พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มารสังยุต · ทุติยวรรค
๕. มานสสูตร เล่ม ๑๕
Text layerBuddha’s wordsItems ๔๕๘–๔๖๐ (Royal Thai)5/10 in ทุติยวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค มารสังยุต ทุติยวรรค มานสสูตร (Royal Thai Volume 15 · Mahachula Volume 15 · Mahamakut Volume 25 · Chaloem Phrakiat Volume 15)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 15, pp. 193–193
๕. มานสสูตร
ว่าด้วยบ่วงมีใจ
{๔๕๘} [๑๕๑] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้
สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี {๔๕๙} ขณะนั้นแล มารผู้มีใจบาปได้เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้ทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า
บ่วงใดมีจิตใจเที่ยวผูกสัตว์แม้เหาะเหินบนฟ้าได้ข้าพเจ้าจักคล้องท่านไว้ด้วยบ่วงนั้น แน่ะสมณะ ท่านไม่พ้นมือเราไปได้
{๔๖๐} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า
เราหมดความพอใจในรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะอันเป็นของรื่นรมย์ทางใจแล้ว ดูก่อนมาร ท่านถูกเรา กำจัดเสียแล้ว
ครั้งนั้นแล มารผู้มีใจบาปรู้ว่า “พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงรู้จักเรา พระสุคตทรงรู้จักเรา” จึงเป็นทุกข์ เสียใจ ได้อันตรธานไปในที่นั้นนั่นเอง
๖. ปัตตสูตร
ว่าด้วยมารจำแลงเพศเป็นวัว
{๔๖๑} [๑๕๒] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
ก็สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงยังภิกษุทั้งหลายให้เห็นแจ้ง ให้สมาทาน ให้อาจหาญ ให้ร่าเริงด้วยธรรมีกถาเกี่ยวด้วยอุปาทานขันธ์ ๕ อยู่ ทั้งภิกษุเหล่านั้นต่างใส่ใจให้สำเร็จประโยชน์ น้อมนึกมาด้วยใจ เงี่ยโสตลงสดับธรรมอยู่
End of ๕. มานสสูตร