๔. อนิจจธัมมสูตร เล่ม ๑๗

สาวตฺถี ฯ เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา ราโธ ภควนฺตํ เอตทโวจ อนิจฺจธมฺโม อนิจฺจธมฺโมติ ภนฺเต วุจฺจติ กตโม นุ โข ภนฺเต อนิจฺจธมฺโม ฯ รูปํ โข ราธ อนิจฺจธมฺโม เวทนา อนิจฺจธมฺโม สญฺญา อนิจฺจธมฺโม สงฺขารา อนิจฺจธมฺโม วิญฺญาณํ อนิจฺจธมฺโม ฯ เอวํ ปสฺสํ ฯเปฯ นาปรํ อิตฺถตฺตายาติ ปชานาตีติ ฯ

พระนครสาวัตถี. ท่านพระราธะได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ที่เรียกว่า อนิจจธรรม อนิจจธรรม ดังนี้ อะไรหนอเป็นอนิจจธรรม? พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า รูปเป็นอนิจจธรรม เวทนาเป็นอนิจจธรรม สัญญาเป็นอนิจจธรรม สังขารเป็นอนิจจธรรม ดูกรราธะ อริยสาวกผู้ได้สดับแล้ว เห็นอยู่อย่างนี้ ฯลฯ กิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้มิได้มี.

จบ สูตรที่ ๔.