั้น ได้อันตรธานไปในบรรณกุฎีแทบฝั่งสมุทร ไปปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าท้าวสมพร ผู้เป็นจอมอสูร เหมือนคนที่แข็งแรงเหยียดแขนที่คู้ออกหรือคู้แขนที่เหยียดเข้า ฉะนั้น ครั้นแล้วได้กล่าวกะท้าวสมพรผู้จอมอสูรด้วยคาถาว่า