๖. สัญญาสูตร เล่ม ๑๖

สาวตฺถิยํ วิหรติ ... ตํ กึ มญฺญสิ ราหุล รูปสญฺญา นิจฺจา วา อนิจฺจา วาติ ฯ อนิจฺจา ภนฺเต ... สทฺทสญฺญา ... คนฺธสญฺญา ... รสสญฺญา ... โผฏฺฐพฺพสญฺญา ... ธมฺมสญฺญาถ นิจฺจา วา อนิจฺจา วาติ ฯ อนิจฺจา ภนฺเต ... ฯ

พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐีเขตพระนครสาวัตถี ... พระผู้มีพระภาคตรัสถามว่า ดูกรราหุลเธอจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉนรูปสัญญา... คันธสัญญา ...รสสัญญา ... โผฏฐัพพสัญญา ... ธัมมสัญญา เที่ยงหรือไม่เที่ยง ฯ

ท่านพระราหุลกราบทูลว่า ไม่เที่ยง พระเจ้าข้า ... ฯ

เอวํ ปสฺสํ ราหุล สุตวา อริยสาวโก รูปสญฺญายปิ นิพฺพินฺทติ สทฺทสญฺญายปิ นิพฺพินฺทติ คนฺธสญฺญายปิ นิพฺพินฺทติ รสสญฺญายปิ นิพฺพินฺทติ โผฏฺฐพฺพสญฺญายปิ นิพฺพินฺทติ ธมฺมสญฺญายปิ นิพฺพินฺทติ ฯเปฯ ปชานาตีติ ฯ ฉฏฺฐํ ฯ

ดูกรราหุล อริยสาวกผู้ได้สดับ เห็นอยู่อย่างนี้ ย่อมเบื่อหน่ายทั้งในรูปสัญญาย่อมเบื่อหน่ายทั้งในสัททสัญญา ย่อมเบื่อหน่ายทั้งในคันธสัญญาย่อมเบื่อหน่ายทั้งในรสสัญญาย่อมเบื่อหน่ายทั้งในโผฏฐัพพสัญญา ย่อมเบื่อหน่ายทั้งในธัมมสัญญา เมื่อเบื่อหน่าย ย่อมคลายกำหนัด ฯลฯ ฯ

จบสูตรที่ ๖